Helicopterview: waarom conflicten blijven


In onze steeds meer aaneengesloten wereld, waar mensen interactief met elkaar in contact zijn, kan iedere actie een groot aantal oorzaken, doelen en reacties tot gevolg hebben; vele oorzaken en gevolgen zijn zichtbaar, anderen onzichtbaar. Sommige situaties worden open en bloot gesproken, andere acties zal men nooit publiekelijk willen toegeven. 

Wanneer men zich een juist beeld van de vele conflicten in de wereld probeert te vormen, kan men deze niet stuk voor stuk benaderen. Alleen een helicopterview kan ons een totaalbeeld geven. Kan ons vertellen waar we ons bevinden en nog belangrijker, waarheen we langzaam maar zeker worden gestuurd. 

Geopolitiek in de 21ste eeuw kan niet met een hokjesmentaliteit worden begrepen. De burgeroorlog in Syrië, de Arabische Lente in Egypte, de vernietiging van Libië en Irak, de ramp in Japan, de crisis in de EU, het nucleaire programma in Iran, het Amerikaanse ruimteschild in Polen, de komende “Lente” in Zuid Amerika… 

Kijken we naar het totaal, dan zien we alleen chaos. Kijken we op een andere manier, dan zien we hoe de ene gebeurtenis tot een ander incident heeft geleid, hoe situaties samenhangen en op elkaar reageren. Hoe gehoorzaamheid van het volk kan omslaan in zacht protest of tot harde actie. Hoe haast onzichtbaar dynamische krachten de wereld lijken te sturen.  

Lees niet (alleen) de kranten

Het is een goede zaak om geïnformeerd te zijn. Maar als je tegenwoordig de kranten leest, de schreeuwende koppen ziet, de televisieprogramma’s bekijkt en de waarschuwingen hoort tegen terreur, dan weten de meeste mensen niet hoe ze al deze informatie kunnen duiden.

 Het is te vergelijken met te dicht voor een impressionistisch schilderij van Monet staan, je ziet alleen afzonderlijke vlekjes. Maar wanneer je een paar stappen achteruit doet, kun je ineens een prachtig ontwerp zien, dat zich voor je ogen lijkt te ontvouwen. 

We zullen moeten leren de punten te verbinden, in een wereld vol informatie met snelle nieuwtjes en berichten in de massamedia. We kennen veel conflicten en oorlogen in onze wereld. We vechten niet tegen een andere buitenaardse civilisatie, dat zou het misschien gemakkelijker en begrijpelijk maken, maar we vechten tegen onszelf!

Oorlogen kunnen op het eerste gezicht een strijd tussen soevereine naties lijken, maar dat is echt te simpel gedacht. 

Achter de conflicten trekt een enorm machtige, onwettige, autoritaire globale elite aan de touwtjes. De elite heeft zich belangrijke plaatsen in de machtsstructuren van iedere natie op aarde verworven. Vooral in Amerika.

De globale elite is als een kwaadaardige tumor, waarvan we moeten hopen dat we het gezwel kunnen temperen voordat de metastasen zich nog verder verspreiden. We hebben een soort van politieke chemotherapie nodig, die deze kwaadaardige tumor vernietigt, die de wereld achter de onzichtbare coulissen regeert. 

Het belangrijkste symptoom van de sociale en politieke kwalen waaraan onze wereld lijdt is de ongelijke verdeling. Minder dan 1% van de rijksten beschikt over meer dan 35% van alle bezittingen, terwijl meer dan 90% van de wereld het moet doen met minder dan 25% van alle rijkdommen.

Verslag uit Iron Mountain

Laat in de 60-er jaren werd het boek “Het verslag uit Iron Mountain” uitgebracht. Over het nut van oorlog voeren om de economie draaiende te houden en de ongewenstheid van vrede. 

Iron Mountain is een stadje in Michigan. De opdracht van dit schrijven zou gegeven zijn aan een denktank van 15 mannen van het Hudson Institute door de toenmalige minister van defensie McNamara. 

Het is niet zeker of dit boek een hoax was, maar het geeft wel weer wat er de afgelopen tientallen jaren in de wereld is gebeurd.  Oorlogen zijn niet ontstaan door internationale conflicten. Oorlogen worden geregisseerd door oorlog creërende groeperingen. 

Deze groeperingen veroorzaken internationale conflicten om een excuus te hebben om een ander land de oorlog te verklaren. Oorlog is namelijk een goed middel om de wereldbevolking onder sociale controle te houden.

Oorlog creëert een kunstmatige vraag naar wapens en middelen en houdt de economie draaiende. Wereldvrede zou niet in het belang zijn van een stabiele samenleving. Oorlogen dienen ook om de collectieve agressie onder de bevolking in goede banen te leiden. Oorlogen houden regeringen in het zadel. Alleen de dreiging van een oorlog is soms al genoeg.

Oorlogen zorgen ervoor, dat het volk de autoriteit van hun regering aanvaart. Wanneer oorlogen worden uitgebannen verliezen landen hun nationale soevereiniteit. Zonder oorlogen is geen enkele regering in staat gebleken om haar bestaan te legitimeren, het recht op te eisen om de maatschappij te regeren. Een regering zal zonder oorlogsdreiging de macht niet lang kunnen vasthouden. 

Dus, om de macht binnen de regeringen van Europa, Amerika en Australië te garanderen, hebben de globale wereldmeesters oorlog of de dreiging van oorlog nodig.

Voor Amerika, Engeland en hun bondgenoten is een enorm “enge” vijand een vereiste. Eerst was het Duitsland. Toen Japan. Daarna de Sovjet Unie. Vervolgens het Rode gevaar. Nu is het de angst voor het fundamentalistisch moslim terrorisme. En China en Rusland komen langzaamaan maar zeker het beeld ingeschoven.

Rusland

Rusland heeft de laatste jaren diverse keer als buffer gediend tegen de Westerse agressie. Het veroorzaakt grote frustratie in het Westen, zoals het geval was met Servië, Irak, Afghanistan, Libië en Palestina. Rusland sprak zich in woorden (maar niet in daden) uit tegen de heersende mening van het Westen. Desondanks kreeg het Westen door middel van de Verenigde Naties haar zin. 

Nu heeft Rusland hard op de rem getrapt. De Westerse machten hebben ambities in Iran en Syrië. In november 2011 en februari 2012 heeft Rusland twee maal het veto uitgesproken tegen een VN-resolutie, waarin Iran wordt aangesproken op het nucleaire programma en waarin de Syrische president Bashar Al Assad wordt opgeroepen om af te treden.

Amerika en haar bondgenoten zijn “gedwongen” geheime criminele tactieken toe te passen a la de Arabische Lente en andere geregisseerde massale burgerprotesten. 

Een belangrijke vraag is, wat er moet gebeuren (welke Westerse actie zal zoveel verontwaardiging oproepen), voordat bij de Russen de grens is bereikt. En wat doet het Westen dan? Zal het wel of niet tot een Derde Wereldoorlog leiden?

Alles wat bij Rusland is gezegd geldt ook voor China. China zal bovendien op termijn door de enorme economische, militaire en politieke groei de grootste tegenstander blijken.

China

China is in het bezit van meer dan 2 triljoen dollars aan Amerikaanse staatsobligaties en een triljoen aan Euro’s. Daaruit wordt duidelijk dat China een machtig wapen in handen heeft om de overheersing van de dollar in de wereldeconomie omver te gooien. 

Zal China een geopolitieke kaart spelen of een financieel-economische? Het Pentagon is zich bewust van de macht van de toekomstige staatsvijand nummer één: China. Met dit in gedachten zijn acties van Amerika in andere plaatsen ver weg van het thuisland beter te begrijpen. Het zijn directe of indirecte stapjes richting China.

Neem het Midden Oosten. De geopolitieke positie van het Midden Oosten en controle over de oliereserves aldaar zijn belangrijke veroveringen om China te kunnen dwarsbomen. Olie van Iran zal niet gemakkelijk richting China kunnen vloeien. 

Uit door WikiLeaks gelekte vertrouwelijke diplomatieke documenten blijkt dat Hillary Clinton aan haar collega, de Australische minister van buitenlandse zaken, Kevin Rudd aanbevelingen deed om de Chinese invloed in Azië en Australië af te zwakken. Terwijl China geen ambitie heeft om de wereld te overheersen, alleen in de eigen regio zelf autonoom wil zijn en de Westerse invloed aldaar wil inperken.

De nachtmerrie van het Westen is dat China twee doelen bereikt: nauwe banden met Rusland en India op het Aziatische continent én samenwerking met (historische aardsvijand) Japan.

Als Japan en China een gezamenlijke geopolitieke strategie kunnen gaan uitstippelen, zoals Duitsland en Frankrijk hebben gedaan na de Tweede Wereldoorlog (dat heeft geleid  tot de oprichting van de Europese Unie), dan zal het Westen haar poten moeten afhouden van het nieuwe Aziatische machtsblok. 

Vijf typen oorlog

Toen het verslag uit Iron Mountain werd gepubliceerd schreven de auteurs over mogelijke oorlogen in de toekomst en hoe men naar meer subtiele gefabriceerde voorwendsels en rechtvaardigingen zou moeten zoeken. Suggesties waren:
 

  • Start een duur ruimteprogramma, dat een zwart gat in de begroting zal blijken te zijn. Veel geld zal erin verdwijnen en dus uit de economie vervliegen.
  • Verzin een buitenaardse vijand 
  • Verzin een nieuwe bedreiging, bijvoorbeeld milieuvervuiling
  • Zorg voor geboortebeperking, bijvoorbeeld door schadelijke toevoegingen in het drinkwater of de voedingsmiddelen
  • Creëer steeds nieuwe fictieve vijanden, bijvoorbeeld terreurverdachten

Bijna vijftig jaar later zijn veel van deze “suggesties” geïmplementeerd. 

Van nummer vijf (creëer steeds nieuwe fictieve vijanden) hebben we Irak zien voorbijkomen, maar ook Afghanistan, Servië, Libië, Venezuela, Cuba, Noord Korea, het islamitisch terrorisme en nu, Iran en Syrië. 

De mensheid staat voor de grote uitdaging om de meer en meer geheime technologische oorlogsvoering van de VS in bijvoorbeeld Irak en Afghanistan te ontmaskeren. 

Er zijn vijf typen oorlog die door de VS en de NAVO bondgenoten worden gebruikt, elk met toenemende psychologische, strategische en logistieke complexiteit: 

1.    De duidelijk zichtbare militaire invasie

Een aanval met overweldigende militaire en economische overmacht. Als de doctrine van Colin Powell in de jaren 90: Amerika moet alleen de oorlog verklaren tegen vijanden, tegen wie de Amerikaanse overwinning is gegarandeerd. Kan men zich een meer meedogenloze doctrine voorstellen, door de sterkste macht in de wereld? Het zijn lafaards, die mensen vanuit een veilige faciliteit aan de andere kant van de aarde, met behulp van een joystick en een televisiescherm bombarderen. 

2.    De militaire coup

Identificeer en sponsor dissidenten of ontevreden groeperingen binnen het leger van het doelland. Zorg voor wereldwijde positieve media-aandacht en diplomatieke steun. Dit is de methode die in de jaren 50, 60 en 70 is gebruikt in Latijns Amerika. Ze wordt nog steeds gebruikt, zoals blijkt uit de gebeurtenissen in Egypte. 

3.    De financiële coup

Zorg dat een land gebukt gaat onder een moeras aan schulden, zodat de bloedzuigers van het Internationale Monetaire Fonds en de Wereldbank kunnen worden “verwelkomd”. Zij zorgen dat economische en sociale bezuinigingen worden doorgevoerd, die leiden tot financiële ineenstorting en wijdverspreide sociale ophef, dus een "rechtvaardige” reden voor een regimewissel. Dit model van autonome schulden werd in Latijns Amerika al geperfectioneerd. Nu zijn Griekenland, Spanje, Italië en Ierland aan de beurt.

4.    De sociale coup

Bestaat uit het financieren van politieke activisten om een gecontroleerde regimewissel tot stand te brengen. De ambassades van Amerika, Engeland en Israel zorgen voor financiële en wereldwijde mediasteun, plus de logistieke middelen die nodig zijn om beroering van het volk op straat te genereren. De protestbewegingen in het land centreren zich rondom een mensenrechten beweging, of een politieke partij die het Westen goed gezind is. De “Moeders van het Plaza de Mayo” uit Argentinië zijn hiervan een voorbeeld. 

5.    De geregisseerde spontane burgeropstand

Bestaat uit het financieren, bewapenen en ondersteunen van oppositiegroeperingen, met als doel de zittende regering of machthebber omver te werpen. Er wordt een “nationale overgangsraad” opgericht, zoals bijvoorbeeld in Libië, Egypte en Syrië, waaromheen militante groepen en criminelen zich kunnen bewegen. De CIA, MI 6 en Mossad spelen een sleutelrol. Ook Al Qaida, die (als vertakking van de CIA) de rol speelt van fundamentele vrijheidsvechterspartij.  

In het Midden Oosten noemt men deze geregisseerde demonstraties en rellen de Arabische Lente. De publieke opinie wordt gemanipuleerd door onderdrukking door het autoritaire regime, corruptie, prijsstijgingen, gebrek aan politieke vrijheid en werkloosheid als oorzaak aan te wijzen. Lokale problemen worden gevoed en misbruikt. Religieuze partijen zoals de Kopten, de Soennieten en Sjiieten worden tegenover elkaar uitgespeeld. 

De laatste tijd waarschuw ik voor de mogelijke opkomst van een Latijns Amerikaanse “Lente”. In Latijns Amerika is een grote scheiding tussen de rijken en armen en deze veroorzaakt ernstige sociale en politieke misstanden. Tekenen hiervan zijn te zien in Paraguay, waar een coup heeft plaatsgevonden met behulp van Monsanto; ook de kiezersfraude in Mexico, de toenemende militarisering door Amerika in Colombia en omgeving baren zorgen. 

Vaak begint de ellende op sociaal niveau om daarna te escaleren tot een volledige burgeroorlog. Libië, Syrië en Egypte zijn hiervan voorbeelden. 

Wat, waarom, wanneer en waar

Wat is de reden voor deze chaos in de wereld? Ze wordt gecreëerd door de wereldwijde elite, in doelbewust uitgezochte gebieden, om een nieuwe wereldorde te kunnen stichten. 

Chaos wordt gecreëerd in landen die tot nu toe hun soevereiniteit hebben weten te bewaren. Dat is een kenmerk dat alle “schurken” staten gemeen hadden, voordat ze werden binnengevallen: Libië, Irak, Servië… ; dat geldt ook voor de landen die op de lijst staan te worden aangevallen: Syrië, Iran, Cuba, Noord Korea, Ecuador en Venezuela. 

We moeten immers één wereld worden, onder één nieuwe wereldorde, die onder controle wordt gehouden door de wereldwijde elite. 

Alle zogenaamde “Lentes” in het Midden Oosten en Noord Afrika, de invasies, de no-fly zones, de sancties, al dat gepraat over schurkenstaten en meer van dat soort retoriek, het zijn allemaal strategische oefeningen om de Westerse invloed in het Midden Oosten te vergroten, voordat wellicht in de toekomst een oorlog met Rusland en China zal plaatsvinden. 

Waarom? Misschien zijn de overdreven imperialistische ambities en de hyper inflatie van de Amerikaanse dollar (die de banken en hun eigenaren hebben gered) de oorzaken, die ervoor hebben gezorgd dat de Westerse elite met de rug tegen de muur staat. 

Het is als een potje schaak. Wat doe je wanneer alle mogelijke zetten zullen leiden tot schaakmat? Er blijven dan twee opties open: 1. Je geeft toe dat je verloren hebt. 2. Je schopt het schaakbord omver en … je pakt je pistool. 

 

Bron: The above article appeared in New Dawn No. 134 (Sept-Oct 2012). http://www.newdawnmagazine.com/latest-issue/new-dawn-134-september-october- 2012

 

Vertaald door ‘t Vertalerscollectief