Suiker, het gif in onze dagelijkse consumptie


Hoe zou u het vinden wanneer u er achter kwam dat 25% van uw dagelijkse hoeveelheid ingenomen calorieën bestond uit gif? Dat dit gif er verantwoordelijk voor is dat u te dik wordt en dat uw insuline huishouding in de war raakt? Dat u een te hoge bloeddruk ontwikkelt en u steeds meer vitamine- en mineralentekorten heeft? Dat dit gebeurt met medeweten van alle instanties die in het leven zijn geroepen om er voor te zorgen dat onze voeding veilig en gezond is? Ik wilde dat ik u kon mededelen dat dit een dramatische verhaallijn is van een roman, maar het is de harde werkelijkheid.

Suiker, specifieker gezegd fructose,  is verantwoordelijk voor vele chronische ziekten en brengt onze gezondheid een genadeslag toe. De wetenschap heeft aangetoond dat de epidemie van zwaarlijvigheid geen gevolg is van een gebrek aan zelfcontrole, maar een fenomeen van biochemische veranderingen in het lichaam. Iets heeft het regelsysteem dat uw eetlust regelt in de war gebracht. Leptine(i), het hormoon dat verantwoordelijk is voor verzadiging, werkt niet of werkt onvoldoende.

Vandaag de dag is het geen simpele kwestie meer van minder calorieën innemen. Baby’s van zes maanden zijn tegenwoordig al zwaarlijvig. Dus wat eten kinderen van nu dat u dertig jaar niet geleden at? Studies tonen aan dat alle extra calorieën tegenwoordig vooral door extra koolhydraten binnenkomen. Welke koolhydraten in het bijzonder? Suiker, vooral de toegevoegde suikers uit de fris- en fruitdranken.

Heden ten dage heeft 55% van de zoetmiddelen die gebruikt worden in voedsel en dranken zijn oorsprong in maïs. In Amerika is ‘soda’ (frisdrank) bron nummer een van calorieën. Een Amerikaan drinkt gemiddeld 227 liter per jaar. De fructose (HFCS High Fructose Corn Syrup) op basis van maïs wordt nog maar één generatie gebruikt.

HFCS werd in 1966 in Japan uitgevonden en werd op de Amerikaanse markt gebracht in 1975. Voedsel en drank fabrikanten veranderden hun zoetmiddelen van sucrose (tafelsuiker) naar maïssiroop toen zij ontdekten dat hoge fructose maïssiroop veel goedkoper was om te maken. Sucrose kost ongeveer drie maal zo veel zoals HFCS. HFCS is ook ongeveer 20 maal zo zoet. Er werd gedacht dat van het nieuwe zoetmiddel dus minder nodig zou zijn. De hoeveelheid zoetmiddelen bleef echter met regelmaat stijgen.

De ommezwaai van suiker naar fructose veranderde het gemiddelde Amerikaanse dieet drastisch. De statistieken zijn alarmerend: maïssiroop wordt nu in alle verwerkte voedingsmiddelen gevonden.  De huidige jaarconsumptie van suiker is 141 pond per persoon, waarvan 63 pond HFCS is. Tieners nemen 73 gram fructose per dag in, voornamelijk door frisdranken en fruitdranken en 12 % van hun totale calorische opname is van fructose.

In de voorbije eeuw is het fructoseverbruik vijfvoudig toegenomen. Voorverwerkt voedsel vormt nu 90% of meer van de totale Amerikaanse maaltijdenmarkt. Frisdrank flesjes worden groter en groter. Vele kinderhapjes bestaan voor meer dan 50% uit suiker, waarvan 43% maïssiroop is. U zou uw baby net zo goed een flesje Coca-Cola of Pepsi kunnen geven. Geen wonder dat er een epidemie van zwaarlijvigheid is en een "supersized" bevolking.

De verhoging van de suikerconsumptie begon tijdens het Nixon bewind in 1972. Hij wilde de "oorlog tegen armoede" in te zetten en voedselkosten verlagen. In 1975 werd suikervervanger HFCS voorgesteld, omdat het goedkoop en vlot verkrijgbaar was. In het midden van de zeventiger jaren  werden vetten verantwoordelijk gezien voor vele hartziekten, dit leidde tot de "rage" van dieetproducten met laag vetgehalte.

De marktreactie gaf een explosie van verwerkt en voorverpakt ‘gemak voedsel’, met geen of weinig vet, die alleen lekker smaakte wanneer er suiker aan toegevoegd werd. Fructose werd gebruikt om vetvrije producten smakelijker te maken.  In 1982 werd het ideale percentage benodigde vetten in de voeding verlaagd van 40% naar 30% en iedereen gehoorzaamde hier gretig aan. Iedereen geloofde dat hierdoor de risico's van zwaarlijvigheid en cardiovasculaire ziekten zouden afnemen. Het plan werkte averechts.

De oorlog tegen vet begon met de zogenaamde “Seven Countries Study” door Ancel Keys, een epidemioloog die dieet en ziekten onder de loep nam. Hij vergeleek de diëten van zeven landen en zijn belangrijkste conclusie was dat verzadigde vetten verantwoordelijk waren voor cardiovasculaire ziekten. Deze studie legde de grondslag voor verder onderzoek naar voedingswetenschap en beleid voor de volgende drie decennia.

Het probleem is dat zijn conclusies niet klopten! Hij vergat de effecten van sucrose en verzadigde vetten op het cardiovasculaire apart te beschrijven. Terugblikkend is het onmogelijk de bijdragen van sucrose tegen de bijdragen van verzadigd vet op cardiovasculaire ziekten te onderzoeken. Bovendien scheidde Keys ook nooit de kwestie van hoe het vet ingenomen werd. Er is een belangrijk verschil tussen rauw en gekookt diervet, vet dat met hoge temperaturen aan de kook gebracht wordt, kan bijvoorbeeld de bekende carcinogenen produceren.

Niettemin werd vet in het nieuwe voedingsmodel van 40% naar 30% verlaagd. Als gevolg daarvan steeg de koolhydrateninname van 40% tot 55%. En deze koolhydraattoename was van de slechtst mogelijke soort: SUIKER.  Dr. David Ludwig van het ziekenhuis voor kinderen in Boston deed een studie naar de resultaten van suikerzoete dranken op zwaarlijvigheid in kinderen. Hij vond dat voor elke bijkomende portie van een met suiker gezoete drank, zowel de massa index van het lichaam als de kans op zwaarlijvigheid toenam.

Dr. Kelly Brownell van Yale deed Universiteit een meta-analyse van 88 studies over de gevolgen van frisdrank en gezondheid. In Engeland werd de Fizzy Drink Study gedaan. Op scholen werden de frisdrankautomaten verwijderd en de gevolgen daarvan bestudeerd.  In de scholen waar de machines werden verwijderd, bleef zwaarlijvigheid constant. In de scholen waar frisdrankautomaten bleven, steeg de zwaarlijvigheid voortdurend.

Een studie door Schulze in JAMA uit 2004 bewijst dat gezoete dranken type II diabetes veroorzaken. In een heel recente studie werden zestien vrijwilligers gevoerd met hoge niveaus van fructose. Tien weken later bleken de vrijwilligers nieuwe dikke cellen rond hun hart, lever en andere digestieve organen te hebben geproduceerd. Zij vertoonden ook symptomen die op beginnende diabetes en hartziekte leken. Een tweede groep van vrijwilligers die gevoerd werd met een gelijkaardig dieet, maar met glucose in plaats van fructose, had deze problemen niet.

Fructose is NIET hetzelfde als glucose. Glucose is de energie die door de natuur werd ontworpen als energie om op te lopen. Iedere cel in uw lichaam, iedere bacterie en ieder levend ding op de Aarde gebruikt glucose voor energie. De molecuul glucose heeft een zeshoekige ring, fructose heeft een vijfhoekige ring. Sucrose (tafelsuiker) is 50% glucose en 50% fructose en HFCS bevat 42-55%fructose. Indien u uw fructose alleen van groenten en fruit ontving zoals de meeste mensen een eeuw geleden deden, zou u ongeveer 15 gram per dag gebruiken. Niet de 73 gram per dag die de typische tiener van nu binnenkrijgt. In groenten en fruit is fructose met vezels, mineralen, enzymen en heilzame nutriënten vermengd die de negatieve metabolische effecten matigen. Het is niet de fructose zelf dat slecht is maar de MASSIEVE DOSES ervan wel.

Voor u de verschillen kunt begrijpen tussen hoe uw lichaam glucose en fructose verwerkt, moet u een basisbegrip van LDL hebben. Er zijn twee soorten LDL en één ervan is slecht. In 1970 werden ‘low density lipoproteïnen (LDL’s) ontdekt. Low density lipoproteïnen of LDL’s zijn deeltjes die zorgen voor het transport van cholesterol van de lever naar de weefsels. De deeltjes bestaan voor 80% uit cholesterol en voor 20% uit lipoproteïnen. Meer LDL's werden gevonden bij mensen met cardiovasculaire ziekten, zodat de focus van geneeskunde en voeding werd, het omlaag halen van LDLs.

In die tijd werd niet gezien dat er twee soorten van LDL zijn: Model A en Model B. Model A LDL is groot, licht, een veerkrachtig LDL. Deze is schadeloos. Modelleer B LDL (of VLDLs) is kleiner, een dichtere LDL die zich onder uw epitheliale cellen kan vastklemmen en daarom ruwe oppervlakten maakt. Deze zijn de slechte. Bij een normaal lipideprofiel dat u bij uw jaarlijks onderzoek ontvangt, is de LDL een combinatie van beide typen. Om te ontcijferen of u al of niet een overvloed van het slechte type heeft, kunt u naar uw triglyceride en hoog-dichtheidslipoproteïne (HDL) niveaus kijken (HDL of "hoge dichtheidslipoproteïne wordt gewoonlijk "goede cholesterol" genoemd).

Indien uw triglyceride niveau laag is en uw HDL hoog, dan heeft u de goede variatie. Indien uw triglyceride niveau hoog is en uw HDL is laag, dan is de LDL die u heeft de slechte variatie. De triglyceride-naar-HDL verhouding is een betere indicator van cardiovasculaire ziekten dan de totale cholesterol-naar-HDL verhouding die iedereen gebruikt. En dan is er ook nog dit: dieetvetten verhogen de grote onschadelijke LDL niveaus, dieetsuikers verhogen de kleine, dichte LDL s, diegenen die met hartziekten correleren!

De laatste 30 jaar werd dus suiker (HFCS of sucrose) toegevoegd aan voedsel met een laag vetgehalte en de vezels werden geëlimineerd. Dit is een feite een verhoogd risico dieet! Vezels zijn een belangrijk voedingsmiddel, vooral als de vezel van groenten komt. Een dieet met veel vezels kan een bescherming bieden tegen kanker aan de dikke darm en het rectum, hoewel onderzoek nog niet duidelijk heeft gemaakt hoe dit werkt. De voordelen van groentevezel zijn nog niet volledig begrepen.

Vezels hebben drie belangrijke rollen: Het vermindert de opname van koolhydraten in het maag-darmkanaal en vermindert daarmee uw insulinereactie. De snelheid van doorvoer van intestinale inhoud naar uw dunne darm neemt toe, de vrijlating van verzadigingshormonen versnelt hierdoor. Het remt de absorptie van sommige vrije vetzuren in de dikke darm, die korte vetzuren zouden worden, die insuline onderdrukken. Duizenden jaren geleden consumeerden onze voorouders 100 tot 300 gram vezels per dag. Nu haal je als je geluk hebt 12 gram per dag.

Vezelarme producten zijn goedkoop om te maken. Zij zijn langer houdbaar. Ze zijn dus beter te exporteren. Vezelrijke producten vergen meer bereidingstijd  en zien er voor de meeste mensen minder appetijtelijk uit. Het standaard menu voor een Amerikaan (SAD) bestaat uit veel voorverpakt en verwerkt voedsel, vol suiker, geen vezels, geen mineralen of andere voedingsstoffen. Dit lijkt een perfect menu om ziek van te worden.

Zwaarlijvigheid wordt veroorzaakt door een opeenhoping van vet in cellen. Wat reguleert de accumulatie van vet in cellen eigenlijk? Uw vetweefsel kent een eeuwige cyclus van stroming van vrije vetzuren (Free Fatty Acids) die zich in triglyceriden omzetten en weer terug. FFA’s kunnen in en uit uw cellen gaan, door celmembranen heen, maar triglyceriden (drie moleculen vetzuur en een glycerolmolecule) zijn te groot om dit te doen. Vet gaat een cel binnen als FFA maar wordt opgeslagen als een triglyceride. Wanneer het lichaam brandstof nodig heeft, wordt het triglyceride afgebroken tot  FFA’s. De glycerolmolecule, die de voornaamste component is van een triglyceride , komt van de zogenaamde glycerol-3-phosphate (g-3-p), of "activeerde glycerol," die van de stofwisseling van glucose komt. De hoeveelheid g-3-p’s die u maakt bepaalt het aantal FFA’s die in triglyceride worden omgezet in uw cellen. Om te begrijpen hoe fructose uw lichaam beschadigd, is het cruciaal om een basisbegrip te hebben van de verschillende soorten koolhydraten en hoe zij verwerkt worden.

Glucose is de belangrijkste bron voor koolhydraten en energiebron voor uw brein. Het is een product van fotosynthese en zit in rijst, maïs en granen, brood en pasta. Wanneer u bijvoorbeeld twee sneetjes brood eet zal 80% daarvan door de cellen van alle organen van uw lichaam gebruikt worden, 20% gaat naar uw lever en wordt daar opgeslagen als glycogeen.

Glycogeen is het niet-giftige korte termijn energie opslagpakket van uw lichaam, waar het gemakkelijk naar energie kan worden omgezet wanneer u het nodig hebt. Uw pancreas zal naar aanleiding van de stijging of daling van het bloedsuikergehalte het hormoon insuline vrijgeven. Insuline is het hoofd van de openmakers van de deur van de cel om toe te staan dat de glucose van de bloedstroom in de cel overgebracht kan worden. Wanneer u 120 calorieën van glucose verbruikt, draagt minder dan een calorie naar ongunstige metabolische resultaten bij (pyruvaat en citraat).

Ethanol of alcohol is de favoriete koolhydraat van velen. Maar het is ook een koolhydraat dat in zijn kielwater een spoor van toxinen achterlaat. Ethanol is een acuut gif voor het centrale zenuwstelsel en een chronische toxine voor de lever ten gevolge van het feit dat het bijna volledig in de lever moet worden verwerkt. Na het drinken van een glaasje alcohol, zal 10% door de maag en ingewanden worden verteerd, 10% wordt door uw hersenen gemetaboliseerd. De 80 % die overblijft moet de lever verwerken.

Fructose bewandelt nagenoeg dezelfde weg als ethanol. Wanneer u fructose inneemt gaat bijna 100% rechtstreeks naar uw lever om gemetaboliseerd te worden. Dit is waarom het een gif is voor uw lever, het overbelast. Fructosemetabolisme creëert de vele ongunstige resultaten: fosfaten worden weggenomen, hypertensie, zwaarlijvigheid, insulineweerstand en ontstekingen.

Een fructosedieet is een DIKMAKER dieet. Fructose veroorzaakt de zelfde giftige effecten als ethanol omdat beiden van suikergisting komen. Zowel ethanol als fructose leiden tot viscerale adipositas (buikvet) en insulineweerstand.

De neuro chemische basis voor gulzigheid zit in uw hersenen en is hetzelfde deel dat door nicotine, morfine, amfetamine, ethanol en seks aangesproken wordt. Leptine en insuline sturen uw brein normaliter seintjes om te stoppen met eten. Fructose ondermijnt deze normale verzadigingssignalen. Fructose stimuleert de leptine verhoging niet, zodat uw verzadigingssignalen verminderd zijn. Uw brein spoort u aan meer te eten en overconsumptie is het gevolg.

De producenten van maïs zijn een lawaaierige campagne begonnen om het publiek te overtuigen dat hun product hetzelfde is als suiker, dat het "natuurlijk" en veilig is. Vele dingen zijn natuurlijk, cocaïne ook, maar u zou niet ieder jaar 141 pond ervan willen gebruiken. De voedsel en drankindustrie willen niet dat u beseft hoe doordringend de effecten van HFCS in uw dieet zijn, niet alleen van frisdranken en sappen maar ook van de voorverwerkte voeding met fructose.

De introductie van HFCS in het Westelijke dieet in 1975 is een miljarden dollarzegen voor de maïsindustrie geweest. Door de maïsindustrie is recent  nog een product geproduceerd dat 99,5% fructose bevat, tweemaal zo hoog als HFCS! Deze heldere kristalfructose kan ook arsenicum, lood, chloride en zware metalen, soms zelfs kwik bevatten. De lange termijn gezondheid en de ontwikkeling van uw kinderen zijn in gevaar. Fructose wordt in het brein niet gemetaboliseerd, zodat de effecten cumulatief zijn. Dan hebben we het nog niet eens over het feit dat bijna alle maïs voor HFCS van genetisch gemanipuleerde maïs is gemaakt.

Wat kunt u doen?
Ik raad u aan suiker zoveel mogelijk te vermijden. Vooral wanneer u al te zwaar bent of diabetes, hoge cholesterol of hoge bloeddruk heeft. Ik geloof zelfs dat het stoppen met suiker eten belangrijker is als het stoppen met roken. Bijna iedereen die lijdt aan een van de moderne chronische ziekten, van kanker en artritis tot cardiovasculaire ziekten zou er baat bij hebben.

Indien u een zoetmiddel nodig heeft raad ik u aan Stevia te gebruiken. Gebruik organische rietsuiker met mate. Gebruik organische honing met mate. Vermijdt ALLE kunstmatige zoetmiddelen, die uw gezondheid zelfs meer vlug kunnen beschadigen dan HFCS. Eet suiker met vezel ... zoals in een stuk fruit. Zoals Dr. Lustig zegt, "Toen God het gif maakte, verpakte hij het met het tegengif: vezel". Wacht 20 minuten voor u een tweede portie opschept, geef uw brein de kans om verzadigingssignalen te geven. En beweeg regelmatig. Beweging verbetert de insulinegevoeligheid. Beweging vermindert spanning en laat de eetlust afnemen. Wanneer u sport neem dan geen zogenaamde energiedrankjes maar hydrateer met puur water.




Auteur: © Dr Mercola


Bron:Mercola.com


Vertaald en samengevat door ‘t Schrijverscollectief


Voetnoot:
(i) Leptine is voor het eerst ontdekt bij muizen. Bij deze muizen was de receptor voor leptine op de celmembranen onwerkzaam geworden. Deze muizen, die al in de jaren 50 werden beschreven, bleken nauwelijks verzadiging te krijgen bij eten en ook hun stofwisseling werd zuiniger. Het effect hiervan was dat deze muizen veel dikker werden dan muizen met wel werkende leptine receptoren. Hierom werden ze 'ob' muizen genoemd (van obesitas, vetzucht). In de jaren 90 van de vorige eeuw werd het hormoon ontdekt en het mechanisme van de defecte receptor beschreven. Leptine werd gezien als een "honger-hormoon". Hoe meer leptine er in het bloed circuleert, hoe meer verzadigd men zich voelt.