De geschiedenis van Cambodja; door een andere bril bekeken


Global Research, 20 oktober 2012
Cambodja is tegenwoordig een vreedzame plek. De mensen zijn ontspannen. Er heerst rust. Men vist naar garnalen en inktvis en verbouwt rijst op een natuurlijke manier. Er worden geen pesticiden gebruikt en de plantjes worden met de hand geplant, verzorgt en geoogst. Men verbouwt genoeg om er zelf van te kunnen leven en een beetje meer om te exporteren. Men doet het rustig aan.

Het socialisme brokkelt snel af. Fabrieken in handen van Chinezen produceren miljarden T-shirts voor de Westerse markt. Vrouwen die er werken verdienen 80 dollar per maand en worden ontslagen wanneer ze aansluiting zoeken bij een vakbond. Nieuwe rijken wonen in villa’s, rijden in hun Rolls-Royces terwijl in rap tempo hoogwaardig tropisch hout wordt verhandeld. Ze verdienen in een minuut waarvoor arbeiders een maand moeten werken.

 

Niet veel herinnert aan de turbulente tijd van Pol Pot, toen Cambodja een  communistische landbouwstaat moest worden. Het was de tijd van het profetische filmpamflet van Godard Chinoise (1967), waarin Parijse jongeren een maoïstische cel formeren en een aanslag op het establishment van de universiteit voorbereiden. Het was de tijd van partijbonzen in China, die naar heropvoedingskampen op het platteland werden gestuurd. Het was de tijd van de Khmer Rouge die optrok naar de Cambodjaanse hoofdstad Phnom-Penh.

De socialistische beweging stond op een kruispunt: de kant van Mao opgaan of richting Moskou? Het experiment van de Khmer Rouge duurde drie jaar, van 1975 tot 1978.

Opvallend genoeg hebben de Cambodjanen zelf geen slechte herinneringen aan die tijd. Terwijl de alles overheersende mediamachine van het Westen in ons bewustzijn onvergetelijke bloederige beelden van de Killing Fields en een dictator uit de hel heeft achtergelaten.

Een vaak geciteerde Amerikaanse professor, R.J. Rummel, schreef (link wrote) dat in 1970 3,3 miljoen mannen, vrouwen en kinderen van de 7,1 miljoen inwoners werden vermoord, de meesten door de Khmer Rouge.

Maar, de populatie van Cambodja was niet gehalveerd, ondanks de vermeende volkerenmoord. Schijnbaar was deze flink overdreven.

In de herinnering van de Cambodjanen was Pol Pot een patriot en een nationalist, die een voorliefde had voor de traditionele cultuur en landbouw. Hij groeide op in de paleizen van het koninklijk huis, zijn tante was een concubine geweest van de vorige koning. Hij had gestudeerd in Parijs. Toch ging hij terug naar Cambodja en leerde van de bergstammen. Hij voelde compassie voor de boeren, die door de stadse mensen werden afgetroefd.



Hij verzamelde een leger om zich heen, om de boeren te helpen verdedigen tegen de macht hongerige parasieten uit de steden. Pol Pot had slechts een grote ambitie: het koloniale kapitalisme in Cambodja een halt toeroepen en terugkeren naar een eenvoudige manier van traditioneel dorpsleven, om van daaruit een nieuw krachtig en onafhankelijk Cambodja op te bouwen. In de geschiedenis van Cambodja was buitenlandse overheersing veel voorgekomen en de revolutie moest daar voorgoed een einde aan maken.
De Russen hadden hun industrie opgebouwd over de ruggen van de boeren. Pol Pot wilde eerst het dorpse leven invoeren en pas daarna industrie op gang brengen, al naargelang de noden van het volk. In de stad waren krachten die geld leenden en velen daarvan hadden connecties met buitenlandse bedrijven die Cambodja van haar rijkdom wilden beroven. Hij haatte de hebzucht, het verlangen om steeds meer te willen bezitten.

De Cambodjanen die ik sprak over de “communistische holocaust” in hun land, wisten niet waarover ik het had. Ze noemden het sprookjes uit het Westen. De VS hadden na de tweede wereldoorlog gepleit voor dekolonisatie en terugtrekking van de Europese kolonisatoren, om daarna zelf in het machtsvacuüm te springen en een nieuw soort imperialisme te vestigen. Onafhankelijkheid en strijd tegen de Amerikaanse invloeden werd door de VS algemeen als “procommunistisch” bestempeld.

Volgens de Cambodjanen begonnen hun problemen in 1970, toen Amerika regent Prins Sihanouk van Cambodja afzette (die een neutralistische politiek wilde) en verving door een militaire dictator: Lon Nol. 

 Generaal Lon Nol

Lon Nol was corrupt en zijn vrienden stalen alles wat mogelijk was. Daarnaast bombardeerden de Amerikanen Cambodja “om het communisme te bestrijden”. In ieder geval sloten veel boeren aansluiting met de Khmer Rouge in de jungle. Deze werd geleid door een paar afgestudeerden van de Sorbonne en slaagde erin Lon Nol af te zetten.

Toen Pol Pot in 1975 aan de macht kwam was het land kapot gebombardeerd door de VS (herinneren jullie je de Ride of the Valkyries uit de film Apocalypse is Now?). Als de mensen in Cambodja een naam moeten geven uit het verleden, die hun land meer dan ooit heeft kwaad gedaan, dan is het Henry Kissinger.

 Henry Kissinger

Pol Pot erfde een verwoest land. De dorpen waren uitgestorven, miljoenen berooide en hongerige vluchtelingen probeerden in de hoofdstad de bommen en mijnen van de Amerikanen te ontlopen. Door de bombardementen kon men pas in 1974 weer rijst planten. Pol Pot stuurde iedereen die kon naar de rijstvelden. Na een jaar was er weer voldoende rijst.

Nieuw Cambodja of “Kampuchea” was een nachtmerrie voor de rijke elite, maar arme mensen hadden genoeg te eten, leerden lezen en schrijven. De verhalen over massamoorden waren verzinsels. Boeren schoten soms op spionnen en stropers, maar de Amerikaanse mijnen en de Vietnamezen hadden veel meer doden tot gevolg.

Ik ben gereisd naar de Killing Fields van Choeng Ek, zo een 30 kilometer van Phnom Penh. Er is daar in een museum een plaquette te vinden: de Khmer Rouge bracht twee of drie keer per maand zo een 25 mensen naar deze plek en velen daarvan werden gedood. Dat komt neer op ongeveer 8000 mensen. Volgens Noam Chomsky is het aantal doden in Cambodja met de factor 1000 overdreven. Er zijn geen foto’s, geen wapens.

De mensen die in het Westen en Rusland de baas spelen houden niet van mensen die niet corrupt zijn. De Amerikanen hebben nog een reden om het aantal slachtoffers van Pol Pot te overdrijven, het zorgt ervoor dat men geen aandacht heeft voor de miljoenen mensen in Indochina (Laos, Vietnam en Cambodja), die zijzelf met napalmbommen hebben bestookt.

 Effect van napalm bommen

De Cambodjanen zeggen dat veel mensen zijn gedood door de Vietnamezen, die in 1978 binnenvielen. De Vietnamezen wijzen naar de Rode Khmer. De huidige regering wil niet terugkijken naar het verleden. Dat is te begrijpen als je weet dat de meesten aan de huidige top vroeger Khmer leden waren die daarna ook nog eens collaboreerden met Vietnam. Premier Hun Sen was commandant bij de Rode Khmer en later supporter van de Vietnamese bezetting.

Prins Sihanouk werd door de Amerikanen verbannen. Hij is na de terugtocht van de Vietnamezen teruggekeerd naar zijn eigen paleis. Hij is afgelopen maand gestorven en heeft zijn kroon overgedragen aan zijn zoon, die monnik was en met tegenzin het klooster moest verruilen.

 Norodom Sihanouk

Terugkijkend heeft de Khmer Rouge vooral gefaald in hun buitenlandse politiek. Ze hebben niet onderhandeld met Vietnam en werden onder de voet gelopen. Vietnam had een federatie van Laos, Cambodja en Vietnam voor ogen, onder leiding van Vietnam.

We praten te weinig over regimes uit het verleden die bestonden uit hebzuchtige heersers.  In Rusland heeft de introductie van het kapitalisme meer doden tot gevolg gehad dan het socialisme. Maar wie weet dat? Het communisme heeft verlies van levens tot gevolg gehad, maar het kapitalisme ook. Socialisme geeft hoop, aan onszelf én onze kinderen.


Door Israel Shamir
Copyright © 2012 Global Research
Bron: http://www.globalresearch.ca/the-history-of-cambodia-pol-pot-revisited/5308998

Vertaald door ‘t Vertalerscollectief