Waarom veel intelligente mensen de waarheid niet aan kunnen

Ben jij je bewust van waarom mensen onzekerheid niet aankunnen en het daarom gemakkelijker vindt te ontkennen wat waar is. We worden allemaal regelmatig geconfronteerd met zaken die we liever niet in de ogen kijken en waar we graag van weglopen. De waarheid kan schokkend zijn en dus schieten we in de ontkenning. Iets wat we ontkennen gaan we daarnaast direct wegredeneren. 

De complexiteit van de wereld waarin we leven heeft een aantal standaard reacties in ons opgeroepen. Aan de ene kant zijn we nieuwsgierig en op zoek naar avontuur maar aan de andere kant wordt dat getemperd door doodsangst.  We vinden ons zelf heel wat en lijken erop gebouwd het onbekende dapper tegemoet te kunnen treden.  Toch zijn we gebonden aan grenzen, en niet zomaar een paar grenzen, nee er zijn plaatsen waar de dapperen onder ons zich zelfs niet wagen.

Laten we op stap gaan in een paar designerschoenen van Salvatore Ferragamo die een maat te klein zijn. Ze zijn prachtig, stijlvol, duur en maken een goede indruk. Ach, wat maakt het dan uit dat er blaren op mijn hielen verschijnen. Ik blijf mezelf er van overtuigen dat het probleem bij mij ligt en niet in de te kleine schoenen zit. Zoals altijd, zet ik mijn beste beentje voor en ga ik op weg naar het feestje dat leven in de wereld heet.

Onwetendheid is geluk

Wandelend in het licht van groeiend bewustzijn lopen we vaak op de rand van twijfel en verwarring. Naast het pad bevinden zich koude woelige wateren en daar belanden we liever niet in. Maar er zijn tijden waarop we liever het diepe inspringen dan dat we geconfronteerd willen worden met een angstige waarheid die voor ons ligt. Wanneer de waarheid beangstigender is dan de leugen waarmee we leven gaan we graag de koude massa van ontkenning in. Hoewel we ons er in de diepte van bewust zijn dat in het water springen niets oplost doen we het om aan de schok en confrontatie te ontsnappen. We gaan er liever met een wijde bocht omheen in plaats van dat we het onder ogen zien. 

Dus duiken we het water in en laten de confrontatie met iets dat ons hopeloos en onoplosbaar lijkt links liggen. We stromen met het water mee en ergens stroomafwaarts belanden we aan de waterkant waar we ons vastgrijpen aan de natte glibberige oever van ontwijken. We zijn blij dat het ongewisse achter ons ligt, dat we het niet onder ogen hebben hoeven zien en willen daar nooit meer mee geconfronteerd worden. Toch blijft de herinnering knagen. Want de werkelijkheid zoals we die aannamen blijkt niet correct te zijn. Niets is wat het lijkt. De waarheid zet alles op losse schroeven en dat maakt de wereld ineens een minder stabiel en onbetrouwbaar oord. Zo verkiest men een leven van middelmatigheid en illusie boven de realiteit. Mag ik nog een stukje lekker stukje appeltaart alsjeblieft…

Schaakspel

Er was een tijd dat ik nogal goed was in schaken. Niet om op te scheppen maar ik werd zelden verslagen in een potje schaak. Dat is wel even geleden en nu zou iemand met meer ervaring me direct van het bord vegen. Maar ik ken nog steeds de regels van het spel en de zetten die me winst opleveren.

Schaak is een strategisch spel. Een grootmeester in het spel kent vele tactieken en gebruikt logica, afleidingsmanoeuvres en deductie. Ik speelde vaak alsof ik een beginner was om mijn minder ervaren tegenstanders op het verkeerde been te zetten. Dat was mijn ‘Inspecteur Columbo’ strategie die naar de tv detective uit de 70er jaren genoemd is. Afleiding is een belangrijk middel, het is het inzetten van je koningin in het begin van het spel, wat alleen een onervaren speler zou doen met dit belangrijke schaakstuk. Maar je moet iets wagen om iets anders te winnen. 

De machten van de wereld nu zijn meesterschaakspelers. Ik wordt nederig als ik hun spel bekijk maar ik walg er ook van. Ik speel een agressief spelletje schaak maar denk daarbij alleen aan het neerhalen van de koning van de tegenpartij op een vrijmetselaars wit/zwart schaakbord. Werkelijke schaakmeesters zijn geduldig en denken lang na over hun opeenvolgende zetten. Ze maken zelden fouten en elke zet heeft een diepere bedoeling in het verloop van het spel. Soms offeren ook zij een belangrijk stuk op om een plan uit te voeren en te winst te behalen. 

9 September 2001 was zo een meesterlijk schaakspel. Het was op een inventieve manier opgezet om een doel te bereiken en daarbij werden stukken opgeofferd, mensenlevens als pionnen. Daarnaast waren het geen koninginnen of ridders die aangevallen werden maar wolkenkrabbers. De ene schaakspeler kan een andere moeilijk voor de gek houden of het nu is tijdens het spel of in het dagelijkse leven, men herkent de zetten van grote afstand. Maar niet alle stukken in dit 9/11 spel vielen zoals ze verwacht hadden. Er ging iets fout. Gebouw 7 stortte zonder reden in, geen aanval, geen grote brand of schade en toch… weg was het. Dit is een illegale zet in het spel, een stuk dat zomaar van het bord verwijderd wordt door een boos kind dat niet tegen zijn verlies kan. O ja, de schaakmeesters knipperden nog niet met hun ogen en zetten hun spel voort alsof er niets bijzonders voorgevallen was.

Bent u wakker geworden toen deze onverklaarbare zaken aan het licht kwamen of was u een van diegenen die in de stroom sprongen om de nare werkelijkheid te omzeilen? Ik vraag me af wat er nog meer nodig is om de klaroenstoot te horen die aangeeft dat er vals gespeeld wordt. Gebouw 7 stortte voor onze ogen in, zevenenveertig verdiepingen staal en beton, een sterke constructie ging aan een klein brandje ten onder… Er waren slechts 7,5 seconden nodig om het gebouw met de grond gelijk te maken.

Kijk er nog maar eens naar:

Het instorten van gebouw 7 in beeld

9/11 waarheid, wat gebeurde er met gebouw 7 

Natuurkundig is dit niet te verklaren, er is geen enkele reden voor het instorten. Dit gebeuren zou meer dan een spoortje twijfel in ieders hart moeten veroorzaken en voeden. Als dat niet zo is, is de leugen misschien wenselijker dan de waarheid en heeft de leugen ons flink bij de keel. Slaapwandelaars springen liever de kolkende stroom in dan de waarheid onder ogen te zien. Ik zou hen graag een veiligheidslijn toewerpen maar zij drijven liever mee op de woelige stroom der gebeurtenissen met de glibberige bodem onder hen die geen steun biedt maar oorlog en leed als vervolg. Dat wordt goedgepraat en aanvaard, ze leggen zich neer bij de leugenachtigheid van de machten der wereld en sturen hun zonen ten strijde in verre landen.

Ik kan en wil niet meer leven in zo’n wereld van misleiding. Ik ben aangestoken door het waarheidsserum en heb ervaren dat het weten en kennen van de diepere waarheid juist vrij maakt. Het verbolgen zijn over de bittere realiteit is een kleine prijs die ik moest betalen voor de geestelijke vrijheid die hieruit voortkwam. Ik kijk naar de resten van gebouw zeven en weet… Ik weet wat ik zag, ik weet dat er iets in mij geraakt werd waardoor de wereld nooit meer hetzelfde zal zijn. Ik durf die waarheid onder ogen te zien en wordt er sterker van.

Waarom overkomt mij dit wel en zijn er zoveel intelligente mensen die niet kijken, die niet willen zien wat daar werkelijk gebeurd is. Hun geconditioneerde brein staat dit gewoonweg niet toe.

Heb ik iets met deze mensen te maken? Ja, ik denk van wel want dit is niet alleen een strijd binnen de kennis en logica maar een strijd die in het hart plaatsvindt. Het is een zaak van de geest en van bewustwording. De hele mensheid is slachtoffer van deze gebeurtenis geworden, een over-gecontroleerde samenleving en iedereen is verdacht, terrorisme is het sleutelwoord geworden om allerlei regels en wetten door te drukken die de mens beperken in privacy en vrijheid.

Maar de niet-kijkers, de niet-zieners zijn de stroom ingesprongen en zwemmen om dit spektakel heen en ontkennen in alle toonaarden dat er iets onverklaarbaars plaatsgevonden heeft.

 Kunstwerk van E gibbons ‘Ontkenning’

Een gemiste kans voor de hele mensheid, we hebben de heldere klaroenstoot om wakker te worden gemist. Vergeten we gewoonweg dat er een gebouw instortte zonder reden?

Gebouw 7 deed mij besluiten mijn te kleine schoenen, hoe mooi ze ook waren, uit te trekken. De pijn werd me te veel, ik wilde op vrije voeten verder. Iedereen die echt gekeken heeft, heeft zijn of haar te kleine schoenen achter gelaten en loopt nu op vrije voeten de wereld in met de voetzolen de aarde voelend. 

Ze zeggen me dat ze zich vrij voelen en dat hoor ik graag. 

Maar de vraag die volgt is:

Hoe vrij?

Hoe vrij is vrij genoeg?

Wat is de volgende stap in de bevrijding van de mens?

 

Vrij naar Julian Wash, 21 augustus, 2014  email: jwash@rattlereport.com 
Bron: http://www.wakingtimes.com/2014/08/21/intelligent-people-fear-truth/

Dit article verscheen alleereerst op The Rattle Report.**