De nucleaire ramp in Japan



Terwijl de zon ondergaat op 17 maart 2011 weten we dat uit vier van de zes kernreactoren in Fukushima radioactiviteit is ontsnapt en dat het vuur oncontroleerbaar is in kernreactor nummer 4. We weten dat er problemen zijn met zes baden met verbruikte splijtstofstaven en dat de plaatsen te heet zijn om er iets aan te doen. 

Op 16 maart ontsnapten witte stoomwolken uit beschadigde kernreactor nummer 3, waarvan het bad met verbruikte splijtstofstaven waarschijnlijk al verloren was. In de hieraan voorafgaande dagen werd ons verteld dat we ons geen zorgen moesten maken. De aardbeving en de naschokken, de tsunami, explosies, milieuvervuiling, het plutonium, de elkaar tegensprekende informatie die te duidelijk is om te negeren en de  hebzucht; voeg deze toe aan de vier ruiters van de Apocalyps: verovering, oorlog, hongersnood en dood, maken dat deze toestand één van de ernstigste uitdagingen is die de mensheid ooit heeft meegemaakt. 

Foto Keith Harmon Snow 1994

De Amerikaanse kernreactorindustrie stelt Japanse experts verantwoordelijk, om een afstand te creëren tussen zichzelf en het monster dat het zelf creëerde. Barack Obama stuurde eerst teams met geheim agenten naar Japan, in plaats van nucleaire specialisten of gezondheidsexperts. Het Pentagon stuurde het vliegdekschip Ronald Reagan en noemde het een "humanitaire" operatie. Kunnen wij de overheid en de media vertrouwen? Zijn hun mededelingen eerlijk? Is er een precedent van de nucleaire crisis in Japan? Wat doet de Amerikaanse defensie in Japan? 

De mensheid moet nu een dodelijk gevaarlijke uitdaging aangaan die uit Japan komt, het epicentrum van radioactieve straling. Men spant zich in om te doen alsof deze catastrofe niet zo ernstig is, dat laat zien dat de mensheid niet rijp is voor kernenergie. Het gevaar wordt ontkent en gerelativeerd. Gaat omwille van meer of minder winst de waarheid de doofpot in? Worden mensen bedot en verraden, wordt de waarheid bedolven en vervormd, omdat enkele bedrijven en regeringen bang zijn om geld te verliezen?

Het wordt tijd dat we vragen gaan stellen over de nucleaire apocalyps, die zich nu ontvouwd op aarde. Alleen bidden is niet genoeg. Het wordt tijd dat we de politiek opzijschuiven en persoonlijk actie ondernemen om de uitbreiding van nucleaire industrie stop te zetten en onszelf gaan verdedigen tegen deze industriële moloch. 

Atoombommen en kernenergie

Ik weet uit hoofde van mijn beroep veel van technologie: Ik heb elektrotechniek gestudeerd en ben met lof afgestudeerd. Voor 1990 werkte ik aan geclassificeerde programma's voor General Electric (GE). GE is de producent van de kernreactoren in Japan. Ik werkte ook in het ruimte elektronica laboratorium van GE aan geclassificeerde regeringsprogramma’s in communicatie- en raketsystemen en aan Ronald Reagan’s beruchte “starwars” programma. 

Van 1990 tot 1993 gaf ik Engelse les aan de grote Soga Shosa van Japan. Ondertussen fietste ik langs de rivieren, bezocht de stranden, wandelde in de bergen en bestudeerde ik de cultuur van Japan. Japanse ondernemingen bedekten de kustlijnen en rivieren met betonnen reusachtige driepoten die een barrière tegen een vloedgolf zouden moeten vormen. Andere bedrijven maakten rubberen zakken ter grootte van een voetbalveld, die onder water lagen en die met zeewater konden gevuld om Japan te beschermen. Natuurlijk waren de winstmarges voor de ondernemingen die deze zakken en driepoten leverden reusachtig.

 
Betonnen driepoten moesten Japan beschermen tegen vloedgolven
Foto Keith Harmon Snow 1994

De eerste 34 jaar van mijn leven was ik vóór kernenergie. Dit veranderde toen ik in de Verenigde Staten zag hoe jongeren met lijf en leden protesteerden tegen de Watts Bar Nucleair Elektriciteitscentrale in Tennessee (1994). De betrokkenheid en integriteit van de jeugd maakte dat ik kernenergie onderzocht en mijn oordeel erover wijzigde. 

Ik begon een carrière als journalist door mijn onderzoek van 1993 tot 2000 naar kernenergie. Ik bezocht de “Nuclear Regulatory Commission's” (NRC) en “Public Document Rooms” in vele plaatsen. Ik ging naar kernreactoren. Ik onderzocht nauwkeurig duizenden microfilms en verslagen en bezocht conferenties. Ik interviewde beambten en ik woonde soms heimelijke bijeenkomsten bij over kernenergie met verstikkende en fantasieloze bureaucraten en ingenieurs (zoals ik). Daarna schreef ik artikelen die gingen over corruptie en regelmatig voorkomende technische fouten, over ondemocratische initiatieven die het vertrouwen van het publiek moesten winnen, de zich ophopende vervuiling, straling en nucleaire vergiften en de media, die de mythologie hielp in stand houden. 

Arrogantie

Op 13 maart j.l. schreef professor Dr. Joseph Oehmen van Massachusetts Instituut van Technologie (MIT):  "Er zal geen beduidende radioactiviteit lekken uit de beschadigde Japanse kernreactoren. Met 'beduidend' bedoel ik dat er niet meer blootstelling aan radioactiviteit plaatsvindt als bijvoorbeeld iemand ondervindt door een lange afstandvlucht te nemen.” 

Zo begint een recent artikel getiteld You Can Stop Worrying About A Radiation Disaster in Japan -- Here's Why (u hoeft zich geen zorgen te maken dat een nucleaire ramp in Japan zal plaatsvinden en hier leggen we uit hoe dat komt). Vier dagen na de aardbeving publiceerde Business Insider deze kortzichtige arrogante poging om de publieke opinie te beïnvloeden. Het artikel is een passend voorbeeld van de ongeremde desinformatie uit de hoek van corporaties en kernindustrie. 

Hoe kunnen we een apocalyps definiëren? Aardbeving + vloedgolf + oude kernreactoren + geen koelwater + plutonium + vuur + desinformatie + hebzucht + ontkenning + angst + politiek = apocalyps. 

Hoeveel kernreactoren zijn erbij betrokken? Wij weten het niet echt. Er zijn zes reactoren in Fukushima, een reactor aan de Tokai faciliteit en drie reactoren in het stricken Onagawa nuclear complex. Er is sprake van giftige chemische lekkage uit tanks, er zijn vuren in raffinaderijen, gevaarlijke puinresten en ziekteverwekkende bacteriën van de duizenden dode mensen en dieren. Noord-oost Japan is een apocalyptische nachtmerrie. Het publiek heeft geen inzicht in het functioneren of verzuimen van veiligheidssystemen. De VS, de Nucleaire Regulerende Commissie en de media proberen aan schadecontrole te doen. 

Denken ze dat we dom zijn? Dat we geen rudimentair begrip hebben? De waarheid wordt ons onthouden, we hebben hier te maken met zestig jaar geheimhouding en ontkenning.



Foto Digitalglobe

De vraag is: wat kunnen we geloven? Kijk naar de foto’s waarop de explosie te zien is. Denken ze dat we echt zo dom zijn dat we geloven dat hierdoor geen radioactiviteit in het milieu is terechtgekomen? Op woensdag 16 maart werd eindelijk toegegeven dat de Tokyo Electric Power Company (TEPCO) het achtergebleven personeel bevel had gegeven de Fukushima onmiddellijk te verlaten, nadat een zeer hoog niveau van straling was gemeten.  Witte dampen bleven stromen uit reactor nummer drie. 

Woorden als “witte dampen" die werden gezien door autoriteiten boezemen geen vertrouwen in.  Mensen waren niet in de controlekamer, ze waren zelfs niet in de buurt van kernreactor nummer 3. Ze probeerden van een afstand te identificeren wat er waar aan de hand was. De reactor was te heet, dit heet dus straling: het nachtmerriescenario dat ons was verteld dat nooit zou gebeuren. Straling vervuilt de lucht, de grond, de oceaan en de mensen en dieren. 

Het “U hoeft zich geen zorgen te maken….” artikel verscheen voor het eerst in Business Insider als commentaar op “Japan Death Toll Climbs Astronomically As Nuclear Crises Intensifies” (dodenaantal Japan stijgt doorstijgende crisis met radioactiviteit). De twee Business Insider verhalen lijken op het eerste gezicht compleet tegengesteld te zijn. Het ene verhaal kalmeert, zegt dat u niet hysterisch moet reageren. Het andere verhaal zegt juist dat u moet rennen voor uw leven. Beide verhalen zijn onderdeel van globale mediadesinformatiecampagne over de aanhoudende nucleaire catastrofe in Japan. 

De voornaamste motieven van deze campagne zijn economisch. Met andere woorden, het merendeel van de rapportage uit Japan is gebaseerd op geld, hebzucht, winst en verlies. Verlies gaat in dit geval om tekorten op financiële balansen, bedrijfsdoelen en de val van de Nikkei Index en Dow Jones, niet om mensenlevens. 

Vele "nieuws"schrijvers, regeringsambtenaren, energieconsulenten, CEO’s, nucleaire experts en technici, humanitaire steun professionals en vele andere mensen die om wat voor reden dan ook iets kunnen roepen over de atoombomcrisis in Japan, hoe het nucleaire ongeluk van Japan nooit “Tsjernobyl” kan worden, zijn niet geïnteresseerd in altruïsme, compassie of het bewaren van de schoonheid op aarde. Het zijn arrogante onwetende egoïsten waarover auteur David Ehrenfeld in zijn werk: The Arrogance of Humanism heeft uitgeweid. 

De Japanners zijn zeer goed in techniek. Hun treinen en metro’s reden precies op tijd. In 2003 werd de Shinkansen, een netwerk van hogesnelheidslijnen, waarop de beroemde kogeltreinen of hogesnelheidstreinen (581 km.p.u.) rijden een feit. Als de Japanners het niet kunnen, kan niemand het. En nu staat Japan in brand. Maar het gaat niet alleen om Japan, radioactiviteit stopt niet bij grenzen.

De gebruikte staven in baden

De nucleaire crisis in Japan werd door het tekort aan koelwater gefaciliteerd, maar er waren meer onveilige componenten die een grote rol speelden: na de aardbeving kwam de tsunami, grote naschokken en het totale wegvallen van energie zorgden voor meer chaos.  De noodgeneratoren van de kernreactoren deden het niet en daardoor was er een tekort aan koelwater.



Problemen met de op nikkel gebaseerde superlegering die werd gebruikt voor de interne reactor werden in 1960 al genoemd als een belangrijk veiligheidsprobleem. Deze opmerkingen werden bureaucratisch weggehoond, weggeschreven in door Nucleair Regulation Committe geproduceerde en door "NUREG" gedocumenteerde studies en vervolgens genegeerd. 

Een andere veiligheidskwestie was de spanningscorrosie van het reactorvat. GE ontwierp de kokend water reactoren (Engels: Boiling Water Reactor, BWR) die werden gebouwd door Hitachi in Fukushima. Alle BWR reactoren in de VS hebben te maken met gelijksoortige problemen. 

In Nederland hadden we BWR kerncentrale Dodewaard, deze is inmiddels gesloten. Lijst van BWR reactors in Duitsland: Kerncentrale Brunsbüttel Philippsburg, Isar, Krümmel, Gundremmingen en Würgassen. Duitsland heeft uit voorzorg alle zeven kerncentrales die voor 1980 in gebruik zijn genomen gesloten. De sluiting geldt in eerste instantie voor een periode van drie maanden. In die tijd wordt de veiligheid van de kerncentrales getest.

Wij weten niet hoelang het verkoopverhaaltje van de kernindustrie nog doorgaat: maakt u geen zorgen, er is geen bedreiging voor de openbare gezondheid. Deze fouten zijn allemaal grondig gedocumenteerd:

BWR kern die breekt onder druk (NUREG-1544), reactordrukvat breekt (NUREG-1511), componenten worden broos en verouderen (NUREG/CR-5939), koelsysteemfouten (NUREG/CR-6087), systeemfouten van de reactor isolatie (NUREG/CR-6339). 

Een van de meest onderbelichte onderwerpen van deze ramp zijn de gebruikte staven baden. Hierin zitten tonnen gebruikte staven die ook moeten worden gekoeld. Een kernsmelting (Engels: meltdown) is een ongeluk met een kernreactor waarbij de kern van de reactor oververhit raakt en brandstofelementen smelten. Dat zal tot gevolg hebben dat radioactief materiaal vrijkomt. Ook gebruikte staven kunnen oververhit raken. De explosies in Japan hebben de gebruikte staven baden beschadigd, deze liggen niet binnenin de diepste vaten. 

Reactoren 4, 5 en 6 werden gesloten toen de aardbeving begon. Het koelwater van het gebruikte staven bad liep weg en de gebruikte staven werden zichtbaar. Het bad van nummer 4 vatte vlam en bleef branden tot in ieder geval 17 maart j.l. Hierbij moet veel radioactief besmet materiaal het milieu zijn ingekomen. 

De status van de andere baden met daarin gebruikte staven is onbekend. Rachel Maddow, een journaliste uit Amerika besprak de kwestie met een former government official. Het meest belangrijke punt is te zien in de 14de minuut: Professor Frank von Hippel van Princeton legt uit dat de radioactieve isotoop 137Cs ontstaat bij nucleaire explosies en wordt gevormd in kerncentrales. Deze blijft tientallen jaar in ons milieu.

Het “Nuclear Information and Resource Service (NIRS)” heeft berekend: Als Fukushima's Reactor No. 4, 35 jaar werkzaam is geweest, dan heeft deze 30 ton radioactief materiaal per jaar geproduceerd. Dit komt neer op 24 maal zoveel cesium-137 van één bad als de atoombom op Hiroshima heef geproduceerd. 

Nucleaire stupiditeit nummer 1: De Fukushima kernreactoren gebouwen zijn vierkant, niet rond. Daardoor hebben ze de kracht van de tsunami niet kunnen absorberen.

Nucleaire stupiditeit nummer 2: 6 reactoren naast elkaar geclusterd.

Nucleaire stupiditeit nummer 3: geen bescherming van de kustlijn aldaar tegen een vloedgolf.

Nucleaire stupiditeit nummer 4: kernreactoren gebouwd op een aardbeving breuklijn.

Nucleaire stupiditeit nummer 5: berekeningen en aannames dat een kernreactor de natuurrampen zou kunnen weerstaan.

Nucleaire stupiditeit nummer 6: de kernindustrie, de corruptie, is ontstaan in de geheime regionen van de VS. 

Stupiditeit nummer 125: veel gebruikte staven baden zijn dicht bij elkaar gebouwd. Dit is economisch goedkoper, maar niet veilig. 

Stupiditeit nummer 458: de gebruikte staven baden werden hoog in de kernreactor geplaatst, net onder het dak dat er werd afgeblazen.

Het standpunt dat kernreactoren veilig zijn, kan niet langer overeind worden gehouden

Corporaties wilden in het verleden niet investeren in de kernindustrie, tot de Amerikaanse regering in 1957 de  Price Andersen Act invoerde. Deze werd in 2005 herzien met de Energy Policy Act  en uitgebreid tot en met 31 december 2025. Het belangrijkste doel van de Price Anderson Act was ervoor te zorgen dat er fondsen ($10 miljard) waren in het geval van schade door een nucleair of radiologisch incident, ongeacht wie aansprakelijk zou kunnen zijn. 

De Price Anderson Act biedt "omnibus"-dekking, dat wil zeggen, dezelfde bescherming beschikbaar voor licentienemer of de aannemer, die zich uitstrekt door vrijwaring van de personen die wettelijk aansprakelijk kunnen worden gesteld, ongeacht hun identiteit of relatie tot de vergunde activiteit.

Deceptie en corruptie

Net als de Amerikaanse “Nuclear Regulatory Commission” (NRC) en de “International Atomic Energy Agency” hebben Japanse professionals nucleaire incidenten in de doofpot gestopt. In recente communicatie WikiLeaks diplomatic cable verteld politicus Taro Kono aan Amerikaanse diplomaten dat het Japanse “Ministry of Economy, Trade and Industry (MITI)" nucleaire ongelukken heeft verzwegen, dat de werkelijke kosten en problemen niet worden geopenbaard. In 2002 traden de voorzitter en vier bestuursleden van TEPCO af, nadat vervalsingen in de veiligheidsrapporten naar buiten waren gekomen. TEPCO is de eigenaar van de kernreactoren in Fukushima.

In de jaren 60 plande TEPCO een reactor bij Kashiwazaki in Japan. Men vertelde de plaatselijke bevolking dat radioactiviteit van de kernreactor zou zorgen voor een hogere rijstopbrengst en een mooie kleur zou geven aan de karpers. Er werden vervolgens zeven kernreactoren gebouwd. In juni 1973 lekte radioactief water van reactor nummer 1. In juli 1974 werd aan Westinghouse Corporation gevraagd een stoomgenerator te vervangen nadat Mihama vier maal te maken had gehad met uitval van elektriciteit. 

In september 1974, nadat 21 van de 55 Amerikaanse kernreactoren in Japan te maken hadden gehad met noodstoppen van de reactor, inspecteerden de Japanners zes van hun kokend water reactoren. Er werden wederom defecten gevonden: aan de noodstop en er werden radioactieve lekken geconstateerd. Genoeg redenen om geld terug te vragen aan Westinghouse Corporation. Van april tot september 1977 moesten zes van de veertien kernreactoren worden gesloten. 

Japanse bedrijven sloten contracten met Westinghouse en GE en samen exporteerden ze de destructieve energie naar meer landen. Ze richten hun pijlen om zogenaamde derde wereld landen. Voor 1979 waren in Japan 25 werkende kernreactoren of onder constructie en tot de ramp van vorige week waren er 55. In 2006 gingen GE en Hitachi Corporatie samenwerken in Amerika.  

Een ding is zeker: er wordt gelogen, de radioactiviteit die in het milieu terechtkomt is enorm. Het is nog niet zo erg als Tsjernobyl, maar dat kan nog komen. De kernramp van Tsjernobyl was een ernstig ongeluk met een van de kernreactoren van de Kerncentrale Tsjernobyl dat plaatsvond op zaterdag 26 april 1986 nabij de gelijknamige Oekraïense plaats (toen nog Sovjet-Unie) Tsjernobyl.



De controlekamer in Watts Bar Nuclear Power Station, Tennessee.
Foto C. Keith HarmonSsnow, 1994.

Na een week van leugens, censorschap van de regering en verdraaiingen van de waarheid kwamen er berichten naar buiten waarin gevreesd werd voor cover-ups van verspreiding van radioactief materiaal in de omgeving van het epicentrum. Misschien zijn er al gebruikte staven of kernen gesmolten. We weten het gewoonweg niet. 

Ondertussen wordt gezegd dat de gevolgen van de ramp in Tsjernobyl werden overdreven. Het nieuwe boek “Chernobyl: Consequences of the Catastrophe for People and the Environment” weet raad met zulke claims en beschrijft het aantal sterfgevallen als gevolg van de kernramp in 1986.  985.000 mensen stierven, vooral door kanker. 

James Lovelock, schrijver van GAIA Hypothesis, is een gevierde environmentalist for nuclear energy (voorstander van kernenergie), hij is van mening dat kernenergie groen, duurzaam en veilig is en de energiebron van de toekomst. Het is algemeen bekend dat hij voor NASA  werkt, de ruimte divisie van het Pentagon. Hij becommentarieerde Japan’s kernenergiecrisis Commenting on Japan's nuclear crisis, zeggende dat mensen bevooroordeeld waren.

Lovelock: “Kernenergie is volkomen veilig en Tsjernobyl kon alleen in een land als de Sovjet-Unie gebeuren”. Volgens de Verenigde Naties waren daar slechts 56 mensen bij gestorven. Volgens Lovelock stierven er nog meer mensen door olieraffinaderijen. Lovelock is ook van mening dat een beetje radioactieve bestraling wonderen doet voor de natuur: de natuur zou rijker worden. In Savannah River is dit waar, hier werden tijdens de Tweede Wereldoorlog nucleaire wapens geproduceerd. 

Zeg dit niet tegen de misvormd geboren baby’s in de regio van Tsjernobyl. Russisch filmer Vladimir Kuznetsov’s maakte hierover de film "While We Are Still Alive”. Zeg dit ook niet tegen de mensen van Bikini. Bikini is een atol van 2,32 vierkante kilometer in Micronesië in de Grote Oceaan. Het maakt onderdeel uit van de Marshalleilanden. Tussen 1946 en 1958 experimenteerde de Verenigde Staten er met atoomwapens. Vanaf juli 1946 werden er meer dan 20 waterstof- en atoombommen getest. Er heerst enorm hoge radioactiviteit op het eiland.

De dodelijke cyclus van kernenergie bevat ziekte, wanhoop en dood; alleen al door het mijnen en dumpen van gebruikt van uranium. Uraniummijnen in Nigeria die Frankrijk’s volledige nucleaire energieapparaat hebben gebouwd hebben geleid tot radioactieve verontreiniging van water, lucht en bodem.  

De “uraniumsnelweg” is een netwerk van mijncentra dat deel uitmaakt van de Trans Sahara route, een netwerk van woestijnwegen dat sinds lang werd gebruikt door de inwoners van de “Woestijn van Velen”, zoals de Sahara bekend stond bij de inheemse volken, de Hausa en de Toearegs. 

Het grondgebied werd door de voormalige koloniale machthebbers handig herverdeeld om mijnconcessies in nationale staten samen te brengen (om beter te kunnen verdelen en te kunnen exploiteren). De oorspronkelijke bewoners leven nu verspreid en verdreven van hun grondgebied.

Radioactieve straling is onzichtbaar en reukloos, maar dodelijk

Kernfysicus Rasmussen van MIT is bekend geworden door de Nuclear Reactor Safety Study (WASH 1400). In dit rapport werden grote fouten en veiligheidrisico’s van tafel geveegd door een incestueuze kernreactor industrie. In het Nuclear Information and Resource Service rapport over Fukushima uit 1986, voorspelde NRC topman van veiligheidszaken Harold Denton dat "Mark I (BWR) van GE, 90% kans maakte dat de omhulling niet veilig genoeg zou zijn.”  

Het Rasmussen rapport relativeerde de risico’s van kernreactoren. Het pro-kernenergie beleid van MIT spendeerde miljarden dollars aan vooropgezet onderzoek. MIT staat ook bekend om zijn goede banden met de CIA. 

Dr. Joseph Oehmen van Massachusetts Instituut van Technologie (MIT) schreef in zijn artikel van 13 maart vele onwaarheden. Hij schrijft dat een type van radioactief materiaal uit de kernreactor snel splitst in non radioactieve materialen. De waarheid is dat gedurende kernsplitsing veel radioactieve producten ontstaan, die ontsnappen tijdens een kernenergieramp: edele gassen zoals xenon en krypton, hallogenen zoals broom, alkalimetalen zoals cesium 137, aardalkalimetalen zoals barium 133 en strontium 90, tellurium en ruthenium. 

Sommige elementen hebben een korte halveringstijd, anderen vormen na exposure een nog giftiger element. De meest gevaarlijke stoffen hebben een halfwaardetijd (de halveringstijd en de vervaltijd geven meestal aan wat de tijd is die een instabiel vervallend deeltje nodig heeft om tot de helft van zijn activiteit of straling te komen) van dagen  (I-131, 8 dagen), jaren (Cs-137, 30 jaar) of eeuwen (Pu-239, 24000 jaar). 

Al deze stoffen kunnen zijn ontsnapt. Ze hebben allemaal andere halveringstijden, andere mobiliteit, migratie en mate van giftigheid afhankelijk van de atmosferische condities, de temperatuur van de kern, de megawatts tijdens de stopzetting van de reactor en het aanwezige koelwater.

(Aanvulling redactie Video over werking en inhoud koelbaden, radioactiviteit ed.)

De meest giftige elementen die ontsnappen bij een kernenergieramp zijn jodium-131 (ook gebruikt bij kankertherapie), cesium-137, strontium-90, kobalt-60 en plutonium-239. Lekken deze stoffen in Japan? Ja en nee. De term lekken doet denken aan kleine beetjes die ontsnappen. In Japan was er sprake van explosies en vuren, geen kleine beetjes die hier en daar ontsnappen.

Alle stoffen op aarde bestaan uit verbindingen van chemische elementen. Al deze elementen hebben een eigen atoomnummer, dat het aantal protonen in de atoomkern weergeeft. Omdat een atoomkern ook neutronen bevat komen atomen van hetzelfde element met verschillende aantallen neutronen voor in de natuur. Twee atomen van hetzelfde element met verschillende aantallen neutronen worden verschillende isotopen van dat element genoemd. Bij een kernramp kunnen xenon en krypton vervallen in dochterisotopen die extreem giftig zijn. Dr. Helen Caldicott heeft hier onderzoek naar gedaan.

Xenon-137, met een halveringstijd van 3,9 minuten wordt onmiddellijk cesium 137, met een halveringstijd van 30 jaar.
Krypton-90, een halveringstijd van 3,9 minuten wordt onmiddellijk rubilium-90, halveringstijd 28 jaar.  
Xenon-135 vervalt tot cesium-135, halveringstijd 3 miljoen jaar.
Er worden grote hoeveelheden xenon-133 verspreid rondom kernreactoren. De halveringstijd is relatief kort: 5,3 dagen, maar het blijft 106 dagen radioactief.
Argon-39 heeft een halfwaardetijd van 265 jaar.



Dr. Caldicott schrijft hierover in Nuclear Power is Not the Answer. Isotopen stapelen zich op in de voedselketen, bestralen de longen via de adem, vervuilen de organen in het lichaam van mens en dier, waar zij kanker kunnen veroorzaken. 

Op 14 maart j.l. waarschuwde de artsen “Physicians for Social Responsibility” (PSR) voor de risico’s in Japan. Jodium/131 beweegt zich voort via de lucht en kan schildklierkanker veroorzaken, vooral bij kinderen. Strontium-90 veroorzaakt verschillende kankersoorten. Cesium-137 stapelt zich op in de botten en veroorzaakt leukemie. Minuscule plutonium-239 deeltjes veroorzaken longkanker.



"Sinds 2010, gebruikte de Fukushima Daiichi Unit-3 reactor een gemixte oxide energiebron (plutonium energie of MOX)," berichtte de PSR in Japan's Nuclear Crises Worsens, "welke nog gevaarlijker is dan een ongeluk met een uranium energiebron. De Tokyo Electric Power Company heeft de druk willen verminderen door radioactieve stoom te laten ontsnappen. Cesium is buiten de kernreactor gevonden”.

De spelers op het veld van de kernenergie hebben desinformatie gebruikt als tactiek om de industrie te beschermen. Ze dwongen het nucleaire complex om bewapende bewakers te installeren. Het zijn niet alleen "terroristen" waar de nucleaire industrie ons tegen wil beschermen: gewapende bewakers en geheime documenten worden tegen het publiek gebruikt, zodat zij de waarheid nooit kennen. De mensen mogen niet weten dat er documenten zijn vernietigd, bewijs is verdwenen, rapporten en risicoanalyses zijn vervalst. Dit is in het boek van Daniel Ford uit 1982 “The Cult of the Atom: The Secret Papers of the Atomic Energy Commission” uit de doeken gedaan.

Natuurlijk, door de Price Anderson Act uit 1957, zijn de bedrijven die de kernreactoren hebben gebouwd en beheerd niet verantwoordelijk voor enige schade. Het zal “business zoals gewoonlijk” zijn. Vernietiging, oorlog en rampen hebben voor Amerika en partners altijd gunstig uitgepakt.  Misschien is de grootste gruwel van alles dat mensen die vastzitten in de vervuilde zones nu door buitenstaanders worden gemeden, inclusief de hulporganisaties. Radiation fears, mingled with a sick sense of abandonment, berichtte de Los Angeles Times, mensen zijn bang om hen te gaan helpen. Mensen in de evacuatiezones - ouderen en de mensen die geen brandstof of vervoer hebben, krijgen geen hulp en geen informatie. Wij zouden ons moeten schamen. 



©  Keith Harmon Snow

Bron: http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=23764
Samengevat en vertaald door ´t Vertalerscollectief

Keith Harmon Snow is een oorlogscorrespondent, fotograaf en onafhankelijk onderzoeker. Hij heeft in 2003, 2006, 2007 en 2010 de `Project Censored Award` gewonnen. Hij heeft in 2009 ook de `Regent's Lecturer in Law & Society at the University of California Santa Barbara`gekregen voor zijn werk. Hij heeft gewerkt voor de Verenigde Naties als onderzoeker naar genocide. Van 1985 tot 1989 werkte hij als ingenieur. Daarna werkte hij als GE manager Aerospace Electronics Laboratories, Syracuse NY. Hij heeft drie maal gepubliceerd in `Journals of the Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE)`