Ultieme bijna dood ervaringen

Twee artikelen over bijna dood ervaringen bijeengebracht

Reizen voorbij het licht: ultieme bijna-dood ervaringen
en
De Bijna-Dood-Ervaring van Mellen-Thomas Benedict



Reizen voorbij het licht: ultieme bijna-dood ervaringen

Kenneth Ring over BDE ervaringen
(emeritus professor psychologie aan de universiteit van Connecticut, VSA)

Bij mijn onderzoek naar bijna-dood ervaringen (BDE’s) gedurende meer dan twintig jaar, heb ik ontelbare mensen ondervraagd die mij fascinerende verhalen verteld hebben over hun ontmoetingen met verblindend licht en met figuren van licht die direct voort lijken te komen uit het hart van de bijna-dood ervaring zelf. Natuurlijk zijn dit soort verhalen nu deel gaan uitmaken van onze algemene kennis over hoe het is om te sterven, en collectief hebben zij een nieuwe en immens troostende visie teweeg gebracht op wat ons te wachten staat wanneer wij de overgang maken naar de dood. Ofschoon velen van ons diep geroerd zijn door het lezen van zulke verslagen, heeft bijna niemand begrip voor het feit dat deze verhalen niettemin voorbeelden zijn van incomplete of gedeeltelijke BDE’s. Dat wil zeggen, ze nemen ons een heel eind mee in de eerste stadia van de dood, maar zij laten ons niet de hele weg zien.

Vanuit dit perspectief is het vanzelfsprekend de vraag te stellen of iemand wat de hele weg naar de dood schijnt te zijn, werkelijk afgelegd heeft, en daarna in staat geweest is om terug te keren om ons erover te vertellen. Door mijn jarenlange onderzoek ben ik nu bereid te zeggen dat er inderdaad een paar BDE’s geweest zijn die schijnbaar een heel eind voorbij de gebruikelijke ervaringsgebieden zijn doorgedrongen waar bijna alle BDE’s eindigen. Het verslag wat zij doen van hun reizen tot voorbij het Licht, als het ware, geeft ons een tot nu toe ongeopenbaarde glimp van een stralend universum dat waarlijk lijkt op iets van de ultieme bron van de schepping zelf. De reizen tot achter het Licht, waarvan ik er enkele met u zou willen delen in dit artikel, spreken bijna altijd van of impliceren het bestaan van een tweede licht, dat een soort ultiem licht is, de bron van alles, een plaats waar wij vandaan komen en waarnaar wij onvermijdelijk zullen terugkeren. Om deze redenen noem ik dit uiterst zeldzame (tijdelijke) verblijf bij de Bron een ultieme bijna-dood ervaring en ik geloof dat deze het verhaal voltooien waarnaar typische BDE’s alleen maar kunnen verwijzen.



Op deze plaats kan ik u slechts illustraties geven van drie ultieme BDE’s uit mijn onderzoek. Meer volledige verhalen en delen van andere verhalen zijn te vinden in mijn recente boek, Lessons from the Light (Perseus Books). Het staat buiten kijf dat een van de merkwaardigste BDE’s die ik ooit ben tegengekomen, mijn vriend Mellen-Thomas Benedict is overkomen, die op ’t ogenblik in Californië woont waar hij met veel succes een aantal op licht gebaseerde genezingstechnologieen aan het ontwikkelen is, die deels voortgekomen zijn uit informatie die hij kreeg tijdens zijn BDE. Tijdens Mellens BDE, toen hij zich in het Licht bevond, hoorde hij zichzelf vragen of hij mocht weten wat het Licht ‘echt’ was en of hij er helemaal in mocht worden opgenomen. Op dat moment gebeurde er het volgende en ik citeer:

‘Het was het mooiste wat ik ooit gezien heb, gewoon (zijn stem beeft), ik ging er gewoon in en (zijn stem hapert), het was gewoon overweldigend (hij snakt naar adem), het leek op alle liefde die je ooit gewild hebt en het was het soort liefde die geneest, heel maakt, regenereert. En hoe meer ik erin ging, hoe meer ik gewoon zei ‘Ik wil weten, ik wil echt weten wat er gaande is.’ En ik werd opgenomen in het Licht, en tot mijn verbazing, erdoorheen, bam! Op dat moment leek het alsof ik ergens heen werd gedreven. Ik weet niet of ik ergens in de ruimte bewoog, maar plotseling kon ik de wereld zien wegvliegen, ik kon het zonnestelsel zien wegvliegen, ik kon toen melkwegstelsels zien en – het ging zo maar door.
Uiteindelijk kreeg ik het gevoel dat ik door alles heenging dat ooit geweest was. Ik zal het allemaal – melkwegstelsels werden sterretjes en superclusters van melkwegstelsels, en werelden na werelden, en energierijken – het was gewoon een verbijsterend schouwspel. En ik had het gevoel alsof ik ergens de hoogte in schoot, maar ik denk eigenlijk dat het mijn bewustzijn was dat zich zo snel verruimde. En het gebeurde zo snel maar het was in zulk detail dat er een ander licht recht op me afkwam en toen ik dit licht bereikte, was het alsof (pauze) ik oploste of zoiets. En ik begreep op dat moment dat ik voorbij de oerknal was. Dat was het eerste licht ooit en ik ging door de oerknal heen. Dat gebeurde er. Ik ging door dat membraan in – wat ik denk dat de aloude mensen de Leegte noemen. Plotseling was ik in deze leegte en ik was mij bewust van alles dat ooit geschapen was. Het was alsof ik door Gods ogen keek, alsof ik God geworden was. Plotseling was ik niet meer ik. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik door Gods ogen keek. En plotseling wist ik waarom iedere atoom er was, en ik kon alles zien. En ik bleef in die ruimte, ik weet niet hoe lang. En ik weet dat daar iets heel dieps gebeurde.’
(Meer over Mellen-Thomas Benedict's BDE onderaan dit artikel) 

Mellen is niet de enige die de ervaring van het terugkeren naar de Bron en het eenworden met God tijdens een ultieme BDE heeft verteld. Nog zo iemand is een vrouw die in Florida woont, genaamd Virginia Rivers. Ook haar BDE bracht haar tot een reis zoals die van Mellen, zoals u zult zien wanneer u haar beschrijving leest van haar ultieme BDE. Maar in feite gaat haar verhaal verder waar dat van Mellen eindigt, door duidelijk te maken waaraan Mellen refereerde toen hij zei, ‘En ik weet dat daar iets heel dieps gebeurde.’ Het verhaal van Virginia begint wanneer ze merkt dat ze tevoorschijn komt uit een zwarte leegte:

‘Onmiddellijk begon de zwartheid uit te barsten in myriaden sterren en ik voelde me alsof ik in het midden van het universum stond met een volkomen panoramisch blikveld in alle richtingen. Het volgende moment begon ik te merken dat ik in een voorwaartse beweging zat. De sterren leken zo snel langs me heen te vliegen dat zij een tunnel om mij heen vormden. Ik begon bewustzijn, kennis te ervaren. Hoe verder ik naar voren werd gedreven, hoe meer kennis ik kreeg. Mijn denken voelde als een spons, die groeide en zich uitbreidde in grootte bij iedere toevoeging. De kennis kwam in losse woorden en in hele ideeenblokken. Het leek gewoon of ik alles kon begrijpen terwijl het geabsorbeerd werd. Ik kon voelen hoe mijn denkvermogen expandeerde en absorbeerde en ieder nieuw stukje informatie paste op de een of andere manier. Het was alsof ik het al gekend had maar het was vergeten of verloren, alsof het hier lag te wachten tot ik het opraapte terwijl ik er langskwam. Ik bleef groeien in kennis, evoluerend, expanderend en dorstig naar meer. Naarmate elke seconde voorbijging was er meer te leren, waren er antwoorden op vragen, betekenissen en definities, filosofieën en redenen, geschiedenissen, mysteriën en zoveel meer, die allemaal mijn denken binnenstroomden. Ik herinner mij dat ik dacht, ‘Dat wist ik, dat weet is zeker, waar is het al die tijd gebleven?’
Ik voelde mij volkomen vredig. Ik had een eeuwigheid op deze plaats kunnen blijven terwijl deze pulserende kracht van liefde en schoonheid door mijn hele ziel klopte. Liefde stroomde in mij vanuit alle hoeken van het universum. Ik werd nog steeds voortgedreven met wat op grote snelheid leek. Toch was ik in staat alles wat ik passeerde op te merken alsof ik stilstond. Een piepklein lichtpuntje verscheen ver voor mij uit aan het andere eind van mijn caleidoscopische tunnel. Het licht werd groter en groter terwijl ik dichter en dichterbij zweefde, totdat ik eindelijk op mijn bestemming was aangekomen.
Opeens was er totaal en absoluut bewustzijn. Er was geen enkele vraag die ik kon stellen waarop ik niet al het antwoord kende. Ik keek naar de tegenwoordigheid waarvan ik wist dat hij er zou zijn en dacht ‘God, het was zo eenvoudig, waarom wist ik dat niet?’ Ik kon God niet zien zoals ik u kan zien. Toch wist ik dat Hij het was. Een Licht, een schoonheid die van binnen uit kwam, oneindig in alle richtingen om iedere atoom van het bestaan aan te raken. De harmonie van inkleuring, ontwerp en melodie ontstonden hier bij het Licht. Het was God, zijn liefde, zijn licht, zijn wezenlijke essentie, waarbij de scheppingskracht naar het einde van alle eeuwigheid emaneerde… die naar voren strekte als een pulserend baken van liefde om mij ‘Thuis’ te brengen. De kwaliteit van zijn woord, zijn gedachte, zijn stem in mijn hoofd was magnifiek, betoverend, dwingend zonder te eisen, mild en vriendelijk en gevuld met meer liefde dan mogelijkerwijs beschreven kan worden. In Zijn aanwezigheid te zijn was inspirerender, uitnodigender dan welk soort liefde of harmonie die ooit in deze realiteit ontdekt is. Geen enkele ervaring, geen enkele nabijheid is ooit zo volledig geweest.’



Tenslotte ervoer ook een derde persoon met een BDE, Beverly Brodsky, die nu in Californië woont, dat zij in Gods tegenwoordigheid was tijdens haar ultieme BDE en zij was, net als Mellen en Virginia, de ontvanger van golf na golf transcendentale kennis en absolute liefde. Hier volgt een deel van haar verhaal over de culminerende fase van haar ervaring:

‘Vervolgens herinnerde ik mij dat ik over een lange afstand reisde, omhoog naar het Licht toe. Ik geloof dat ik heel snel hiervandaan bewoog, maar dit totale gebied leek buiten de tijd te liggen. Tenslotte bereikte ik mijn bestemming. Maar ik was niet alleen. Daar, voor mij, was de levende tegenwoordigheid van het Licht. Daar binnen voelde ik een alles doordringende intelligentie, wijsheid, mededogen, liefde en waarheid. Er was vorm noch geslacht aan dit volmaakte Wezen. Het, dat ik van nu af aan Hij zal noemen, in overeenstemming met onze algemeen aanvaarde syntaxis, bevatte alles, zoals wit licht alle kleuren van een regenboog omvat wanneer het door een prisma valt. En diep in mij ontstond een onmiddellijke en wonderbaarlijke herkenning: ik, zelfs ik, stond oog in oog met God.
[Na een tijdje] werd ik plotseling vervuld met alle wijsheid van het Wezen. Ik kreeg meer dan alleen de antwoorden op mijn vragen: alle kennis werd voor mij ontvouwd, zoals het onmiddellijke in bloei schieten van een oneindig aantal bloemen tegelijk. Ik werd vervuld van Gods kennis, en in dat kostbare aspect van zijn Zijn-heid, was ik een met Hem. Maar mijn ontdekkingsreis begon pas.
Nu werd ik vergast op een buitengewone reis door het universum. In een oogwenk reisden wij naar het centrum waar sterren geboren worden, supernova’s exploderen en vele andere glorieuze hemelse gebeurtenissen plaatsvinden waar ik geen naam voor weet. De indruk die ik nu heb van deze reis is dat het me een gevoel gaf dat het universum als geheel een groot object is dat geweven is van dezelfde stof. Ruimte en tijd zijn illusies die ons op ons niveau houden; daarbuiten is alles tegelijk aanwezig. Ik was passagier in een Goddelijk ruimteschip waarin de Schepper mij de volheid en de schoonheid van zijn hele Schepping liet zien.
Het laatste wat ik zag voordat alle externe visie eindigde was een luisterrijk vuur – het hart en de kern van een prachtige ster. Misschien was die een symbool voor de zegen die ik nu zou ontvangen. Alles verbleekte behalve een rijke, volle leegte waarin Dat en ik Alles wat bestaat, omvatten. Hier ervoer ik, in onuitsprekelijke schittering, gemeenschap met het Licht Wezen. Nu werd in vervuld met niet alleen alle kennis, maar ook met alle liefde. Het was alsof het Licht in mij en door mij heen geschonken werd. Ik was Gods voorwerp van adoratie; en uit Zijn/onze liefde haalde ik onvoorstelbaar veel leven en vreugde. Mijn wezen werd getransformeerd; mijn begoochelingen, zonden en schuld werden ongevraagd vergeven en gezuiverd; nu werd ik Liefde, Oerwezen en Zaligheid. En, op een bepaalde manier, blijf ik daar, in alle Eeuwigheid.
Zo’n vereniging kan niet verbroken worden. Het was, is en zal altijd zo zijn.’



Deze spannende reizen door het universum naar de Bron van alle Schepping – God, het Licht – van waaruit absolute liefde en volkomen kennis in een eeuwige stroom naar buiten komen lijken welhaast het toppunt te zijn van de menselijke ervaring. Tenslotte zijn wij weer thuis en kunnen ons herinneren dat de gelukzaligheid altijd te vinden is als wij beseffen dat wij één zijn met God en dat dit onze ware aard is. Zo groot is de verlichting van de ultieme bijna-dood ervaring.

En wat nog meer is: de mensen die teruggekeerd zijn van deze ultieme BDE’s verzekeren ons ook nog dat dit een reis is die wij allemaal, niet alleen een paar bevoorrechte zielen, eens zullen maken. Misschien wordt dit het best verwoord door Beverly Brodsky:

‘Ofschoon mijn hemelse reis twintig jaar geleden plaatsvond, ben ik hem nooit vergeten. Noch heb ik, geconfronteerd met spot en ongeloof, ooit getwijfeld aan de realiteit ervan. Niets dat zo intens en levensveranderend is, zou mogelijkerwijs een droom of een hallucinatie geweest kunnen zijn. In tegendeel, ik beschouw de rest van mijn leven als een voorbijgaande fantasie, een korte droom, die eindigt als ik opnieuw wakker word in de permanente tegenwoordigheid van die schenker van leven en gelukzaligheid.’

Voor diegenen die treuren of vrezen, ik verzeker u hiervan: De dood bestaat niet, en er is ook geen einde aan de liefde. En bedenk ook wel dat wij aspecten zijn van het ene volmaakte geheel, en als zodanig deel zijn van God, en van elkaar. Op een dag zullen u die dit leest en ik samen zijn in licht, liefde en oneindige gelukzaligheid

Bron: The Theosophist, december 2000
Vertaling: A.M.I.

Een Zeer Inspirerende Bijna-Dood-Ervaring
© Vertaling Jan Smith / WantToKnow.nl 2009

Mellen-Thomas Benedict is een kunstenaar die in 1982 een bijna-dood-ervaring (BDE) heeft overleefd. Hij was gedurende meer dan anderhalf uur dood. In die tijd steeg hij op uit zijn lichaam en ging op in het licht. Nieuwsgierig naar het universum,werd hij meegenomen naar veraf gelegen diepten van het bestaan en zelfs nog verder, naar de energetische leegte van nietsheid achter de Big Bang. Vooraanstaand onderzoeker van BDE’s, Dr. Kenneth Ring, heeft hierover gezegd: “Zijn verhaal is een van de opmerkelijkste die ik ben tegengekomen bij mijn uitgebreide onderzoek naar bijna-dood-ervaringen.”

- De Bijna-Dood-Ervaring van Mellen-Thomas Benedict -

In 1982 stierf ik als gevolg van terminale kanker. Mijn geval was niet-operabel. Ik koos ervoor geen chemotherapie te ondergaan. Ik had nog zo’n acht maanden te leven. Voor die tijd was ik behoorlijk zwaarmoedig geworden over de nucleaire crisis, de ecologische crisis en zo meer. Ik begon te geloven dat de natuur een vergissing had gemaakt – dat wij naar alle waarschijnlijkheid een kankergezwel op de planeet vormden. En dat was uiteindelijk wat mij de das omdeed.

Vóór mijn bijna-dood-ervaring had ik allerlei alternatieve genezingstherapieën geprobeerd. Niets hielp. Dus besloot ik dat het een zaak was tussen mij en God. Ik had me nog nooit beziggehouden met God, noch was ik op een of andere manier spiritueel ingesteld.
Maar door mijn naderende dood was ik een zoektocht begonnen naar meer informatie over spiritualiteit en alternatieve helingmethoden. Ik las over verschillende religies en filosofieën. Ze gaven me hoop dat er iets aan de gene zijde zou bestaan.

Ik had geen ziektekostenverzekering en daardoor ging al mijn spaargeld binnen de kortste keren op aan allerlei onderzoeken. Omdat ik niet wilde dat mijn familie hierin betrokken zou raken, besloot ik het allemaal zelf op te knappen. Ik kwam in een hospice terecht en werd gezegend met een engel als verzorgster, die ik voor het gemak ‘Anne’ zal noemen. Ze is bij alles wat daarna gebeurde, bij me gebleven.

Naar het Licht
Ik werd om half vijf in de ochtend wakker en ik wist dat dit het was – ik ging sterven. Ik belde nog met wat vrienden om afscheid te nemen. Ik maakte Anne wakker en liet haar beloven dat mijn dode lichaam na het overlijden gedurende zes uur onaangeroerd zou blijven, omdat ik had gelezen dat er allemaal interessante dingen gebeuren wanneer je sterft. Ik viel weer in slaap. Het volgende dat ik mij herinner is dat ik bij vol bewustzijn was en rechtop stond. Toch lag mijn lichaam in bed. Ik leek te zijn omringd door duisternis, maar toch kon ik elke kamer in het huis goed waarnemen – ook het dak van het huis en zelfs de ruimte eronder.

Er scheen een Licht. Ik draaide me om en keek ernaar en was me bewust van de gelijkenis met wat anderen me hadden beschreven over hun bijna-dood-ervaringen. Het was prachtig en voelbaar, verleidelijk. Ik wilde naar dat Licht toe, op de manier waarop je in de armen van je ideale vader of moeder loopt. Terwijl ik op het Licht afging, wist ik dat, wanneer ik in het Licht zou staan, dood zou zijn. En dus zei of voelde ik: “Wacht nog even alsjeblieft, ik wil eerst even met u praten voor ik verder ga.”

De hele ervaring stopte. Ik merkte dat ik volledige controle had over die ervaring – mijn verzoek werd ingewilligd. Ik voerde een gesprek met het Licht, dat is de beste manier waarop ik het kan beschrijven. Het Licht veranderde in verschillende figuren zoals Jezus, Boeddha en Krishna, allerlei archetypische beelden en tekens. Op een op telepathie lijkende manier vroeg ik: “Wat is hier aan de hand?”

De informatie die naar me werd teruggestuurd, vertelde me dat onze geloofsovertuigingen de soort feedback vormgeven die we ontvangen. Als je Boeddhist bent, of Katholiek of Fundamentalist, krijg je een terugkoppelingslus in de vorm van je eigen denkbeelden. Ik werd me bewust van een matrix van het Hoger Zelf, een kanaal naar de Bron. We hebben allemaal een Hoger Zelf, of algeest die deel uitmaakt van ons wezen, een “doorgeefluik”. Alle Hogere Zelven zijn als één wezen met elkaar verbonden – alle mensen vormen met elkaar één wezen.

Het was het mooiste dat ik ooit had gezien. Het was alsof alle liefde die ik ooit had willen ontvangen tegelijk in me stroomde en het was het soort liefde dat geneest, heelt en regenereert. Op dat moment was ik gereed om te gaan. Ik zei “Ik ben er klaar voor, neem me maar.”

Toen veranderde het Licht in het allermooiste dat ik ooit had gezien: een mandala van menselijke zielen op deze planeet. Ik zag dat we de allermooiste scheppingen zijn – elegant, exotisch ….alles.

Ik kan niet vaak genoeg vertellen hoe in een enkel ogenblik mijn mening over menselijke wezens veranderde. Ik zei/dacht/voelde, “Oh, God, dat wist ik niet.” Ik was verbaasd te ontdekken dat er in geen enkele ziel iets kwaads steekt. Mensen kunnen onbewust de meest verschrikkelijke dingen doen, maar geen enkele ziel is kwaadaardig. “Liefde is datgene waarnaar alle mensen op zoek zijn, wat hen steun verschaft,” vertelde het Licht mij. “De reden voor hun vervorming wordt veroorzaakt door een gebrek aan Liefde.”

De onthullingen gingen maar door. Ik vroeg: “Betekent dit dat de Mensheid gered zal worden?” Gelijk hoorngeschal ‘sprak’ het Licht, in een regen van spiraliserende lichten: “Je redt, verlost en heelt jezelf. Dat heb je altijd gedaan en dat zal altijd zo blijven. Je werd vanaf het begin der werelden geschapen met de kracht om dit zo te doen.” Op dat ogenblik realiseerde ik mij dat we altijd al gered zijn geweest.

Ik bedankte het Licht van God met heel mijn hart. Het beste dat ik kon bedanken, was: “Oh, lieve, lieve God, lief Universum, lief Grote Zelf, ik houd van mijn Leven.” Het licht scheen nog dieper in mijzelf te ademen, absorbeerde me nog intenser. Ik ging een andere sfeer binnen die nog dieper was dan de voorgaande en werd me bewust van een enorme Lichtstroom, uitgestrekt, vol en diep. Ik vroeg wat het was en het Licht antwoordde: “Dit is de Rivier van het Leven. Drink van haar mannawater tot je hart ermee gevuld is.” Ik dronk met grote teugen, als in extase.

De Leegte van Nietsheid
Plotseling leek het wel als of ik op die stroom van het Leven als een raket van de planeet werd wegschoten. Ik zag hoe de aarde wegvloog. Het zonnestelsel flitste voorbij en verdween. Ik vloog door het centrum van de Melkweg terwijl ik onderweg steeds meer kennis in me opnam. Ik bemerkte dat dit melkwegstelsel – en het hele universum – barstte van allerlei verschillende variëteiten van leven. Ik zag vele werelden. We zijn beslist niet alleen in dit universum. Het leek alsof alle scheppingen in het Universum langs me heen zweefden en in één lichtpuntje verdwenen.

Er verscheen een tweede Licht. Toen ik dat binnenging kon ik voor altijd ver voorbij het oneindige waarnemen. Ik was in de Leegte, in het gebied van vóór de Schepping, in het begin der tijden, in de eerste Wereld of vibratie. Ik rustte in het Oog van de Schepping en het leek of ik het Gezicht van God aanraakte. Het was geen religieus gevoel. Ik was eenvoudigweg Een met het Absolute Leven en Bewustzijn.

De stroom voerde mij direct naar het centrum van het Licht. Ik voelde me door het Licht omarmd terwijl het me met een nieuwe ademhaling verder naar binnen zoog. En de waarheid was onmiskenbaar: er bestaat geen dood; niets wordt geboren en niets sterft; we zijn onsterfelijke wezens en maken deel uit van een natuurlijk levend systeem dat zichzelf tot in het oneindige steeds weer opnieuw schept.

Het zou me jaren kosten deze ervaring van de Leegte volledig in me op te nemen. Het was minder dan niets en toch zoveel groter dan alles. De Schepping is God die op alle mogelijk denkbare manieren Gods eigen Zelf verkent. Door elk stukje haar op je hoofd, door ieder blad aan elke boom, door elk atoom. God verkent Zijn Eigen Zelf. Ik zag alles als het Zelf van alles. God is hier. Daar draait het uiteindelijk allemaal om. Alles is gemaakt van Licht; alles leeft.

Het Licht van de Liefde
Mij is nooit verteld dat ik terug moest komen. Ik wist alleen dat ik dat zou doen. Het was zo doodgewoon door wat ik zag. Toen ik aan mijn terugkeer naar de levenscyclus begon, kwam het geen moment in mij op, werd mij niet meegedeeld, dat ik zou terugkeren in hetzelfde lichaam. Het deed er niet toe. Ik vertrouwde volledig op het Licht en het Levensproces.

Toen de stroom zich vermengde met het grote Licht, vroeg ik of ik de onthullingen en gevoelens die ik aan gene zijde had mogen beleven, nooit meer zou vergeten. Ik zag mijzelf weer als mens en ik was er heel blij mee. Van wat ik heb gezien zou ik zelfs blij zijn slechts een atoom in dit universum te mogen zijn. Een atoom. Maar de meest fantastische zegening is het….om het menselijk deel van God te mogen zijn. Het is een zegen die onze stoutste voorstellingen van hoe een zegen eruit zou kunnen zien, ver te boven gaat.

Een menselijk onderdeel van deze ervaring zijn, is voor elk en iedereen van ons geweldig en prachtig. Ieder van ons is een zegen voor de planeet, waar we ook zijn, opgefokt of niet, precies op de plek waar we ons bevinden. Dus ik ging door het reïncarnatieproces in de verwachting als baby weer ergens te verschijnen.

Maar ik reïncarneerde weer in dit lichaam. Toen ik mijn ogen opendeed, was ik erg verrast te merken dat ik terug was in mijn eigen lichaam, terug in mijn kamer met iemand die zich huilend over mij heen boog.
Het was Anne, mijn verzorgster in het hospice. Ze had me dertig minuten eerder dood aangetroffen. We weten niet hoe lang ik dood was, alleen dat ze me dertig minuten daarvoor had gevonden. Ze had mijn wens om mijn pasgestorven lichaam alleen te laten, gerespecteerd. Zij kan bevestigen dat ik echt dood was.

Het was geen bijna-dood-ervaring. Ik geloof dat ik naar alle waarschijnlijkheid gedurende tenminste anderhalf uur de dood zelf heb ervaren. Toen ik wakker werd en het licht buiten zag, probeerde ik in mijn verwarring op te staan, maar viel daarbij uit het bed. Anne hoorde een harde ‘bonk’, rende naar binnen en vond me, liggend op de vloer. Nadat ik was bijgekomen, was ik verbaasd en met stomheid geslagen over alle gebeurtenissen. In het begin had ik geen enkele herinnering aan de ervaring. Ik glipte voortdurend weg uit deze wereld en bleef maar vragen: “Leef ik nog?” Deze wereld leek eerder op een droom dan die andere.

Binnen drie dagen voelde ik me weer normaal, helderder, maar anders dan ooit tevoren. Mijn herinneringen aan de reis kwamen later pas terug. Maar na mijn terugkeer kon ik niets verkeerds meer ontdekken in alle mensen die ik ooit had ontmoet. Vóór mijn dood had ik altijd mijn oordeel klaar gehad, omdat ik geloofde dat alle mensen behoorlijk opgefokt en verknipt waren. Iedereen, behalve ikzelf natuurlijk.

Ongeveer drie maanden later opperde een vriend dat ik me weer eens zou moeten laten onderzoeken op kanker en dus onderging ik wederom alle scans, en meer van dat soort dingen. Ik voelde me gezond. Ik kan mij de arts in de kliniek nog goed voor de geest halen toen hij de nieuwste scans vergeleek met de allereerste. Hij zei: “Ik kan niets ontdekken dat op kanker lijkt.” “Een wonder?” vroeg ik. “Nee hoor,” antwoordde hij. “Dat soort dingen komt weleens voor … spontane remissie.” Hij leek niet onder de indruk, maar ik was het des te meer omdat ik wist dat het wel een wonder was.

Geleerde Lessen
Ik vroeg aan God: “Wat is de beste religie op de planeet? Welke godsdienst heeft gelijk?” En God zei met veel liefde: “Dat maakt niet uit.” Welk een ongelofelijke goedertierenheid. Het maakt niet uit welke godsdienst we aanhangen. Religies komen en gaan. Ze veranderen. Het Boeddhisme is hier nooit altijd geweest, het Katholicisme was hier nooit eerder en ze hebben het allemaal over het bereiken van meer verlichting. In alle systemen dringt nu steeds meer licht door. Velen zullen er weerstand aan bieden en erover vechten, de ene godsdienst tegen de andere, omdat ze blijven volharden in hun eigen gelijk.

In alle systemen dringt nu steeds meer licht door. Velen zullen er weerstand aan bieden en erover vechten, de ene godsdienst tegen de andere, omdat ze blijven volharden in hun eigen gelijk.

Toen God mij vertelde dat het niets uitmaakt, begreep ik dat het aan ons is er wel om te geven, omdat we nu eenmaal zorgende wezens zijn. De Bron maakt het niet uit of je Protestant, Boeddhist of Jood bent. Het zijn allemaal reflecties, facetten van het geheel. Ik hoop dat alle godsdiensten dat eens zullen beseffen en elkaar met rust laten. Het is niet het einde van afzonderlijke religies, maar leef en laat leven. Ze hebben allemaal hun eigen kijk op de dingen en alles bij elkaar opgeteld gaat het allemaal over dat ene grote beeld.

Ik ging over naar gene zijde met een berg angsten in mij over vergiftigd water en atoomraketten, over de bevolkingsexplosie en het regenwoud. Ik kwam terug en ervoer liefde voor ieder afzonderlijk probleem. Ik houd nu van nucleair afval, ik houd van die paddenstoelwolk; dit is de heiligste mandala die we tot vandaag hebben gemanifesteerd, als archetype. Meer dan elke godsdienst of filosofie heeft die afschuwelijke schitterende wolk ons plotsklaps bij elkaar gebracht op een nieuw bewustzijnsniveau.

Wetende dat we de planeet misschien wel vijftig of honderd keer kunnen opblazen, beseffen we eindelijk dat we hier misschien wel met z’n allen zijn. Lange tijd moesten er steeds meer bommen tot ontploffing worden gebracht om het er bij ons in te hameren. Toen begonnen we te zeggen: “We hebben die dingen niet meer nodig.” Nu leven we in een wezenlijk veiliger wereld dan ooit tevoren en het wordt alleen maar veiliger.

De prachtige leerschool van het leven; reïncarnatie als Scholing-voor-de-Ziel
Ik kwam dus terug terwijl ik liefde voelde voor besmet water, omdat het ons dichter bij elkaar bracht. Deze zaken zijn zo groot. Het kappen van de regenwouden zal afnemen en binnen vijftig jaar zullen er weer meer bomen op de planeet groeien dan in lange tijd het geval was.

Als je je bezighoudt met het milieu, ga er dan voor; je maakt deel uit van een systeem dat in bewustzijn toeneemt. Ga ervoor met al je kracht en laat je niet ontmoedigen of terneerslaan. De Aarde zit in het proces om zichzelf weer bewoonbaar te maken en wij zijn cellen op dat Lichaam.

De bevolkingstoename komt steeds dichterbij het verzadigingspunt van de energie die een omwenteling teweeg zal brengen. Die bewustzijnsverschuiving zal de politiek, het geld en de energie veranderen.

Het Grote Mysterie van het leven heeft weinig met intelligentie te maken. Het Universum is geen intellectueel proces. Het verstand is behulpzaam, maar ons hart is wijzer. Sinds mijn terugkeer heb ik het Licht spontaan ervaren. Ik heb geleerd hoe ik op bijna ieder moment tijdens mijn meditaties die ruimte kan binnengaan. Jullie kunnen dat ook en je hoeft er niet eens voor te sterven, want jullie zijn er al helemaal klaar voor. Het lichaam is het prachtigste Lichtwezen dat er is. Het lichaam is een universum van ongelofelijk Licht. We hoeven niet met God te communiceren

Met dank aan wanttoknow 2010
© Vertaling Jan Smith 2009
http://www.wanttoknow.nl/wetenschap/energie/een-zeer-inspirerende-bijna-dood-ervaring/

Dank ook aan Aat de Kwant die ons opmerkzaam maakte op dit artikel