“The Hunger Games”: Een glimp van de Nieuwe Wereld Orde?
Tieners worden voorbereid

 

De kaskraker film “The Hunger Games” speelt zich af in een dystopische toekomst waarin de armen en ellendige massa leeft onder de hoogtechnologische tirannie van een rijke elite. Is de film een afbeelding van de soort samenleving die de elite probeert te vestigen voor de Nieuwe Wereld Orde? We zullen kijken naar de kenmerken van de wereld zoals deze voorgesteld wordt in “The Hunger Games” en hoe ze betrekking hebben op de plannen voor een Nieuwe Wereld Orde. 

Geduwd door een gigantische marketingcampagne, heeft het niet lang geduurd om van The Hunger Games een wereldwijde sensatie te maken, vooral onder tieners en jong-volwassenen. Soms aangeduid als de nieuwe Twilight, heeft The Hunger Games vergelijkbare componenten met het vorige boek-naar-film rage (nl. Een jong meisje verscheurd tussen twee jongens), maar het vindt plaats in een heel andere context. Gelegen in een dystopische toekomst (waarom is de toekomst altijd dystopisch?) schetst The Hunger Games een vrij somber beeld van de wereld van morgen, of het nu vanuit een sociaal, economisch of politiek oogpunt wordt bekeken. Kortom, het is een big-brother-achtige nachtmerrie waarin een rijke elite leeft op de rug van een hongerende bevolking. Ondertussen wordt de perversiteit en het voyeurisme van de massamedia naar absurde niveaus gebracht en wordt het door de regering gebruikt als een lijm om de onrechtvaardige sociale orde intact te houden. Geeft The Hunger Games tieners een glimp van een niet al te verre toekomst? Het behoeft geen kristallen bol om te zien dat de elite de wereld in die richting probeert te duwen. Stuurt de auteur Suzanne Collins een sterk anti-NWO bericht naar de jeugd door de gevaren ervan te laten zien, of laat het de jeugd wennen aan het idee? Laat ons eens kijken naar de fictieve, doch mogelijke, toekomstige wereld van The Hunger Games.

Nota: Dit artikel gaat over de film en niet over de boekenreeks. De film is op een andere manier geformatteerd en brengt een andere boodschap over.

De NWO voor tieners

The Hunger Games vindt plaats in een context die opvallend gelijkaardig is met de beschrijvingen van de Nieuwe Wereld Orde zoals die gepland is door de huidige wereldwijde elite. Eén van de belangrijkste kenmerken van de Nieuwe Wereld Orde is de ontbinding van reguliere nationale staten om één wereldregering te vormen die geregeerd wordt door een centrale macht. In The Hunger Games wordt dit concept volledig vertegenwoordigd als de actie plaatsvind in Panem, een totalitaire natie die het gehele Noord-Amerikaanse grondgebied omvat. De Verenigde Staten en Canada zijn daarom samengevoegd tot één enkele entiteit, een stap die velen voorspellen plaats te vinden voordat de volledige NWO wordt opgericht.

 De president van Panem die de Natie toespreekt 

In Panem zijn de begrippen democratie en vrijheid uit Amerika verdwenen om vervangen te worden door een hoogtechnologische dictatuur op basis van toezicht, controle, massamedia indoctrinatie, politie-onderdrukking en een radicale verdeling van sociale klassen. De overgrote meerderheid van de burgers van Panem leeft in derde-wereld-omstandigheden en wordt voortdurend blootgesteld aan armoede, hongersnood en ziekte. Deze moeilijke leefomstandigheden zijn blijkbaar het gevolg van een verwoestende gebeurtenis die de volledige economische ineenstorting van Noord-Amerika veroorzaakte. In District 12, thuisbasis van de held KatnissEverdeen, leeft de lokale bevolking in omstandigheden die vergelijkbaar zijn met het pre-industriële tijdperk, waar gezinnen van mijnwerkers woonden in geïmproviseerde krotten en knaagdieren eten als maaltijden. Terwijl het gewone volk eruit ziet alsof ze in de jaren 1800 leven, zijn ze toch ondergeschikt aan de hoogtechnologische regel van het Capitool, dat technologie gebruikt om toezicht te houden, te controleren en het gewone volk te indoctrineren. Bewakingscamera’s, RFID-chips en 3D hologrammen worden uitgebreid door de overheid gebruikt om de wil van een zwakke en onopgeleide bevolking te manipuleren (hoewel er tekenen zijn van solidariteit en opstandigheid onder de boeren). Om de kwetsbare sociale orde te behouden, vertrouwt het Capitool op een enorme politiemacht die altijd klaar staat om elke vorm van opstand te onderdrukken. De arbeiders worden vaak bijeen gebracht in burgerkampen waar ze door de staat gesponserde propaganda video’s worden getoond. Panem is dan ook een hoogtechnologische politiestaat geregeerd door een machtige elite die ernaar streeft om het gewone volk in armoede en onderdrukking te houden. Zoals we gezien hebben in voorgaande artikelen op deze website, zijn al deze concepten ook goed vertegenwoordigd in andere vormen van media omdat er een bewuste poging wordt gedaan om de ideeën van een hoogtechnologische politiestaat te normaliseren als de enige normale evolutie van het huidige politieke systeem. In schril contrast met het proletariaat, woont de elite van The Hunger Games in de glinsterende Capitool stad en geeft het zich over aan allerlei uitspattingen en modetrends. Dit opper-echelon van de samenleving ziet de rest van de bevolking als een inferieur ras dat moet worden bespot, getemd en gecontroleerd. Alle waardevolle middelen zijn in een vacuüm voor de mensen in de wijken om het Capitool te baten om zo een duidelijk en onoverkomelijke kloof te creëren tussen het Gewone Volk en De Elite. Het concept van een weelderige elite die regeert over het domgehouden en verpauperde gewone volk (waardoor ze makkelijk hanteerbaar worden) is een belangrijk aspect van de Nieuwe Wereld Orde en het wordt duidelijk afgebeeld in The Hunger Games. De afhankelijkheid van de overheid aan hoogtechnologisch toezicht en massamedia om de bevolking in toom te houden is iets wat we nu al zien en, als we doorgaan in die richting, zal de wereld van The Hunger Games binnenkort werkelijkheid worden. Er is echter nog een concept dat belangrijk is voor de oculte elite die centraal staat in The Hunger Games: Bloedoffers om angst op te wekken en aan macht te winnen.

De regering van Panem creërde de Hunger Games om het gewone volk te herinneren aan het “grote verraad” dat ze hebben begaan door deel te nemen aan een opstand. Als straf voor hun ongehoorzaamheid moeten de twaalf districten van Panem één jongen en één meisje aan het Capitool offeren tussen de leeftijd van 12 en 18 om deel te nemen aan de Hunger Games. De tieners moeten tot de dood vechten in een openlucht arena in een Romeinse Gladiator-achtige gebeurtenis die in het hele land wordt uitgezonden. De regels van de Spelen weerspiegelen de minachting en het totale gebrek aan respect voor het gewone volk van de elite. De naam van de Games zelf is een herinnering aan de staat van voortdurende honger waarin de lagere klasse met opzet wordt gehouden door de machthebbers om hen beter te kunnen beheersen. De jongens en meisjes die geselecteerd zijn om deel te nemen aan de Hunger Games worden “eerbetonen” genoemd, een term die meestal een betaling beschrijft van een vazal voor zijn heer en het weerspiegelt dus zelfs de slavernij van de massa aan zijn heersers. Sinds mensenheugenis werden bloedoffers beschouwd als de hoogste vorm van “eerbetoon” aan zijn goden en op een occult niveau werd gezegd dat ze het meest krachtige macht uitoefenen die heersers en tovenaars kunnen aftappen. Op dezelfde manier als de oude Carthagers kinderen offerden aan de god Moloch, offeren bewoners van Panem hun kinderen aan het Capitool. De Hunger Games zijn daarom een moderne versie van deze oude rituelen die het gewone volk had om deel te nemen aan het mijden van de toorn van hun superieuren. De hele Panem natie wordt gedwongen om het offerritueel dat plaatstvindt in het Capitool te bekijken, angst wordt aangewakkert en de woede en de bloedlust in hen versterken de kracht van het ritueel. We hebben in voorgaande artikelen gezien dat de dood van bepaalde personen (Whitney Houston, Heath Ledger, Amy Winehouse) zulke media-gebeurtenis worden dat ze in feite mega-rituelen zijn waaraan hele naties deelnemen. The Hunger Games weerspiegelt dit concept van mega-rituelen met veel publiciteit.


"Eerbetoon" voor The Hunger Games worden eigendom van de staat en zijn ingetrokken van al hun rechten.

In The Hunger Games wordt de rituele dood van jonge mensen die gekozen zijn uit de massa verkocht als een sportevenement, een landelijke viering die verpakt wordt als een reality show. Niet alleen nemen de arme mensen deel aan deze vernederende gebeurtenissen, ze juichen zelfs voor hun favorieten. Waarom accepteren ze dit allemaal? Eén van de redenen is dat de massamedia de mensen alles kan laten accepteren...als het maar amusement is.

Een beroep doen op de laagste instincten van de mens

De spelen worden uitgezonden aan de natie in de vorm van een reality show, compleet met TV-gastheren die de actie analyseren, de eerbetonen interviewt en hun prestaties beoordeelt. De eerbetonen zijn zo geïndoctrineerd in deze cultuur dat ze gemakkelijk de regels van het spel aanvaarden en op hun beurt volledig bereid zijn om te beginnen met moorden om de Games te winnen. Het gewone volk neemt ook actief deel aan het evenement, juichend voor de vertegenwoordigers van hun district, ook al viert het hele evenement de offering van hun eigen mensen. Dit weerspiegelt een triest maar waar feit met betrekking tot de massamedia: Elke vorm van bericht kan mensen bereiken als het erin slaagt om hun aandacht vast te houden. Er zijn twee dingen die automatisch, bijna onweerstaanbaar, onze aandacht vragen: Bloed en seks, de overblijfselen van onze oer-instincten. Het enorme geweld van het evenement grijpt de aandacht van de gewone mensen die vergeten dat de Games dienen als een herinnering aan dienstbaarheid van de mensen aan zijn elite. Dit concept is al heel bekend en optimaal benut in de huidige massamedia, wanneer elite-gesponsorde berichten voortdurend aan consumenten verkocht worden als “amusement”. The Hunger Games schept dan ook een accuraat beeld van de rol van de media in de manipulatie van de publieke opinie. Zal de film helpen om jonge mensen zich dit feit te laten realiseren? Op een gegeven moment schokt de dood van een klein meisje in The Hunger Games de mensen op zodanige manier dat het een kort moment van helderheid en solidariteit bracht toen de moord wees op de wreedheid van de Games. De live-uitzending van de dood leidt tot een gewelddadige opstand in haar district als de lokale bevolking beseft dat ze gewillige deelnemers waren aan iets vreselijks. De opstand werd echter snel onderdrukt door de altijd aanwezige politiemacht van de staat. Bovendien voegen de producenten van de show een nieuw element toe aan de show, om verdere sociale problemen te voorkomen: Liefde tussen KatnissEverdeen en PeetaMellark, het meisje en de jongen van District 12. Door de introductie van liefde (en bij uitbreiding seks) in de show, zijn de producenten erin geslaagd om het gewone volk te onderdrukken om hen terug te brengen naar hun normale staat van stille dommerik. Dit deel van de film weerspiegelt hoe de massamedia wordt gebruikt door de machthebbers van vandaag. Het wereldwijde bereik van The Hunger Games series zelf bewijst dat verhalen die slim de ingrediënten van seks en geweld schetsen, ooit mensen verslaafd zullen maken. En ook al lijken The Hunger Games de perversiteit en gewelddadigheid in de massamedia aan te kondigen, het brengt er zeker meer van hen in de bioscopen.

Ongevoeligheid voor een nieuw soort van geweld

Hoewel er geen tekort is aan geweld in Hollywood, kruist The Hunger Games een grens die zelden wordt gezien in films: Geweld door minderjarigen en naar minderjarigen. In deze PG-13 film zien we kinderen tussen 12 en 18 die gewelddadig andere kinderen steken, snijden, wurgen, afschieten en hun nekken breken – scenes die zelden worden gezien in Hollywood-films. Hoewel het zeker een manier is van de film om de aandacht te grijpen van het door de film bedoelde publiek (dat toevallig tieners tussen 12 en 18 blijkt te zijn), brengt The Hunger Games een nieuwe vorm van geweld op de voorgrond die voorheen gezien werd als te storend om af te beelden in films. Maar in het bijzondere dood-of-wordt-gedood scenario van The Hunger Games, kunnen de kijkers gemakkelijk verder gaan dan deze psychologische barrière en zullen ze zichzelf dingen naar de film horen schreeuwen als “Kom op Katniss neem je boog en schiet dat hatelijke kleine rotjoch door het hoofd!”

Besluit

The Hunger Games is gevestigt in een wereld die precies beschreven wordt zoals de Nieuwe Wereld Orde: een rijke en machtige elite, een uitgebuitte en domgehouden massa mensen, de ontbinding van democratieën naar politiestaat entiteiten, hoogtechnologisch toezicht, massamedia die gebruikt wordt voor propaganda en een heleboel bloedrituelen. Er is inderdaad niets optimistisch in een dystopische toekomst die beschreven wordt in The Hunger Games. Zelfs de menselijke waardigheid wordt ingetrokken als het gewone volk gedwongen wordt om hun eigen kinderen elkaar te laten uitmoorden alsof ze gekooide dieren waren. Dat gezegd zijnde is er weinig tot geen verschil tussen filmgangers die de film The Hunger Games zien en het gewone volk in de film die getuige zijn van de wreedheid van de Games. Ze zijn beide gewillige deelnemers aan een evenement dat de opoffering van hun eigen mensen portretteert onder het geamuseerde oog van de elite. Verder kan men nog stellen dat de film dezelfde functies heeft als de Games in de film zelf: Afleiden van het gewone volk met bloed en seks terwijl het herinnert wordt aan de macht van de elite. Probeert The Hunger Games een apatische jeugd te waarschuwen voor het gevaar van het toestaan van de overheveling van het huidige systeem naar een totalitaire nachtmerrie? Of probeert het gewoon hen te programmeren om de komst van een Nieuwe Wereld Orde als onvermijdelijk te zien? Deze vraag is ter discussie. Maar bij het lezen van wat er gezegd wordt in de massamedia over The Hunger Games lijkt er nog een belangrijker vraag ter discussie te staan: Ben jij voor Team Peeta of Team Gale?


Bron: VC - April 5th, 2012 - http://vigilantcitizen.com/moviesandtv/the-hunger-games-a-glimpse-at-the-new-world-order/

Vertaald door ’t Vertalerscollectief.