Waarom je spaargeld van de bank halen?



Rudo de Ruijter, 13 april 2013
Dijsselbloem vindt dat banken niet meer met belastinggeld gered moeten worden. Daar ben ik het helemaal mee eens. Maar wanneer dat betekent, dat nu zomaar spaargeld ingepikt wordt, dan ligt dat iets genuanceerder.

Juridisch is het zo, dat wanneer wij geld op onze rekening storten, de bank eigenaar wordt van ons geld en dat wij daarvoor in de plaats een tegoed krijgen op onze betaalrekening of spaarrekening. Bij faillissement van de bank, staan we dus helemaal achteraan in de rij om ons geld, dat de bank uiteraard niet heeft, terug te vorderen.

Dijsselbloem zou zijn pijlen richten op de spaargelden boven de 100.000 euro. Zonder tussenkomst van een rechter kan dat spaargeld nu kennelijk in opdracht van Dijsselbloem en zijn Eurogroep onteigend worden. De spaargelden tot 100.000 euro genieten staatsgarantie. Dat betekent, dat wanneer een bank niet kan betalen, de belastingbetalers de rekeninghouders moeten vergoeden.

Maar waarom zou ik voor een piepklein beetje rente de belastingbetalers dat risico laten lopen? Bovendien zullen de gedupeerde rekeninghouders zelf ook aan de extra-belastingen mee moeten betalen en zo, feitelijk, toch nog een flink deel van hun verlies zelf moeten dragen. De staatsgarantie is voor een deel een sigaar uit eigen doos. Ik zorg er liever voor, dat de bank mijn spaargeld niet kan verspelen. Een kluisje huren kost tegenwoordig bijna niks. Dijsselbloem heeft gelijk. Problemen bij de banken moeten niet voor rekening van de belastingbetalers komen.

Wat Dijsselbloem nog niet door heeft is, dat zolang privé-banken door mogen gaan met het uit hun duim zuigen van tegoeden om die vervolgens tegen rente uit te lenen, de schuldenberg alleen maar blijft groeien. De banken nemen steeds meer risico's. Het is tijd, dat de staat zijn verantwoordelijkheid neemt en een eigen bank opricht, die als enige geld mag scheppen. [*]

Wist u, dat 35% van alles wat u afrekent uit rente bestaat? Wist u, dat door de rente de rijken steeds sneller nog rijker worden en dat de rijkste 10% in Europa inmiddels 90% van alle rijkdom in handen heeft?

Stop het leningen-carroussel van de privé-banken! Hun tijd is geweest.



Het geheim van geld
Een deel uit het artikel: "Uit de euro, en dan?" 


Het geheim van geld
Tegenwoordig is minder dan 5% van al het geld echt geld in de vorm van bankbiljetten en munten. De rest is kunstmatig gecreëerd door de banken en bestaat uitsluitend als getallen op bankrekeningen. Wanneer je geld leent van de bank, leent de bankier je geen bestaand geld. In plaats daarvan creëert hij een nieuw bedrag door getalletjes op je bankrekening in te typen. Vervolgens betaal je rente over dit nieuwe geld. Dat gaat vaak om flinke bedragen. Gewoonlijk betaalt iemand die zijn huis in 20 of 30 jaar afbetaalt ongeveer evenveel rente als aflossing. In feite betaalt hij twee huizen. Eén voor zichzelf en één voor de bankier! [7]

Op het moment dat iemand een huis koopt, wordt het geld van de lening overgeboekt naar de verkoper. De verkoper zal dit geld weer aan andere zaken besteden. Zo begint het geld van de lening door de maatschappij te circuleren. Al het geld in de maatschappij is begonnen als lening. Elke bankier int rente over het geld dat hij gecreëerd heeft en alle bankiers samen innen rente over al het geld dat bestaat. Als je geld in je zak hebt of op je bankrekening, dan is er ergens iemand die daarover rente betaalt aan een bankier. Wanneer iemand zijn schuld aan de bankier terug betaalt, wordt het geld dat “ingetypt” werd weer “uitgetypt”. Het bestaat dan niet meer.

Al het geld is dus tijdelijk. Het totale geldbedrag in de maatschappij bestaat uit datgene wat nog terugbetaald moet worden van alle leningen uit het verleden. Dit betekent, dat het totale geldbedrag in de maatschappij een toevallig bedrag is. Het heeft niets te maken met de behoefte van de maatschappij voor de normale uitwisseling van goederen en diensten.

Eeuwige inflatie
Erger nog, banken verstrekken aldoor meer leningen en creëren zo steeds meer geld. Wanneer meer geld gebruikt wordt om eenzelfde volume goederen en diensten te kopen, wordt elke geldeenheid minder waard en stijgen de prijzen. Dit is de welbekende inflatie. [8] De orkestleider van deze inflatie is de centrale bankier. Door zijn rentevoet te verlagen geeft hij de banken het signaal, dat ze het verstrekken van leningen moeten versnellen (bij lagere rente zullen de mensen makkelijker en meer lenen) en, omgekeerd, door zijn rentevoet te verhogen, zal de toename van de geldmassa langzamer gaan.

Bankiers hebben inflatie nodig
Bankiers hebben inflatie nodig. [9] Wanneer de geldtoevoer groter wordt, wordt het voor leners makkelijker om het bedrag te verdienen dat ze nodig hebben voor de betaling van hun schuld. Dit is een voordeel voor de leners, maar ook voor de bankiers. Het garandeert minder wanbetalingen.

Het feit, dat de hoofdsom van de lening minder waard is op het moment dat de lener deze terugbetaalt, schaadt de bankier niet. De bedragen die voor de hoofdsom terugbetaald worden blijven immers niet bestaan. Herinner je, dat de bankier het bedrag creëerde door het op een rekening in te typen en op het moment dat het terugbetaald zal hij het weer “uit” typen.

Voor de rente is het een ander verhaal. De rente maakte geen deel uit van het geld, dat de bankier voor de lening gecreëerd heeft en verdwijnt ook niet wanneer die betaald wordt. Het is de winst van de bankier! Inderdaad, door de inflatie worden die rentebetalingen ook minder waard. Maar heb geen medelijden met de bankier. Je mag er zeker van zijn, dat hij dit voorzien heeft en op voorhand zijn rentevoet al iets verhoogd heeft.

Geen mogelijkheid voor een duurzame maatschappij
Inflatie heeft nog een ander belangrijk aspect. Als je niet wilt verarmen, zul je steeds harder moeten werken om het waardeverlies van je geld te compenseren. Dat is de reden waarom inflatie steeds toenemende economische activiteit veroorzaakt. Anders gezegd, met een inflationair banksysteem zal het nooit mogelijk zijn een duurzame en evenwichtige samenleving te bereiken.

Financiële macht
De steeds groeiende geldvoorraad creëert een situatie waarin alles koopbaar wordt, zelfs de staat. In veel landen hebben groepen financiers al openbare diensten overgenomen om ze te veranderen in een gestage stroom winsten: gas-, elektriciteit- en watervoorziening, openbaar vervoer, posterijen, telefoon en politietaken, gevangenissen, volksgezondheid, vuilnisophaaldiensten etc. Dit is een doorgaand proces. De bankiers en de financiële elite nemen steeds meer investeringsbeslissingen die onze maatschappij vormen en de overheid steeds minder.

Dit heeft consequenties. Geld en winst bepalen nu wat “goed” is voor onze maatschappij. Maar dat is niet alles. Omdat de overheid steeds minder diensten aan haar burgers verleent, zal het zijn erkenning als natuurlijke autoriteit verliezen. In plaats van een institutie die zorg draagt voor haar bevolking, is de overheid een skelet aan het worden, die steeds meer onderdrukking nodig heeft om kortzichtige en korte termijn besluiten te doen respecteren. In plaats van garant te staan voor individuele vrijheid, staat de overheid nu toe, en moedigt zelfs aan, dat alle burgers onder toezicht gesteld worden door zowel staats- als privé-organisaties met duizenden camera’s, die verbonden zijn met onderling gekoppelde databases. De KGB was een kleuterschool vergeleken met het snel uitbreidende elektronische toezicht van nu.

De euro
De euro is een valuta die van de Europese Centrale bank (ECB) in Frankfurt is. [10] De ECB is eigendom van de centrale banken van de deelnemende landen. [11] Ondanks namen die lijken op die van overheidsinstellingen (Deutsche Bundesbank*, Banque de France, etc.), zijn ze allemaal onafhankelijk van de regering en de meeste worden door een private raad geleid. [12] (* gecorrigeerd 7 januari 2011)

Ondanks zijn privé-karakter is de ECB een officieel orgaan van de Europese Unie. Dank zij artikel 7 van het Europese Systeem van Centrale Banken (ESCB) en artikel 107 van het Verdrag van Maastricht, geniet de ECB totale onafhankelijkheid. [13]

Merk op, dat deze onafhankelijkheid niet voortkomt uit enige logische of organisatorische noodzaak, maar geheel ontsproten is aan het geloof, dat alleen onafhankelijke centrale bankiers het geldsysteem goed kunnen beheren. Wel, als we dit geloof nu niet aan de kaak stellen, wanneer dan wel? [14]

De Europese regering
In 1957 ging de Europese Economische Gemeenschap (EEG) van start. Van begins af aan ontbrak het aan democratisch bestuur: Het parlement had slechts een adviserende rol. De doelstellingen van de EEG waren economische en politieke samenwerking tussen Frankrijk, Duitsland, Italië, België, Nederland en Luxemburg.

In 1967 vond een machtsconcentratie plaats toen de EEG, de Euratom en de Europese Kolen en Staal Unie opgingen in de Europese Gemeenschappen (EG). Ook werden de veto-rechten van de individuele landen op veel gebieden ingeperkt. Toen dit klaar was stapten de bankiers binnen. In 1970 schetste Pierre Werner, een invloedrijke bankier uit Luxemburg [15] , de plannen voor een gezamenlijke munt.

Bretton Woods
Pierre Werner was één van de deelnemers aan de Bretton Woods Conference in 1944, die zeer sterk overheerst werd door de agressieve geest van de Tweede Wereldoorlog. In deze conferentie werden de principes besloten voor de wereldfinanciën en de wereldhandel. Landen moesten voortaan hun valuta afstemmen op de dollar en hun wisselkoers stabiel houden. Dat was gunstig voor de internationale handel en financiën. In feite, wat dit principe tot uiting brengt, is dat het gemak voor de internationale handel en financiën belangrijker is dan de mogelijkheid van landen zich aan te passen aan de veranderende internationale omgeving. Verder werd de VS door deze overeenkomst feitelijk tot “meester van de wereld” verklaard, daar alle landen hun valuta aan de dollar moesten aanpassen, terwijl de VS kon doen wat ze wilde.

Op dezelfde conferentie werd het Internationale Monetaire Fonds (IMF) opgericht, als ook de voorlopers van de Wereldbank en de Wereld Handels Organisatie. De heren in Bretton Woods waren zich terdege bewust, dat de zwakkere landen zouden lijden onder hun plannen. Het IMF, en later ook de Wereldbank kregen de rol deze landen van kredieten te voorzien. Die gingen gepaard met voorwaarden, zoals besparingen, met onder andere gevolgen voor onderwijs en volksgezondheid. In de praktijk bedolven het IMF en de Wereldbank de ontwikkelingslanden met leningen. Die schulden waren zo hoog, dat ze niet eens de rente konden betalen, laat staan de aflossingen. En wanneer een land eenmaal in een uitzichtloze positie zat, werd het gedwongen alles te verkopen wat het had (vooral ertsen en olie), meestal aan bedrijven uit de VS. [16]



Bronnen: http://www.courtfool.info/nl_Uit_de_euro.htm
en http://www.courtfool.info/nl_Waarom_spaargeld_van_de_bank_halen.htm

Bronnen van het onderdeel  Het geheim van geld

[7] Inflatie en rente variëren enorm door de tijd heen. Zie overzicht “US rates 1940-1999” http://www.courtfool.info/US_inflation_1940_1999.htm Deze percentages tonen niet de extra kosten, die klanten vaak moeten betalen om hun lening te krijgen, zoals verzekeringen. Verzekeringen reduceren de risico’s voor de bankiers, dus trekt hij meer winst uit zijn lening. Dus zelfs als je dergelijke verzekeringen aan een verzekeringsmaatschappij betaalt en niet aan je bank, vormen deze een verborgen vorm van rente.

[8] Prijs-inflatie leidt tot ontevredenheid van de bevolking. Daarom gebruiken veel landen een Consumenten prijs Index, die aangenamere cijfers toont. http://www.mw.ua/2000/2020/52764

“… the reference value (4.5%) of m3 growth on an annual basis. This reference value for monetary growth is based on a potential economic growth of 2.0% to 2,5%, an inflation of less than 2.0% in the medium term and a long-term decline of the velocity of money by 0.5% to 1.0%, per annum.”

http://www.dnb.nl/dnb/home/file/ar03_tcm47-146939.pdf (pagina verwijderd / niet meer toegankelijk)

“In 2003, the money supply (m3) in the euro area grew at a rate of 8.0%, well above the official reference value of 4.5%.”

http://www.dnb.nl/dnb/home/file/ar03_tcm47-146939.pdf (pagina verwijderd / niet meer toegankelijk)

Onthoud, wanneer politici, ambtenaren of de centrale bankier over “inflatie” spreken tegen het publiek, dan bedoelen ze de veranderingen in de Consumenten prijs Index.

De index is gebaseerd op een jaarlijkse prijsvergelijking van een mandje producten, dat een “gemiddeld” huishouden nodig zou hebben. De inhoud verschilt van land tot land en ook de methode om de index te berekenen. Het ene land kan de kosten van vooedsel, brandstof en wonen meerekenen, een ander land kan zulke kosten erbuiten laten.

http://bigpicture.typepad.com/comments/2005/09/the_history_of_.html

http://www.goldandsilverexchange.info/consumer-price-index.html

Sommige landen publiceren de categorieën producten die ze in hun mandje hebben, maar de exacte producten blijven gewoonlijk geheim. Niettemin onthullen sommige statistiekbureaus enkele trucjes die ze uithalen om geflatteerde cijfers te verkrijgen. Bij voorbeeld, ze wijzigen periodiek de inhoud van het mandje. Producten die te sterk in prijs stijgen worden vervangen door goedkopere. Of, wanneer de prijs gelijk blijft, maar de kwaliteit toeneemt, rekenen ze de kwaliteitsstijging als een prijsverlaging. Op deze manier, voor de computer in het mandje, rekende het Centrale Bureau voor de Statistiek (NL) een prijsreductie van 64 procent tussen 1998 en 2003! En daar gaat de index omlaag!

http://www.cbs.nl/NR/rdonlyres/AB3F1E9D-EFED-4FD9-9393-E59F762D5C9B/0/2007gevoelsinflatieart.pdf

grafiek blz 6

http://www.cbs.nl/en-GB/menu/themas/prijzen/publicaties/artikelen/archief/2005/consumer-price-index-art.htm

De inhoud wordt dus periodiek aangepast. De rechtvaardiging zou zijn, dat wanneer de prijzen stijgen, de huishoudens hun aankopen ook aanpassen. En wat betekent deze politiek voor de index? Wel, omdat het gedefinieerde huishouden nooit meer uit kan geven dan het verdient, zal de berekening van de inflatie nooit hoger uit kunnen vallen dan de inkomensstijging van het gemiddelde huishouden.

In een groot heterogeen gebied, zoals de eurozone, zullen landen nooit op dezelfde manier geraakt worden door grote shocks, zoals de financiële crisis. Het is dan onmogelijk voor de ECB daarop te reageren met een beleid dat geschikt is voor alle landen. De ECB zal haar beleid op bepaalde landen af moeten stemmen. Wat geschikt is voor het ene land, kan in het andere land tot hoge inflatie leiden. De CPI zal alles doen wat die kan om het zo goed mogelijk te maskeren.

[9] De centrale bankier draagt er zorg voor dat de inflatie eeuwig doorgaat door het bijsturen van de rentevoet.

[10] Het kantoor van de Europese Centrale bank is in Frankfurt. Dit is de historische stad van de Rothschilds. Vertegenwoordigers van de families Rothschild en Morgan stonden aan de basis van de oprichting van de Federal reserve in de Verenigde Staten in 1913. (G. Edward Griffin in “The Creature of Jekyll Island”)

[11] Eigendom ECB:

http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2009:021:0066:0068:EN:PDF , artikel 2.

[12] Bijvoorbeeld, de Nederlande centrale bank is De Nederlandse Bank N.V. (DNB), waar N.V. betekent Naamloze Vennootschap. Dit is een veelvookomende jurische vorm voor ondernemingen met een aandelenkapitaal. Deze ondernemingen hebben de verplichting altijd N.V. bij hun naam te vermelden. In 1929 verleende een speciale wet ontheffing aan De Nederlandse Bank N.V., zodat ze op hun bankbiljetten de vermelding N.V. weg mochten laten en zodoende voor het volk verborgen konden houden dat het Nederlandse geld van een Naamloze Vennootschap was.

http://www.dnb.nl/binaries/wo0649_tcm46-145952.pdf

The 4 members of DNB’s governing board, the day-to-day direction, are appointed by the Crown.

http://www.dnb.nl/en/about-dnb/organisation/governing-board/index.jsp

Of the 10 members of the supervisory board one member is appointed by the government.

http://www.dnb.nl/en/about-dnb/organisation/supervisory-board-and-bank-council/index.jsp

All these members have strong bonds in the economy.

http://www.dnb.nl/binaries/Raad%20van%20Commissarissen_tcm46-185323.pdf (in Dutch)

Of the 14 members of the bank council, one is the member of the supervisory booard who is appointed by the government. (Nevertheless, he is as independent from government as all others.)

http://www.dnb.nl/en/about-dnb/organisation/supervisory-board-and-bank-council/index.jsp

Merk op, dat het centrale bankieren hier draait om macht, invloed en het vergroten van de balans en over het algemeen niet zozeer over winst maken. Veel centrale banken dragen de winst af aan de staat.

[13] Onafhankelijkheid van centrale banken:http://www.ecb.int/press/key/date/1997/html/sp970513.en.html

[14] Centrale bankiers hebben de macht over het geldsysteem (en willen die behouden). Eén reden is, omdat ze wanhopig inflatie nodig hebben, omdat anders het bedriegelijke geldsysteem niet kan werken. Zoals uitgelegd, zouden banken zonder inflatie snel failliet gaan. Dus willen centrale bankiers volledige controle over de rentevoet. Echter, voor de buitenwereld pretenderen ze dat zij die controle moeten uitoefenen, omdat regeringen niet in staat zouden zijn een consistente politiek op de lange termijn te volgen. Ze refereren daarbij aan een negatieve ervaring waarbij een regering buitensporige inflatie had veroorzaakt. Centrale bankiers zouden verantwoordelijker zijn (!) en daarom de volledige controle over het geldsysteem moeten hebben zonder enige interferentie van de regering. Hier een voorbeeld van hoe ze de zaken presenteren:

Alexandre Lamfalussy, President of the European Monetary Institute, at the Oesterreichische Nationalbank, Vienna, 13 May 1997

“Modern economic theory emphasises the inflationary bias in economic policy, which relates in particular to the so-called time-inconsistency issue, i.e. the problem of convincing the public that the monetary authorities will resist the temptation to stimulate output growth in the short run by creating "surprise inflation". Against the backdrop of negative past experience, the public is unlikely to have much faith in the authorities' promises to maintain low inflation. Unless these promises are underpinned by a credible form of pre-commitment, the equilibrium inflation rate will be higher than needed, with no better performance in terms of output and possibly even a deterioration. As a solution to this problem, it has been suggested that responsibility for monetary policy be separated from political control and to enshrine this in legislation. According to this view, central banks should be given the freedom to formulate and execute monetary policy in line with their primary objective as determined by the legislator, to whom they are accountable. Accountability may involve either a legal obligation for the central bank to give reckoning for the conduct of monetary policy or a commitment to explain its actions, for example, in regular reports and to parliament. This allows central banks to take a medium-term orientation and not to be distracted by short-term political motives, an approach which benefits the credibility, transparency and efficiency of monetary policy.”

http://www.ecb.int/press/key/date/1997/html/sp970513.en.html

[15] Pierre Werner was a banker in Luxembourg and a very influential person. In 1944 had atten­ded the Bretton Woods Conference that set up International Bank for Reconstruction and Develop­ment (IBRD), the International Monetary Fund (IMF) and the General Agreement on Tariffs and Trade (GATT). In 1970 he was also Minister of Finance and Prime Minister of Luxem­bourg. On top of that, in 1969, he had presided EEC’s Council. http://www.terra.es/personal2/monolith/eu.htm

[16] John Perkins in an interview on Talkstick TV (link here below)

"The fact of the matter is our job was to convince other countries to take very large loans [given by the World Bank]... Let's say a billion dollars to Ecuador to build big infrastructure projects: power plants, ... ports, highways, industrial parks. Things that didn't benefit anybody except the very wealthy people in those countries who were quite corrupt, and we corrupted them... 90% of that billion dollars would come back to the United States to pay for Halliburton, Bechtel, these types of companies to build the infrastructure.

Then the country would be stuck with this huge debt, which over time would continue to be refinanced and get larger and larger and larger. So that in fact today Ecuador owes more than 50% of its national budget just to pay down its debt service which means there's very little money left to pay for education and health services for the poor people who are the ones who suffer from these projects. It was their rivers that were destroyed when we built these hydro-electric plants, it was their land that was destroyed...

Now they're saddled with this incredible debt that they can't possibly pay. And so we go in and demand our pound of flesh, very much like the mafia... We need Ecuador's oil... We tell Ecuador, 'Since you can't pay off your loans, what you need to do is to turn over your Amazon to our oil companies... What it is all about is building empire. We've done this in every country around the world that has resources that we covet, often this is oil in places like Indonesia, Nigeria, Ecuador, Venezuela, and. Colombia. But sometimes its other resources, for example in Panama it was the Panama Canal. "

YouTube:http://www.youtube.com/watch?v=yTbdnNgqfs8

Joseph E. Stiglitz, in an interview in 2001:

"As the chief economist at the World Bank from 1997 to 2000, I have seen firsthand the dark side of globalization; ... how so-called structural-adjustment loans to some of the poorest countries in the world 'restructured' those countries' economies so as to eliminate jobs, but did not provide the means of creating new ones, leading to widespread unemployment and cuts in basic services..”

http://secret-of-life.org/the-World-Bank-and-IMF

Zie ook: THE IMF AND IRELAND: WHAT WE CAN LEARN FROM THE GLOBAL SOUTH http://www.dublinopinion.com/downloads/Afri_Report_on_EU_IMF_Loan_Deal.pdf