Dient menszijn een vooropgezet doel of is er ruimte voor uniciteit?

Voor onze geboorte hebben we geen beeld of inzicht in wat het leven met ons zal doen. We gaan dit leven in op het moment van geboren worden in een biologisch lichaam en ervaren het bestaan op pure wijze. Als kleine kinderen handelen we vanuit ervaringen en behoefte om uitdrukking te geven aan ons innerlijk, nog vrij van gedachten en psychologische conditioneringen. Onze reacties op wat er gebeurt zijn nog spontaan en we worden nog niet geplaagd door onderhuidse gevoelens van voor- of afkeer die binnendringen gedurende onze jaren van groei. 

‘Een kind kan een volwassene drie dingen leren: blij zijn zonder reden, altijd bezig zijn met iets en zijn wensen geheel richten op één ding’ schreef Paulo Coelho. 

Wanneer we opgroeien vindt de indoctrinatie plaatst die ons doet meegaan met algemene en geaccepteerde geloofskwesties en meningen. We leren over beperkingen en passen ons daarop aan. Dat alles gebeurt in de vorm van het sausje dat we opvoeding en onderwijs noemen. Wat persoonlijke ontwikkeling heet bestaat eerder uit het leren kennen van inperking en beperking. Alleen al een naam te hebben is een vorm van bagage die een sociaal gecreëerde lading in zich draagt. Namen zijn een erfenis met alle bijbehorende oordelen en vooroordelen vanuit het collectief. Ze kunnen in staat zijn ons af te houden van onze droom in het leven doordat we in het systeem moeten functioneren vanuit die achtergrond die we meekregen.

In diepste wezen zijn we wezens van liefde en licht die uitdrukking behoeven in deze wereld. Het leven is een viering van individueel bestaan met de mogelijkheid om samen ervaringen en relaties aan te gaan en via de zintuigen en communicatie het leven met elkaar te delen. Zo is het leven al lang niet meer. Wij zijn gevangen geraakt in systemen, kunstmatige vormen van selectie en beperking in evolutie. Het leven van nu heeft de geest gevormd en gericht op zaken die we bijna niet kunnen doorzien. Ons doel, onze identiteit zou los gemaakt moeten worden van iedere vorm van opgelegde conditioneringen en oordelen en het opgelegde karma dat daaraan kleeft. 

Onderwijs is slechts een mechanisme dat meewerkt aan het inperken van enthousiasme en persoonlijke initiatieven en doet vooral aan bekeringsijver om toch maar snel de algemeen geldende kennis en normen te aanvaarden en omarmen. Zo onstaat de geïnstitutionaliseerde maatschappij. Juist de cruciale jaren van vorming brengen kinderen door met het absorberen van dode feitjes en het napraten en herhalen van aangeboden informatie. Ze lopen als ezeltjes achter worteltjes aan die maatschappij ze aan een hengel voorhouden.

Via die aangeboden weg komen we in de sfeer van prestatie en competitie. We moeten goede cijfers halen om een goede opleiding te kunnen volgen om een goede baan te kunnen krijgen. Steeds dieper komen we in het labyrint terecht waarin we eerst ervan overtuigd raken dat wij mensen beter zijn dan de natuur en die aldus dienen te beheersen en vervolgens geloven we dat sommige mensen beter zijn dan anderen en kennen hen het recht toe anderen te overheersen. De ontwikkeling stuurt ons regelrecht de wedloop in die tegen onze eigen soortgenoten gericht is. Een volgende staop is dat we ervan overtuigd raken dat er machines zijn om onze behoeften te vervullen en in de loop der tijd wordt het natuurlijke evenwicht geheel verstoord. 

Als er iets nieuws (een idee, een manier van leven) in je geboren wordt, bestaat het ín je en niet buiten je maar beïnvloed het wel de sfeer waarin je leeft. Als twee wezens los van elkaar bestaan en opgroeien is er geen gedeelde invloed. Dat is wat plaats vindt in de wereld van competitie, loskoppeling van elkaar in plaats van samengaan en samen delen. 

Momenteel is de drijfveer van de mens slechts de weerschijn van de materiële wereld die onze ijdelheid streelt en onze oppervlakkige neigingen vervult. Deze manier van beschouwen is het directe gevolg van hoe wij naar onszelf als mens hebben leren kijken. Het concept materialisme is opgebouwd uit een individu met een naam en een doel en dat werd ons al in opvoeding en onderwijs voorgehouden wordt maar is niet wat we ten diepste zijn.
Ons leven heeft behoefte aan verinnerlijking, aan richting voelen vanuit onze diepste spirituele behoeften en dat zou moeten leiden van persoonlijkheid naar bewustzijn. 

De mensheid als ras krijgt een aanbod aan gewaarwordingen via de talloze media die ons dagelijks voeren met beelden en ideeën. Wat we voorgeschoteld krijgen is zeer beperkt maar doet voorkomen alsof het van levensbelang is voor ons bestaan en onze groei. De beperking bestaat erin dat er geen enkele plaats over blijft voor vernieuwing en experimentele kennis vanuit ons innerlijk.

Alle informatiestromen worden beheerst door degenen die het aanbieden, het bewustzijn van de aanbieder kan zichzelf niet overstijgen. De aanbieder is de vertaler van wat doorgegeven wordt. Zo werkt het ook in de spirituele wereld.  Het is belangrijk je daar bewust van te zijn. Daar geldt het b.v. voor alle vormen van ‘channeling’, de boodschap kan nooit verder rijken dan het inzicht en bewustzijn van degene die de boodschap doorgeeft.

 Abstract door Simon Kenny 

Iedere vorm van expressie, het naar buiten brengen van talenten, kunnen we zien als een poort naar wérkelijke ervaring. Het doorgaan van die poort leidt tot zelfkennis en herkenning. Dat wat zich tastbaar manifesteert in de materie laat onze persoonlijke betrokkenheid zien aan de wereld. Dat is de uiting van een diepe behoefte, een dorst naar kennis door zelf te ervaren en dat vindt plaats vanuit het hebben van eigen unieke ideeën en ze in de wereld te zetten door te handelen. Het zelf ervaren is de enige weg tot groei. Het volgen van ervaringen van anderen zijn gebaseerd op een aanname en bestaat slechts uit geloven i.p.v. innerlijk weten. 

Zelf ervaren gaat diep, is persoonlijk en vormt de weg, de poort, de leerschool van de ziel. Via de weg van persoonlijke ervaring begeven we ons in nieuwe werkelijkheden die vanuit onszelf ontstaan en waaruit we innerlijk leringen trekken. Zulke ervaringen maken onze reis in de wereld waardevol en diep. Dat leidt tot een innerlijke revolutie van waarnemingen die vervolgens leiden tot innerlijke groei. Vanuit die groei ontstaan nieuwe unieke mogelijkheden die geheel persoonlijk doorlopen kunnen worden.

Op deze wijze zullen ervaringen zo divers zijn als er mensen zijn, allemaal een eigen pad bewandelend op hun reis naar bewustzijn. Dat kan niet komen vanuit een collectief aangeboden wereldvisie maar komt diep vanuit het innerlijk en brengt de vonk van licht, die in de mens leeft naar buiten op een eigen en unieke wijze. Neem geen genoegen met de aangeboden en voorgekauwde zogenaamde ‘gemakkelijke’ weg maar wandel je eigen unieke pad. Volg je innerlijke licht en laat in je de liefde groeien die alles en iedereen kan omvatten.

 

Bron: http://youtu.be/mMRrCYPxD0I

 

Vrij naar: Raghav Bubnarij, Humans of Manufactured Purpose 
Raghav noet zichzelf een dromer, een vredestrijder en een wezen van liefde die handelt vanuit eigen ervaringen. Hij blijft zichzelf vragen stellen en die vormen de aanleiding voor zijn eigen unieke reis door vele vormen van werkelijkheid.

Bron: http://fractalenlightenment.com/30129/life/humans-of-manufactured-purpose