Oorlogen worden niet begonnen om te winnen

 

In 'War Is A Lie' : (Oorlog is een leugen) legt auteur David Swanson (foto hierboven) uit wat de ware en wat de vermeende redenen zijn om oorlogen te voeren. Om te ontdekken dat het primaire doel van oorlog voeren niet altijd zegevieren is, mag dan ook geen verrassing zijn.

Sommige oorlogen worden uitgevochten, terwijl beide partijen niet willen winnen. Andere oorlogen worden uitgevochten waarbij overwinnen geen prioriteit heeft, zowel voor de beslissing makers aan de top als voor de mensen op de grond.

David Keen kijkt rond in de wereld in nuttige vijanden: wanneer oorlog voeren belangrijker is dan zegevieren (nuttige vijanden: wanneer oorlog voeren belangrijker is dan zegevieren). Hij ziet burgeroorlogen in Afrika, Azië en Latijns-Amerika, die tientallen jaren kunnen duren.

Oorlogen kunnen gaan om macht, rijkdom en prestige. De exploitatie van de eigen burgers van een land kan belangrijker worden dan de strijd tegen de vijand. Bovendien stroomt internationale "hulp" door zolang de oorlog woedt. Men krijgt als het ware internationale toestemming om misdaden te begaan, zolang het in naam is van de strijd tegen “het communisme” of “de terreur”.

De term "oorlog tegen terreur" is goed gekozen. Een onbereikbaar doel, de oorlog tegen terreur zal nooit klaar zijn. President Obama heeft onlangs ook afgezien van sancties tegen landen die kindsoldaten inzetten. Die kindsoldaten staan namelijk aan onze kant.

De zwakke (of niet bestaande) kritiek van hulporganisaties over schendingen van de mensenrechten in Afghanistan en Irak in het kader van de “oorlog tegen terreur” (bijvoorbeeld de bloedbaden van krijgsgevangenen in Afghanistan in november 2001 en de martelingen in Abu Ghraib) werd door de regeringen van Sri Lanka, Rusland, Colombia, Algerije en Pakistan meten met twee maten genoemd.

David Keen beoordeelt de oorlog met Westerse mogendheden met dezelfde analytische blik als andere oorlogen. De oorlogen “tegen terreur” in Afghanistan en Irak hebben alleen gezorgd voor toegenomen terrorisme. Als het belangrijkste doel terrorismebestrijding was, dan zouden we per direct moeten stoppen. Het tegendeel is bereikt.

Westerse soldaten doden Afghanen, omdat zij de Taliban ondersteunen. Dat zorgt ervoor dat nog meer Afghanen voor de kant van de Taliban kiezen. De Taliban worden gesponsord met het geld dat de Amerikanen moeten betalen voor een veilige doorgang.

Humanitaire hulp in Afghanistan is gekoppeld aan de militaire bezetting en leidt tot verzet en wrok, in plaats van goede wil. De lokale bevolking die ervan profiteert heeft belang bij het verlengen van de oorlog zonder eind.

Soms is overwinnen op korte termijn een belemmering van het winnen op de lange termijn. We kunnen het hebben over het eindigen van de oorlog, maar niet over winnen of verliezen. En als een oorlog eindigt na een aanval van onze kant, denken we dat wij het einde van de oorlog hebben afgedwongen. Daarna wenden we onze ogen af van wat er werkelijk is gebeurd.

Oorlog voeren is handel en economie bevorderend. In de aanloop naar de NAVO-oorlog tegen Libië werd aan een Amerikaanse wapenhandelaar gevraagd wat er zou gebeuren als de bezetting van Afghanistan zou aflopen. Zijn antwoord was dat hij hoopte dat Amerika snel Libië zou binnenvallen. Tijdens de tweede ambtstermijn van president Clinton werd deze advertentie geplaatst op een muur in het Pentagon:

VIJAND GEZOCHT: Noord-Amerikaanse supermacht zoekt vijand voor bewapeningswedloop, conflicten in de Derde Wereld en algemeen antagonisme. Moet voldoende bedreigend zijn om het Congres te overtuigen van de militaire financiële behoefte. Nucleaire capaciteit heeft de voorkeur, maar niet-nucleaire kandidaten die biologische chemische oorlogsmiddelen hebben zullen worden overwogen. . . .

De uitgaven aan de militaire industrie in Amerika stegen drastisch in de vroege jaren 1950, begin jaren 1980 en 2000, allen volgden zij op periodes van economische recessie. Het geld had besteed kunnen worden aan scholing, zonne-energie of treinen en de economie zou aanzienlijk meer hebben geprofiteerd, maar dat zou men socialisme noemen.

Een van de redenen voor de Amerikaanse bombardementen op Laos was dat na de stopzetting van de bombardementen op Noord-Vietnam veel vliegtuigen en bommen geen doel meer hadden.

Naast winst maken - creëren oorlogen ook draagvlak voor rechtse politiek en excuses om burgerrechten te elimineren. Dit geldt in het eigen land maar ook in het buitenland. Sancties tegen Iran zorgen ervoor dat Iraanse liberale hervormers worden tegengewerkt. Het verstrekken van steun aan de oppositie in Syrië, die echt niet streeft naar democratie, zal voor meer oorlog zorgen. Blijvend.

De Amerikaanse steun aan jihad strijders  in de jaren 1980 in Afghanistan hebben de oorlogen in Afghanistan, Pakistan, Bosnië en Tsjetsjenië aangewakkerd en uiteindelijk ook de aanval op 9/11, net zoals de oorlog in Libië brandstof was voor de huidige strijd in Mali.

Welke lessen kunnen we trekken? Hulp moet in de eerste plaats gaan naar plaatsen die vrij zijn van oorlog. In plaats van militarisering en het bombarderen van gebieden die “lijden onder schending van de mensenrechten”, moet onze eerste prioriteit ontwapening en demilitarisering zijn, dat wil zeggen: de omzetting van economieën en samenlevingen naar vreedzame en duurzame naties. Er moeten wetten worden opgesteld tegen de oorlog. Deze week kunnen we hoopvol kijken naar Guatemala en Italië.  In Washington is het “hoe meer dingen veranderen, hoe meer ze hetzelfde blijven” .

 

Door David Swanson, Global Research, 2 februari 2013

Bron: http://www.globalresearch.ca/wars-that-arent-meant-to-be-won/5321501
Copyright © 2013 Global Research

Vertaald door ‘t Vertalerscollectief