Onderzoek toont aan dat menselijke emoties vervlakken
Gaan we naar een robotmaatschappij?

Opvallend nieuwe onderzoeksresultaten naar emotionaliteit laten zien dat de mens steeds minder emoties kent, laat zien of verwerkt. 

Dit onderzoek  spreidde zich uit over de afgelopen honderd jaar en geeft geen evolutie maar een devolutie weer. Als deze emotionele afname zich voortzet zouden we wel eens toe kunnen gaan naar een robotachtige samenleving van mensen die rondhollen zonder gevoel.

Deze indrukwekkende analyses werd gedaan door wetenschappers van de Universiteit van Bristol aan de hand van literatuur die de afgelopen honderd jaar gepubliceerd is. De uitkomst laat een sterke afname van emotionaliteit zien.  Verder was opvallend dat sinds de zeventiger jaren de angst sterk toegenomen is.

Samenvatting van het onderzoek:
 

  • In een database zijn vijf miljoen boeken geanalyseerd op emotionele uitlatingen.
  • Woorden die betrekking hebben op emotie werden onderverdeeld in 6 categorieën: boosheid, afkeer, angst, verdriet, vreugde en verrassing.
  • Aanpassingen werden gedaan met betrekking tot nieuwe taal en geestelijke waarden.
  • Sinds 1900 wordt een duidelijke afname van emotie in literatuur waargenomen.
  • Angst toonde een afname tot de zeventiger jaren, sindsdien is het sterk  toegenomen.
  • Geluk kende twee hoogtepunten, tijdens de twintiger en zestiger jaren.
  • Verdriet was sterk aanwezig in de dertiger jaren en kende een top tijdens de tweede wereldoorlog en daarna kwam het terug in de zeventiger jaren.
  • Afkeer als emotie was over het geheel het minst aanwezig in alle geschreven materiaal.
  • Daarnaast was het Britse Engels zelfs duidelijker in afname van emotie dan het Amerikaanse Engels.


Wat is de oorzaak van deze ontwikkeling?

Allereerst kunnen we ons afvragen of de data die verzameld is uit boeken wel een afspiegeling is van de gehele maatschappij.  Als auteurs minder emoties beschrijven hoeft dat niet een al geheel beeld te zijn van de maatschappij. Het is een logische gevolgtrekking dat het geschreven woord een afspiegeling is van wat er in de maatschappij leeft, zeker als we zien in hoeverre het overeenkomt met  gebeurtenissen als de tweede wereldoorlog en zo.

Zou het kunnen dat de toename van chemicaliën een rol speelt? Additieven in voedsel, farmaceutische producten, milieuvervuiling; kan dit alles mede oorzaak zijn van de verandering? Fluoride is bijvoorbeeld een bekende stof die volgzaam maakt en het brein beïnvloed. Als dat via de dagelijkse waterconsumptie in het lichaam terecht komt is een werking voor de hand liggend.

We kunnen ons terecht afvragen hoe emoties kunnen stromen in een lichaam dat vervuild is en dichtslibt. Alle energieën stromen dan minder door.

Wil jij jezelf afsluiten, verdoofd leven?

Is het een trend dat verdoving wenselijk is? Zijn mensen steeds minder in staat hun emoties waar te nemen om ermee te durven werken? Durven we het emotionele van het leven niet meer onder ogen te zien of is het gewoonweg ongemakkelijk?

Is het niet wonderlijk dat we juist in deze tijd doodgegooid worden met cursussen die gaan over persoonlijke ontwikkeling, coaching, emotioneel management e.d.?

Overal waar je kijkt biedt men oplossingen aan Emotionele bevrijdingstechnieken, visualisatie en meditatie, kwantumgenezing, beloften via wet van aantrekking enz..

Werkt dat allemaal wel? Of zien we hier een emotie epidemie verschijnen net als de obesitas epidemie waarbij we nog nooit zoveel methoden om af te vallen aangeboden hebben gekregen en het overgewicht ook nog nooit zo groot was onder de mensen?

Wat te doen? Schrijf over gevoelens, leer er mee om te gaan. Kijk waarin je jezelf ontkent. Voel je zoals je je voelt, erken de gevoelens die opkomen en durf ze ten volle te ondergaan. Dan pas  kun je ze verwerken en doorleven  zodat we ze niet langer verdoven of weg  drukken.

Emoties zetten ons in beweging, ze zijn het levensbloed van de zielenmens. Als de emotie verdwijnt, verdwijnt de menselijkheid

 

© Mike Bundrant

Bron: http://www.naturalnews.com/039608_emotions_literature_culture.html#ixzz2OS0eRS8I