Het einde van Nederland: de stille revolutie



Dit is het derde deel uit een serie artikelen.
De andere zes delen zijn te vinden op Anarchiel.com 

“Degenen die essentiële vrijheid willen opgeven in ruil voor wat tijdelijke veiligheid,
verdienen vrijheid noch veiligheid”
Benjamin Franklin


In 2007 publiceert de Amerikaanse Naomi Wolf haar boek The End of America over de teloorgang van de grondwettelijke vrijheidsprincipes in haar land. Wolf betoogt dat er historisch tien kenmerkende stappen zijn te onderscheiden, noodzakelijk voor de overgang van een democratie naar een fascistische staatsvorm:

1.    Roep iets uit tot een verschrikkelijke interne en externe vijand
2.    Creëer geheime gevangenissen waar marteling plaatsvindt
3.    Ontwikkel een kaste mensen of paramilitaire troepen die geen verantwoording hoeft af te leggen aan de burgers
4.    Ontwikkel een systeem van toezicht op de eigen bevolking
5.    Intimideer burgergroeperingen
6.    Ga over tot willekeurige arrestatie, detentie en vrijlating
7.    Val belangrijke personen aan
8.    Controleer de pers
9.    Behandel politieke dissidenten als verraders
10.  Schort de werking van de rechtsstaat op

Nederland, gidsland van Europa, lijkt dezelfde weg te gaan als haar grote voorbeeld: Deze serie toont de ontwikkeling van een open naar gesloten samenleving; van Nederland als soevereine constitutionele monarchie met relatieve vrijheden, naar een natie waarin een alles controlerend (technocratisch) fascisme steeds duidelijker vormen lijkt aan te nemen. Het is het einde van Nederland zoals we het kenden.



Ongemerkt vindt er een stille revolutie plaats. Een omwenteling die er voor zorgt dat een nieuwe kaste steeds meer macht krijgt over burgers in de openbare ruimte. Aan de burger zijn zij veelal geen verantwoording schuldig. Zij zijn steeds intimiderender aanwezig, soms gewelddadig en boezemen angst in voor de overheid. In dit deel; de ontwikkeling van een kaste mensen of paramilitaire troepen die geen verantwoording hoeft af te leggen aan de burgers.

Op weg naar de politiestaat
In de overgang van een open naar gesloten samenleving stuurden fascistische overheden intimiderende groepen, veelal jonge mannen, af op de burgerbevolking ‘voor orde en veiligheid’. Deze groepen stonden niet onder democratische controle. Ze joegen burgers schrik aan en maakten ze zo makkelijk manipuleerbaar door de overheid. Mussolini deed dat in Italië met ordehandhavers als de Camicie Nere en Hitler deed dit met zijn beschermingsdienst Sturmabteilung (SA). Onder Hermann Göring kreeg de SA de status van hulppolitie. In de loop der tijd kregen zij door hun enorme aanwas almaar meer macht en permitteerden zij zich steeds meer geweld. Vooral op ontevreden, laagopgeleide, vaak werkzoekende jonge mannen hadden deze ordediensten grote aantrekkingskracht.

Behalve van burgerlijke ordehandhavers maken fascistische regimes vaak gebruik van paramilitaire organisaties, wel of niet in dienst van de overheid, ter intimidatie van de burgerbevolking. Een voorbeeld zijn Mussolini’s Carabinieri.

Amnesty International definieert paramilitaire organisaties als volgt: “Aanduiding voor groepen die zich hebben bewapend en gewapende acties uitvoeren, maar niet tot het reguliere leger horen. Het belang van paramilitaire eenheden is in de loop der jaren toegenomen ten opzichte van dat van het leger. [Conclusie: Amnesty International] Ertoe behoren o.m. doodseskaders, ‘vigilantes’ (burgerwachten) en milities. Ook een reguliere instelling zoals de politie kan paramilitaire taken op zich nemen”.ii

In Nederland wordt de sociale, economische en politieke macht steeds meer in stand gehouden door een politie of een private variant daarop. Zij zijn de beschermers van de top tegen de massa. Deze politie is deels geheim (AIVD/MIVD/Europol/Eurogendfor/SitCen) en heeft sinds 9/11 zeer vergaande bevoegdheden en een steeds groter arsenaal aan technische controlemogelijkheden. De politie zet via ‘burgernet’, kliklijnen en burgersurveillance (stadswachten) de eigen bevolking tegen zichzelf in. Daarnaast blijkt de democratische controle zeer summier of niet aanwezig.

In het verlengde hiervan heeft het Openbaar Ministerie zich een ongekend grote macht verworven, terwijl de rechten van de burger tegenover dit lichaam steeds meer worden uitgekleed, getuige de schrikbarende aanklacht over de omvorming van het strafrecht tot gelegaliseerde staatscriminaliteit van advocaat B. van der Goen “Doodseskader in Nederland” uit 1998. (Zie deel 10).

Dat de burger bovendien de integriteit van de politie zeer in twijfel kan trekken, blijkt onder meer uit de affaire rond het Interregionaal Recherche Team Noord Holland/Utrecht, oftewel de IRT-affaire. Daarbij werd rond de 100.000 ton (!) aan drugs onder politiebegeleiding op de illegale markt gebracht. Dankzij de corruptie binnen de politie overtrof de Nederlandse overheid sinds de amphioenhandel in de zeventiende eeuw, de uitbating van haar cocaïne plantages op Java, en de harddrugsproductie in haar cocaïnefabriek tot aan de tweede wereldoorlog, opnieuw haar twijfelachtige reputatie als zijnde de grootste drugshandelaar aller tijden. De verantwoordelijken zijn, zoals gebruikelijk in Nederland, na afloop van de affaire gepromoveerd.iii En nog steeds gaat de overheid (lees: de eigenaren van BV-Nederland) onverstoord door met drugssmokkel. De politie arresteert klokkenluider Sietse Planting als hij, als soldaat destijds te Afghanistan, eind 2011 zijn ontdekking bekend maakt dat de Nederlandse overheid grootschalig is betrokken bij drugssmokkel uit dat land, nadat de cocaïneproductie er explosief is toegenomen sinds de komst van de Amerikanen.iv

Het verschijnsel waarbij een (niet integere) politie met vergaande bevoegdheden optreedt als handhaver van de (eveneens niet integere) gevestigde sociale, economische en politieke macht, tegenover een steeds machtelozer burger en daarbij de burger tegen zichzelf gebruikt ter sociale controle, is kenmerkend voor totalitarisme, de politiestaat en fascistische regimes.v



De militarisering van de politie
In zijn studie Geweld in Nederland noemt prof. dr. A. Hoogerwerf de verschuiving van politiezorg en hulpverlening naar handhavende taken sinds de tachtiger jaren van de twintigste eeuw, waarbij de hulpverleningstaken onder druk komen te staan. Uit een onderzoek te Den Haag blijkt de politie in 90% van de gevallen geweld te gebruiken als antwoord op fysieke tegenstand van de (ongewapende) burger.vi De roep om harder op te treden wordt steeds luider.

Sinds de zeventiger en tachtiger jaren treedt er een militarisering van de politie op. In die tijd grondvest zij haar antiterreur- en arrestatie-eenheden (Mobiele Eenheid & arrestatieteams). De krakersrellen voert de overheid als reden op (“probleem → reactie → oplossing”) maar het verschijnsel bleek universeel: “Deze eenheden werden op paramilitaire leest geschoeid en zagen overal in Europa en de VS het levenslicht” aldus C. Fijnaut in Politie: studies over haar werking en organisatie.vii Daarbij zijn de bevoegdheden van de politie ter bestrijding van het terrorisme op het gebied van opsporings- en vervolgingsmogelijkheden tegenover verdachten van terroristische voornemens flink verruimd.viii

Leden van de Mobiele Eenheid worden onder andere ingezet bij in Nederland zwaar-gereguleerde demonstraties met schilden, wapenstokken, semi-automatisch vuurwapens en traangasgranaten. De aanhoudingseenheid van de ME is belast met de aanhouding van verdachte demonstranten bij betogingen waarbij de Mobiele Eenheid wordt ingezet. “De leden van de aanhoudingseenheid zijn in burger gekleed en lopen tussen de demonstranten.”ix Bij de andere paramilitaire tak van de politie, het arrestatieteam, zijn de leden bewapend met een semi-automatisch vuurwapen, een automatisch vuurwapen, een semi-automatisch pistool, een repeteervuurwapen en een stroomstok (taser).x

Nieuwe generatie politiewapens voor ‘crowdcontrol’
“Wereldwijd zijn politiekorpsen op zoek naar nieuwe manieren om agressieve menigtes onder controle te houden”, schrijft Het Parool op 24 april 2010.xi Nieuw en typerend voor deze tijd zijn de ‘crowd control’ wapens die werken op basis van een aanval op het neurologische systeem of de hersenen veelal met elektriciteit, radiogolven of straling en in feite een vorm van ‘mind control’ op afstand vormen.

De vanuit Amerika overgewaaide stroomstok of ‘taser’ (Thomas A. Swift’s Electric Rifle) is in 2008, dankzij Minister Guusje ter Horst, aan het wapenarsenaal van de politie toegevoegd en past in de toenemende trend van militarisering. Minister van Veiligheid, Ivo Opstelten, wil de taser toevoegen aan de uitrusting van de nieuwe Nationale politie.xii

Hoewel in de Verenigde Staten al tot de algemene politieuitrusting behorend, benut de Nederlandse politie de taser vooralsnog alleen voor bewapening van arrestatieteams. Elders in Europa is de taser al ingezet bij demonstraties van met name anti-globalisten, zoals in Spanje, Frankrijk, Duitsland en Zwitserland tot ontsteltenis van burgerrechtenbewegingen.xiii In Frankrijk gebruikt de nationale politie, de plaatselijke politie en de gendarmerie tasers. In het Verenigd Koninkrijk is het gebruik uitgebreid van enkel door specialistische units naar 30.000 extra agenten. Ook in Griekenland gebruikt de politie dit wapen. In Ierland mag de Emergency Response Unit de taser gebruiken voor ‘crowd control’ en in Polen is hij algemeen toegestaan.xiv

De Committee Against Torture van de Verenigde Naties beschouwt de taser echter als martelwerktuig.xv Met de taser schiet de politie twee pijltjes met elektroden en weerhaken af die het lichaam 50.000 volt toedienen en het neurologisch systeem ernstig ontregelen. De zintuigen en motoriek raken verstoord, er treden spasmen en verlammingsverschijnselen op. Mensen storten verlamd neer onder hevige pijnen en maken schokbewegingen zodat de arrestatie zonder veel moeite kan verlopen. Door dit ‘niet-dodelijke’ wapen vonden er, aldus Amnesty International, alleen al in de VS vanaf 2001 tot 2009, 351 mensen de dood.xvi

Voor de taser zouden weinig alternatieven bestaan.xvii Welkom ter beheersing van grote menigten is dan ook de ‘Medusa’ (Mob Excess Deterrent Using Silent Audio) een wapen voor ‘crowd control’ waarvoor de wapenlobby (Sierra Nevada Corporation in opdracht van defensie) zich sterk maakt. Tegen de schedel van het slachtoffer geplaatst, maakt dit ‘niet dodelijke’ wapen als bij een magnetron gebruik van microgolven voor het genereren van extreem hoge geluidsniveaus die de oren passeren, aldus de New Scientist. De Medusa komt in omloop zodra de kans op hersenschade is gereduceerd. In feite is ook hier sprake van een mind-control wapen.xviii Kritische wetenschappers wijzen op de grote hitte die vrijkomt en de hersenen tot het kookpunt kunnen brengen.xix

Andere recent ontwikkelde, ‘niet dodelijke’ wapens ter beheersing van opstandige menigten zijn de Light Emitting Diode Incapacitator (LEDI) een soort ultrafelle zaklamp die desoriëntatie, misselijkheid en braken veroorzaakt; het Active Denial System (ADS) ook wel bekend als de “heilige graal van de crowd control”, dat met microgolven extreme verbrandingspijnen oproept zonder daadwerkelijk een wond toe te brengenxx, de Long Range Acoustic Device (LRAD) dat een toon op een zeer hoge frequentie produceert tot 300 meter ver die desoriënterend en uiterst pijnlijk is en al vele malen is ingezet, onder ander tijdens het G20 overleg in Pittburgh,xxi en de Distributed Sound and Light Array Debilitator (DSLAD) dat met licht en geluidsgolven desoriëntatie, instabiliteit, duizelig- en misselijkheid veroorzaakt.xxii



Training in gewelddadige grondhouding tegen burgers door dubieuze partijen
Politieagenten en militairen in Nederland en het buitenland, ontvangen in toenemende matexxiii paramilitaire groepstrainingen die zijn ontworpen door de Israëliër Imre Lichtenfeld voor het Israëlische defensieleger en de geheime dienst vanaf de stichting van Israël in 1948. De trainingen vallen onder auspiciën van de zionistische Internationale Krav Maga Federation. CIA, FBI, Mossad en anti-terrorisme eenheden ontvangen trainingen via deze instelling.xxiv Krav Maga is een “kei- en keiharde techniek” zonder restricties, “ontwikkeld door de Israëlische Mossad” met “doodsklappen en nekslagen”, volgens Panorama-TV.xxv

Het is vooral een grondhouding die de organisatie overbrengt. Het is een oorlogsmentaliteit waarbij de politie, weerloze burgers benadert als potentiële terroristen. De trainingen aan de politie, defensie en beveiligingspersoneel dragen namen als “Law enforcement training voor ordehandhavingsdiensten” en behelzen de beheersing van groepen en individuen met technieken voor “de-escalatie, weapon retention, opbrengtechnieken, controle over de agressor(-en), fouilleren, technieken met handboeien, vervoeren van agressor(-en), tactische samenwerking met collega’s en wapengebruik”, aldus de Nederlandse website.xxvi

Opvallend is dat het embleem van Krav Maga, met de Hebreeuwse letters K en M, qua stijl en uitstraling grote gelijkenis vertoont met het embleem van de als sportvereniging opgerichte paramilitaire Sturmabteilung (SA), eveneens met de twee beginletters in het archaïsch schrift van de Heimat (‘sig’ rune) binnen een cirkel. Op zijn beurt herinnert het SA insigne aan het nazi-embleem: de dubbele in elkaar gehaakte sig runen die samen de omgekeerde swastika vormen, eveneens binnen een cirkel. De cirkels zijn een antiek esoterisch en universeel symbool van de zon en daarvan afgeleid van eenheid, heelheid, eeuwigheid en god.xxvii Beide organisaties gebruiken de emblemen onder meer op hun atletiekshirts.

Experts uit Israël trainen de politie om afwijkend, ‘verdacht’ gedrag in mensenmenigten te ontdekken volgens de zogenaamde SDR-methode (Search, Detect en React), bericht De Volkskrant van 15 april 2012, “Vooral op onbewolkte dagen, wanneer de lucht al blauw genoeg is, verschijnt de politieluchtmacht.” De burger is bij voorbaat verdacht. Daarbij stuurt de politie ‘‘impulsen af op een mensenmenigte en iedereen die wat te verbergen heeft zal daarop reageren en door het systeem gevangen worden.” Nee, dat is geen uitlokking.

Behalve met de Krav Maga Federation voor paramilitaire trainingen, doet de Nederlandse politie, volgens bronnen als The Nation en Harpers Magazine, zaken met een beruchte paramilitaire organisatie van huurlingen: Blackwater. Dit grootste beveiligingsbedrijf ter wereld is opgericht door de fundamentalistische christen Erik Prins (Prince), een Amerikaanse huurlingenbaas van Hollandse oorsprong.xxviii The Nation onthult in 2010 dat uit documenten zou blijken dat de Nederlandse politie trainingen ontvangt van Blackwater.xxix De regering ontkent dit. Het voormalig hoofd van het bewakingsdetachement van de Nederlandse ambassade te Pakistan zou bovendien hoofd zijn geworden van de plaatselijke afdeling van het huurlingenbedrijf.xxx

Blackwater werd tijdens de Irak oorlog berucht door de grootschalige schending van mensenrechten, de talloze schietincidenten met dodelijke afloop waarbij het beveiligingsbedrijf als eerste schoot en het drank- en drugsmisbruik. Om die reden heet het bedrijf tegenwoordig Xe Services. Ook kwam aan het licht dat medewerkers van het bedrijf onder meer anti-gentech groepen infiltreerden voor de Monsanto corporatie en optraden als agent-provocateurs, poserend als anarchisten, tijdens de demonstratie van 2010 in Griekenland die ontaardde in rellen.xxxi In de Verenigde Staten is het bedrijf ingezet voor ‘crowd control’ onder andere tijdens de overstroming van New Orleans.

Inmiddels is er een trainingsmissie van de Nederlandse politie te Afghanistan om agenten ter plekke op te leiden. Maar eerst wordt de politie zelf voorbereid. Het Blackwater Training Center zou onder haar nieuwe naam ‘U.S. Training Center’, mede zorg dragen voor het klaarstomen van de buitenlandse agenten, aldus Kleintje Muurkrant.xxxii Voor haar nieuwe werkzaamheden kreeg het trainingscentrum recentelijk een contract van $120 miljoen.xxxiii In Afghanistan zet de regering de politie in voor ‘vrede en veiligheid.’ De training en werkzaamheden zijn gericht op de situatie in dat land en van paramilitaire aard: “Het Afghaanse ministerie van Binnenlandse Zaken zegt dat het niet mogelijk is voor agenten om geen militaire acties uit te voeren” schrijft NU.nl. De Afghaanse politie is namelijk per definitie paramilitair.xxxiv



Machtige, afstandelijke staatspolitie geleid door voormalige AIVD-baas
Per 2012 verdwijnen de regionale politiekorpsen. De nieuwe nationale politie neemt hun plaats in. De staatspolitie valt direct onder het nieuwe Ministerie van Veiligheid. Het lijkt alsof Nederland daarmee vooruit loopt op het feit dat de Europese grondwet (‘Verdrag’ van Lissabon) de landgrenzen heeft uitgewist en de landspolitie feitelijk een regiokorps wordt binnen een centraal georganiseerde Europese politiemacht. Korpschef Jan Stikvoort van de politie Hollands Midden ziet risico’s. Als belangrijkste bezwaar voor de invoer van een staatspolitie noemt hij het verlies van ‘voeling’ met de locale burger.xxxv Maar misschien is dat tevens het voordeel. Afwezigheid van emotionele binding maakt ‘voortvarend’ (lees: hardhandig en gewelddadig) optreden veel gemakkelijker. Daarnaast leidt centralisering automatisch tot aanzienlijk meer macht. Politicoloog dr. Laurence Britt onderzocht de fascistische regimes van Hitler, Mussolini, Franco, Suharto en Pinochet en vond als een van de karakteristieken de obsessie voor nationale veiligheid, misdaad en straf met als oplossing ondermeer een machtige, centraal geleide nationale politie.xxxvi

Het eerste hoofd van de nieuwe staatspolitie is de voormalige baas van de inlichtingendienst AIVD, Gerard Bouman. xxxvii Gerrit van de Kamp, voorzitter van politiebond ACP omschrijft Bouman als iemand die “snel meters wil maken.” Vooral niet te moeilijk doen; bij zijn aanstelling als hoofdofficier van justitie te Den Haag riep Bouman: “De wetboeken gooi ik aan de kant.”xxxviii

Het lijkt dat Bouman speciaal is aangesteld om de steeds ‘lastiger’ burger met keiharde hand aan te kunnen pakken en daarvoor de inzet illegale middelen niet schuwt. Volgens oud AIVD-er Heleen de Waal kan Bouman een kritische houding van personeel niet waarderen en kan dat je carrière schaden: “Bouman is een opgewonden standje, die schold mensen een keer zo hard uit dat ze jankend wegliepen.” Onder Boumans leiding wordt De Waal na twaalf jaar trouwe AIVD-dienst tezamen met haar man Hans op 18 juni 2009 ten onrechte opgepakt en zonder proces gevangen gezet. De Waal denkt dat ze is opgeofferd om hogere bomen uit de wind te houden: “Omdat een veiligheidsdienst zich nergens voor verantwoordt, rijzen er steeds vaker verdenkingen over boze opzet. Zo vermoedt De Waal dat de AIVD zelf belastende papieren in haar huis heeft gelegd en dat een agent bij haar in de gevangenis is geplaatst om haar verder uit te horen. Verder worden de media feilloos geïnstrueerd vanuit de AIVD-hoek.”xxxix

Particuliere orde handhavers, kaste van mensen zonder verantwoording aan de burger
Gezien de economische crisis, de toenemende spanningen en de sterke aanwas van de partij voor de ‘Vrijheid, recht en welvaart’xl binnen het politieke bestel, kwamen de ministers H. Colijn, J.A. de Wilde (ARP) en J.R.H. van Schaik (RKSP) in 1935 met een wetsvoorstel dat particuliere weerkorpsen of beveiligingsbedrijven verbood. Een weerkorps is “iedere organisatie van particulieren, welke gericht is op of voorbereidt tot het in onderling verband verrichten van of deelnemen aan hetgeen tot de taak behoort van weermacht of politie in de handhaving van de uit- en inwendige veiligheid en van de openbare orde en rust”. (Artikel 1.2, Wet op de weerkorpsen).

Opnieuw is het ‘crisis’. Opnieuw is er een snelgroeiende partij voor de vrijheid die wanhopige burgers valselijk vrijheid beloofd, doch in werkelijkheid geobsedeerd is door nationale ‘veiligheid’ (synoniem: controle) en overheersing door een, zonodig geprivatiseerde, politionele en militaire macht.xli Een paradepaartje van de Partij Voor de Vrijheid zijn de stadscommando’s. Dat zijn weerkorpsen bestaande uit geronselde burgers “tegen ordeloosheid en gezagsondermijning”, die in principe immuun zijn voor rechtsvervolging, en, zo bepleit de PVV, nagenoeg dezelfde bevoegdheden dienen te krijgen als de politie.xlii Met name PVV-Tweede Kamerlid Raymond van Loon maakt zich hier sterk voor. Als voormalig lid van de Nationale Veiligheids Brigade, een extreemrechtse knokploeg ter handhaving van het bevoegd gezag, spreekt hij uit ervaring.xliii

Terwijl de PVV voorziet in de woorden brengt de gecontroleerde middenpartij VVD-PVDA-CDA alles vlijtig in praktijk. We moeten “meer blauw op straat” is hun leuze, luidkeels nagepapegaaid door de met ‘tereurdreiging’ banggemaakte burger. Maar de bezuinigingen volgend op de kredietcrisis vragen hun tol bij de politie en het leger. Daardoor groeien de particuliere beveiligingsbedrijven als kool, schrijft NU.nl: “Het aantal particuliere beveiligers in Nederland nadert ‘‘met rasse schreden’’ het aantal politieagenten op straat. De politie trekt zich op haar beurt terug,”meldt de krant xliv Steeds vaker surveilleren particuliere beveiligers door woonwijken. De beveiligingscorporaties zijn ‘big business’ en hebben met hun actieve lobby grote politieke macht. Het in Nederland met 10.000 medewerkers actieve internationale beveiligingsbedrijf G45 is na Wallmart de grootste beursgenoteerde werkgever ter wereld.xlv



Gefabriceerd probleem → publieke reactie → voorgekookte oplossing
Vreemd genoeg lijkt de overheid voldoende geld te hebben voor de geleidelijke inwisseling van agenten door burgerpersoneel van de peperdure, beursgenoteerde beveiligingsbedrijven. Daarnaast creëerde de overheid moedwillig een probleem, gevolgd door een publieke reactie, zodat het ontstane hiaat wel met particuliere beveiligers opgevuld moést worden. In 2002 stelde het wetenschappelijk bureau van de Socialistische Partij reeds vast:

“De regering-Balkenende laat de druk op politiek en recherche oplopen, door jaarlijks tienduizenden extra opgeloste zaken te eisen. Dit zal de mogelijke aandacht per zaak verder doen afnemen en de markt voor particuliere beveiliging vergroten”.xlvi

Onderzoeker Ronald van Steden van de Vrije Universiteit, krijgt er de vinger maar niet achter. Voortdurend roept de overheid en in haar kielzog de bange burger “meer blauw op straat” maar, zegt hij, “op een of andere manier blijkt dat niet helemaal te werken of althans er wordt niet voldoende aan die behoefte voldaan om meer echt blauw op straat te krijgen.”xlvii

De stille revolutie
Er is een stille revolutie gaande. Deze omwenteling was vijfentwintig jaar geleden ondenkbaar. Dat concludeert Van Steden in zijn onderzoek naar de ontwikkeling binnen de particuliere beveiligingsbranche.xlviii Het Nederlands Dagblad schrijft over een ‘onomkeerbare ontwikkeling’: “De particuliere beveiligingsbranche verwacht de komende jaren op grote schaal politietaken te gaan overnemen. Behalve toezicht houden willen particuliere bedrijven ook bonnen gaan uitdelen en aangiften opnemen. De twee marktleiders in de branche, Group 4 Securicor en Trigion, spreken van ‘een onomkeerbare ontwikkeling’. Nu al leveren beveiligingsbedrijven aan gemeenten door het hele land toezichthouders en buitengewone opsporingsambtenaren (boa’s). Zij surveilleren in uniform door stadswijken en beboeten mensen voor kleine overtredingen, zoals fietsen door voetgangersgebied en het te vroeg buiten zetten van huisvuil.” De kans is groot dat er binnen afzienbare tijd meer commerciële burgerordediensten dan politiebeambten rondlopen in de Nederlandse stadswijken, aldus vertegenwoordigers van de politie, de beveiligingsbranche en de Raad voor Hoofdcommissarissen.xlix Het aantal particuliere ordediensten was in 2011 al uitgegroeid tot ongeveer 30.000. Dat is net zo veel als het aantal politieagenten op straat.l

Behalve via commerciële bedrijven, betrekt de overheid de burgers direct door middel van initiatieven als ‘Burgernet’, kliklijnen en de inzet van vrijwilligers voor politietaken ter controle van hun landgenoten. De overheid brengt het aantal vrijwilligers fors omhoog. Het aantal burgervrijwilligers voor politiewerk moet verdubbelen, vindt Minister Opstelten van het Ministerie van Veiligheid. Daarbij moet een opleiding vooral niet te lang duren.li Onnozelheid gegarandeerd.

Inmiddels is Colijns verbod op de weerkorpsen boterzacht, zijn de regels flink versoepeld, de wet aangepast en wetsteksten opzettelijk vaag gehouden. Voor wat betreft het oorspronkelijke politie-monopolie van toezicht op de publieke ruimte laat de wetstekst thans ruimte voor invulling door pivate partijen die geen verantwoording schuldig zijn aan de burger. Commerciële bedrijven die burgers de wet voorschrijven of naleving afdwingen; een beveiligingsbeambte mag volgens artikel negen van de nieuwe “Wet particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus” een burger handboeien omdoen als deze naar zijn oordeel een gevaar vormt voor de veiligheid of zich verzet bij aanhouding.lii Of een bedrijf zich aan de wetsregels houdt, controleert de overheid nauwelijks, blijkt uit de Zembla documentaire “Macht aan de beveiligers.”liii

Dit is echter niet voldoende. Kopstukken binnen overheid, politiek en de lucratieve beveiligingsbranche roepen om extra bevoegdheden voor burger-ordediensten. Zo introduceert Harm Brouwer, procureur-generaal van het Openbaar Ministerie, het uitschrijven van processen verbaal en het gebruik van een wapenstok als nieuwe taak, terwijl Staatssecretaris Fred Teeven van Justitie het met de politie delen van privacy gevoelige informatie als foto’s, kentekens en signalementen voorstelt.liv Overigens gebeurde dit al langere tijd in verschillende gemeenten. In Alphen aan de Rijn deelt de politie al jaren informatie en krijgen particuliere ordediensten een boekje met de namen en foto’s van verdachte personen. In Weert delen commerciële burger-ordediensten sinds 2005 bekeuringen uit. In Twente verstrekt de politie foto’s van verdachte huizen, auto’s, personen en kentekeninformatie aan particuliere beveiligers. In Katwijk vraagt de particuliere ordedienst burgers naar hun identiteitsbewijs. Het actualiteitenprogramma Zembla rapporteert over het gebruik van de nekklem door burgerbeveiligers lv

Veel beveiligingsbedrijven leveren bovendien buitengewone opsporingsambtenaren of BOA’s aan gemeenten. Ook hiertoe zijn de wetten aangepast. Het ministerie kan aan BOA’s bevoegdheden toekennen die voorheen waren voorbehouden aan politieambtenaren, zoals fouilleren en het gebruik van geweldsmiddelen als handboeien, wapenstok, pepperspray of een vuurwapen.lvi

Intussen loopt de ergernis van burgers in de grote steden over de repressieve stadscommando’s met hun vergaande bevoegdheden, zo hoog op dat acteur Jack Wouterse in 2011 op ze inrijdt en een door Leefbaar Rotterdam voorgesteld debat over dit voorval, verandert in een litanie over repressie door Groen Links, PvdA en D66. De vele klachten van burgers over het intimiderende optreden van deze ordehandhavers vormen de aanleiding.lvii



Burgerordediensten en hun geweld tegen medeburgers
Zelfs het geweldsmonopolie staat ter discussie. Behalve dat de particuliere bedrijven steeds meer politietaken moeten overnemen, pleit oud-coördinator terreurbestrijding Tjibbe Joustra bij het ministerie niet alleen voor nog meer bevoegdheden maar tevens voor de mogelijkheid voor deze private bedrijven om meer geweld te mogen gebruiken tegen burgers als daar de veiligheid mee is gemoeid. Joustra draagt na zijn functie als terreurbestrijder zowel de pet van de overheid als die van het corporate bedrijfsleven in zijn dubbelfunctie als voorzitter van de Vereniging Particuliere Beveiligingsorganisaties en recherchebureaus en van de Onderzoeksraad Voor Veiligheid.lviii Van belangenverstrengeling is uiteraard geen sprake.

Hoewel er aan het geweldsmonopolie ‘ín beginsel’ niet valt te tornen, haast Joustra op te merken, moeten we daar niet te zwaar aan tillen; “ik ben er voor om het begrip in specifieke gevallen op te rekken en de schroom daarover te laten varen.”lix

Organisaties voor ordehandhaving trekken vanouds uniformliefhebbers aan met een lage geweldsdrempel. Sitalsing, woordvoerder van de Raad van korpschefs, geeft als antwoord op de vraag of commerciële burgerbeveiligers gegarandeerd vrij zijn van een strafblad: “Nee dat kan ik u dus niet garanderen.”lx Inmiddels zin er vele geweldsincidenten voorgevallen waarvan sommige al met dodelijke afloop. Enkele voorbeelden:

Het Algemeen Dagblad maakt op 13 januari 2011 melding van een jongen uit Ondiep die na een incident wordt overmeesterd door burgerbeveiligers. Hij houdt er zoveel verwondingen aan over dat hij naar het ziekenhuis moet om zich te laten behandelen.lxi

Op dancefeest Hard Bass te Arnhem hebben vijf geüniformeerde burgerbeveiligers van Maximus ingeslagen op een bezoeker van het feest. Het geweld was onterecht en buitenproportioneel, zeggen getuigen die het voorval hebben vastgelegd en het filmpje op internet geplaatst.lxii

Tijdens het Beatstad Festival Den Haag in september 2007 stikt de achttienjarige Martin Luneberg door een nekklem, aangebracht door medewerkers van de burgerordedienst, die hem ten onrechte beschuldigen van cocaïnegebruik (wellicht door de overheid via Afghanistan ingevoerd).

Op het station te Tilburg werken twee beveiligers van G4S de 21 jarige Remco van den Hout tegen de grond die vervolgens +; “Hij is gestruikeld of tegen de grond aan gewerkt, er zat ook bloed tegen de muur aan. En hij is gaan overgeven. Maar de bewaker, ja die heeft ‘m zodanig vast gehouden dat íe op een of andere manier z’n overgeefsel niet kwijt heeft gekund dus is ie gestikt. Ja. in z’n braaksel.” Maar goed, hij maakte het er dan ook naar: Vergrijp; het stelen van twee blikjes bier.lxiii



Eurogendfor, paramilitaire organisatie zonder verantwoording aan de burger
De ‘War on Terror’ maakt paramilitair optreden noodzakelijk. Voor onze veiligheid natuurlijk. De staatsgeheime, maar gestolen en gepubliceerde PMC-papers toonden in de jaren tachtig dat de overheid over draaiboeken beschikte van oefeningen die aangeven dat het leger ten tijde van oorlog tegen de eigen bevolking kan worden ingezet.lxiv

“Militairen moeten bij terugkomst van een missie ook in eigen land worden ingezet”, vind commandant der landstrijdkrachten Rob Bertholee in de interne defensiekrant Landmacht. Bovendien zijn ze tevens handig bij de opsporing van ‘terroristen’: “militairen met oorlogservaring kunnen worden ingezet om verdachte personen in de gaten te houden,” bepleit hij. Om het Nederlandse volk te observeren kan de overheid bovendien drones inzetten: “De onbemande verkenningsvliegtuigjes Raven zijn ook in Nederland nuttig”, meent de commandant.lxv

Dat kan allemaal uitstekend: In het regeerakkoord hadden de VVD en CDA reeds opgenomen dat het leger meer ingezet kan worden voor politietaken. De druk op de politie zou te groot worden.lxvi Maar de overheid had echter daarvoor al heimelijk haar maatregelen getroffen…

De Europese Unie bereidt in het geheim overal in Europa speciale paramilitaire en militaire eenheden voor, om hen tegen opstandige burgers in te zetten. Deze eenheden moeten geen relatie hebben met de locale bevolking waardoor zij koelbloediger kunnen opereren. Nederlandse (para)militaire troepen worden al ter oefening ingezet tegen demonstraties van Amerikaanse burgers, zo toont journalist Alex Jones in een verslag uit december 2011.lxvii Maar ook op eigen bodem oefent het leger. “Noordoost-Nederland ‘oorlogsgebied,” kopt De Telegraaf op 24 september 2011. Binnen de brede strook van Arnhem tot Groningen, vond te midden van burgers in september en oktober 2001 de grootste oefening in decennia plaats onder de naam ‘Falcon Autumn’: 2500 militairen, 300 voertuigen en 15 gevechts- en transporthelikopters namen deel. Het is de opmaat voor alweer een volgende oefening ‘Peregrine Sword’.

Op 4 februari 2012 choqueert onderzoeker Dr. Udo Ulfkotte het publiek tijdens het KOPP-congres “Europa vor dem Crash” met het feit dat heel Europa zich grootscheeps militair prepareert op sociale onrust onder de burgers.lxviii Deze opstand heeft de EU voorzien als gevolg van de geënsceneerde kredietcrisis en de daarop geplande transitie naar een technocratische werelddictatuur.

Zonder enige ruchtbaarheid is daartoe reeds op 17 september 2004 te Noordwijk een contract getekend tot de oprichting van een onafhankelijke paramilitaire organisatie, door de defensieministers van Nederland, Frankrijk en drie landen met een rijke fascistische traditie in de twintigste eeuw: Italië, Portugal en Spanje.

Op 18 oktober 2007 is de European Gendarmerie Force (EUROGENDFOR) officieel opgericht in Nederland met de ondertekening van het tot dusver onbekende “Verdrag van Velsen.”lxix Opnieuw berichtte geen van de gecontroleerde Nederlandse ‘kwaliteitsmedia’ over de verstrekkende consequenties. Deze gewapende politiemacht is gebaseerd op de Italiaanse internationale paramilitaire eenheid van de Carabinieri, de Unità Specializzate Multinazionali (M.S.U.).lxx Het hoofdkwartier bevindt zich dan ook in Vicenza. De Carabinieri onderdrukten als paramilitaire organisatie tijdens Mussolini tegenstanders van het regime en waren betrokken bij gruwelijkheden in de Italiaanse kolonies te Afrika. Tevens leverden ze manschappen aan de Zwarte Brigade tijdens het fascistische bewind.lxxi

Het doel van Eurogendfor (EGF) neergelegd in artikel 1 lid 1 van het Verdrag van Velsen luidt: “...de oprichting van een Europese Gendarmerie die operationeel, vooraf georganiseerd, robuust en snel inzetbaar zal zijn en uitsluitend zal bestaan uit elementen van politiemachten met militaire status van de Partijen [betrokken landen] teneinde alle politionele taken te verrichten op het gebied van crisisbeheersing.”

Artikel 4 lid 3a. en e. geven EGF de bevoegdheid om veiligheids- en openbare ordetaken uit te voeren in geval van burgerlijke onlusten en belangrijke personen en hun bezit te beschermen. De tekst achter de letters c. en e. beschrijft een brede inzetbaarheid van inlichtingenwerk tot grens- en verkeerscontrole.

Artikel 6 lid 3 handelt over de mogelijkheid van derde landen om EGF in te roepen. Uit dit artikel blijkt dat het vragende land zelf niet in de positie is om voorwaarden te stellen maar dat deze overeengekomen dienen te worden met EGF die uiteindelijk bepaalt. Eenmaal binnen is er geen mogelijkheid om EGF met democratische middelen het land uit te krijgen. Binnengehaald staat EGF bóven de locale politie, volgens artikel 4 lid 3b, die ze onder toezicht stelt, begeleidt, adviseert en supervisie geeft. Artikel 4 lid 3f. en g. voorzien in meer greep op, en harmonisatie van de lokale politie door (paramilitaire) training en samenwerkingsprogramma’s.



De burger vogelvrij
EGF is net als de Europese geheime dienst Europol, geen verantwoording schuldig aan de Nederlandse burger. Er is geen enkele democratische controle op EGF, noch op de andere politionele instellingen van de EU, aldus mensenrechtadvocaat Raf Jespers die een studie maakte van de Europese wetgeving op het vlak van burgerrechten en privacy onder de titel Big Brother in Europa.lxxii Het mandaat om te handelen wordt niet bepaald door individuele landen maar door resoluties van de Verenigde Naties, EU-richtlijnen of andere internationale organisaties die kunnen interveniëren op het gebied van crisismanagement.

EGF valt onder het Cimin (Comité InterMInistériel de haut Niveau). Daarin zetelen de betrokken defensieministers van de deelnemende landen. Maar gelijk Nout Wellink destijds als voorzitter van de BIS, centrale bank der centrale banken, zit de defensieminister er niet voor staatsbelangen maar als opperbevelhebber van het EGF en kan hij uit dien hoofde op verzoek paramilitairen zenden naar elke uithoek van de wereld.

EGF staat niet alleen boven lokale wetten maar is ook voor de EU-autoriteiten onschendbaar. EGF heeft daarmee een vergelijkbare positie als Europol lxxiii en de centrale wereldbank BIS. Artikelen 11, 21 en 22 stellen dat de gebouwen enkel betreden mogen worden met uitdrukkelijke toestemming van EGF. Ook autoriteiten van de deelnemende landen hebben geen toegang zonder uitdrukkelijke toestemming van de EGF-bevelhebber (21.2). De archieven zijn voor geen enkele overheid te betreden, net zo min als de banktegoeden ter inzage zijn of dat goederen vallen onder justitiële regels (21.3): “Immuniteit van de archieven wordt verondersteld voor alle officiële stukken, correspondentie, manuscripten, foto’s, opnames, documenten, computer data, computer dossiers of welke ander informatiedrager dan ook, behorend tot of beheerd door Eurogendfor, waar ze zich ook bevinden binnen het gebied van de Partijen.[betrokken landen].”

Ook bij doding van burgers is EGF ingedekt. Het verdrag van Lissabon artikel 2 lid 2 van “The European Convention on Human Rights and its Five Protocols” beschrijft dat doden is toegestaan bij rellen en opstanden, ter bescherming van personen of bij vluchtgedrag in geval van een arrestatie.lxxiv

Artikel 25 lid 5 van het Verdrag van Velsen stelt: “De zendende staat heeft het primair recht om jurisdictie toe te passen over militair en burgerlijk personeel […]. in relatie tot: […] overtredingen voortvloeiende uit enige handeling of omissie verricht bij de uitvoer van officiële taken (Art. 25, lid 5 II). Dat betekent dat EGF-politiebeambten afkomstig uit Spanje om tegen Griekse of Nederlandse demonstranten met geweld op te treden en daarbij wellicht mensen doden, alleen in Spanje kunnen worden berecht. En aangezien Spanje het Verdrag van Velsen heeft ondertekend, is er een wettelijke basis voor dit optreden en zal er geen vervolging kunnen plaatsvinden. Een paramilitaire macht bestaande uit buitenlanders heeft bovendien minder scrupules bij het doden van mensen waar zij geen binding mee hebben zoals de Nederlandse politie. Als finale uitvlucht is er nog de macht van de EU om haar lidstaten voor te schrijven nationale wetten aan haar richtlijnen aan te passen en de EGF onschendbaarheid op te leggen.

Europese gendarmerie en het leger: samen tegen de ongewapende burger
Op de EGF-site valt lezen dat de organisatie bij haar acties nauw kan samenwerken met het leger.lxxv Steeds minder EU-landen hebben problemen met de inzet van militairen en geweld tegen de eigen bevolking en zullen EGF verwelkomen.

In Griekenland beëindigt het leger een staking van vrachtwagenchauffeurs. Tegen een staking van ambtenaren van het Griekse Ministerie van Cultuur zet de regering vervolgens de oproerpolitie in. In Frankrijk bedreigt de oproerpolitie arbeiders van een olieraffinaderij. In Groot-Brittannië zet de regering grof geweld in tegen studenten.lxxvi De Duitse krant Der Spiegel, bericht over de mogelijkheid om het leger in te kunnen zetten bij binnenlandse onlusten.lxxvii The Telegraph rapporteert een interview met een stakende luchtverkeersleider te Madrid, terwijl het leger hem en zijn collega’s met vuurwapens bedreigt: "I cannot talk to you properly now," an air traffic controller at Madrid’s Barajas Airport told The Sunday Telegraph in a half whisper, his voice quavering on his mobile;

"There are civil guards here, with pistols. If we don’t start work now, we will be arrested.”lxxviii

De andere delen zijn te vinden op Anarchiel.com

Klik hier voor alle bronvermeldingen (deel 3).

Door Jim Beame op 14-02-2012