Washington en de ‘outsourcing’ van oorlog


Mudjahedin strijders

11 augustus 2012,
Outsourcing is de Engelse term voor uitbesteding: in de normale zakenwereld betekent dit de strategische keuze om bedrijfsactiviteiten uit te besteden aan een andere dienstverlenende onderneming of toeleverancier. Amerika besteedt oorlogvoeren uit en traint plaatselijke rebellen, als de ouderwetse huurlingen van weleer. Deze zullen alleen de Amerikaanse belangen behartigen.

Eind jaren zeventig van de vorige eeuw besloot de Amerikaanse regering geld te geven aan de Moedjahedien, Arabische "heilige strijders", "ijveraars", die zich inzetten voor de jihad of "strijd". In Afghanistan groeien zij uit tot de Taliban.

Geheime directe financiële steun, wapenleveranties en ‘diverse trainings- en ondersteuningsoperaties voor de Afghaanse Moedjahedien, het Afghaanse verzet, moest de Sovjet Unie een eigen Vietnam-oorlog bezorgen. Het was een ‘bleeding operation’, het ging om de schade die de Amerikanen de Russen konden toebrengen.

Al op 6 juli 1979 ondertekende president Carter een opdracht aan de CIA om de moslimstrijders of moedjahedien in het geheim te steunen. Dit was een half jaar vóórdat de Sovjet-Unie Afghanistan binnenviel. Het ging om geld voor de rebellen, steun voor propaganda-acties en trainingsfaciliteiten. Het duurde maar een half jaar of de kraan ging veel verder open, als reactie op de inval van de Russen. 

Alle geldstromen liepen via de Pakistaanse inlichtingendienst ISID, waarmee Amerika vriendschappelijke betrekkingen onderhield. Door de financiering en de know how van de Amerikanen komt uit een van de zeven verzetsgroepen de Taliban voort. 

De geliefde bondgenoot van de jaren tachtig is de vijand van vandaag. Sinds 2001 bevechten de Amerikanen de Taliban.

De Obama regering vecht wereldwijd oorlogen uit, van Azië, Zuid en Midden Amerika tot en met Afrika, het is een monster met veel gezichten. De dagen van openlijke invasies zijn voorbij. 

Terwijl de Verenigde Staten momenteel in Afrika bezig is een “oorlog bij volmacht” te voeren tegen islamitische rebellen in Somalië, legt het land de basis voor hun invloed bij nieuwe surrogaatmachten in de toekomst. 

De VS trainen troepen om missies uit te voeren, tot en met complete oorlogvoering. Onder de bescherming van het Pentagon en het Ministerie van Buitenlandse Zaken helpen Amerikaanse militairen bij gezamenlijke missies, smeden coalities en brengen nieuwe surrogaatmachthebbers aan de macht die de staatsdoelen van de VS veiligstellen.

Hoewel in iedere regio een iets andere methode wordt gebruikt, is de strategie wereldwijd dezelfde: de VS traint, financiert, levert wapens en adviseert de plaatselijke strijders. Deze zijn arm, onderontwikkeld en worden met propaganda bewerkt. Zij zijn  het, die gevechten aangaan en hun leven op het spel zetten. Er kan een kleine groep Amerikaanse commando-eenheden ter plaatse zijn, om de nieuwe machthebbers van de ‘regime change’, marionetten van Amerika, ter wille te zijn.

 Taliban strijders

In Afghanistan worden zes clandestiene milities ingezet bij de steden Kandahar, Kabul en Jalalabad en in de provincies Khost, Kunar en Paktika. Ze zijn getraind door de CIA, werken samen met de special forces en de Amerikanen trekken aan hun touwtjes. Het zijn “Counterterror Pursuit Teams”. Ze werken buiten de Afghaanse regering om. Ze hebben de grens met Pakistan overtreden.

Met behulp van Amerikaans geld is een grote veiligheidsdienst opgezet, bestaande uit Afghaanse mannen, maar deze militairen en politieagenten zijn afhankelijk van de dollars van de VS en hun bondgenoten en zijn compleet onder hun controle. Officieel zijn er nu meer dan 343.000. Zeven procent van de militairen en negen procent van de politiemacht is effectief. Na meer dan 10 jaar buitenlandse hulp is nog 95% van de rekruten analfabeet. 

Westerse private veiligheidsdiensten en Europese militairen en trainers zijn verantwoordelijk voor de scholing. Succesvol lijken ze niet. In Afghanistan zijn inmiddels veel buitenlandse militairen doodgeschoten door Afghanen in uniform. 

De kosten voor de coalitiepartners bedragen elk jaar tussen de 10 en 12 miljard dollars, loon- en werkingskosten van de Afghaanse veiligheidsdiensten. In een land dat een bruto nationaal product kent van 18 miljard dollars!

Terug naar de toekomst
In de koloniale tijd werd ook gebruik gemaakt van buitenlandse strijdkrachten. De Fransen bijvoorbeeld lieten Senegalese, Marokkaanse en andere Afrikaanse soldaten voor hen vechten in Indo China. De Engelsen lieten de Ghurkabrigade uit Nepal voor hen vechten in Irak en Maleisië. 

 
Ghurkastrijders

Na de Tweede Wereldoorlog gebruikte de VS strijders uit arme onderontwikkelde landen uit naam van de Koude Oorlog. Een zogenaamd Cubaanse soldatenmacht zou Castro aanvallen. Plannen voor de militaire landing in de Cubaanse Varkensbaai lekten uit en de inval werd in korte tijd afgeslagen.

Een recentere mislukking vond plaats in Irak. Tussen 2003 en 2011 heeft Amerika tientallen miljarden gepompt in de reconstructie van Irak. De regering van Irak heeft de Amerikanen nu gewoon naar huis gestuurd en de banden met Iran en Syrië aangehaald.

Afrikaanse schaduwoorlogen
Nu wil Washington wereldwijd autochtone strijdkrachten inzetten. Vooral in Afrika. Onder leiding van de regering van Obama is er gevochten in Libië, Djibouti, Ethiopië en de Seychellen. In Oost-Afrika worden sommen in contraterrorisme gestoken. Joseph Kony en zijn Lords Resistence Army (LRA) moeten tot een halt worden geroepen. 

Sommige experts denken dat dit een front is voor een nieuwe oorlog tussen de VS en het islamitische Soedan. Deze zouden het LRA van Kony helpen. 

Washington is al jaren betrokken in Somalië, waar campagne wordt gevoerd tegen islamitische al-Shabaab militanten. Somalische geheim agenten worden opgeleid, er zijn Amerikaanse geheime gevangenissen, helikopteraanvallen en raids met commando’s. Het is Amerika die de oorlog in Somalië drijvende houdt. 

Mariniers van SPMAGTF-12 trainden soldaten van het Burundi National Defense Force (BNDF).  Leden van het Task Force Raptor, 3de Squadron, 124ste Cavalry Regiment van de Texas National Guard, trainden een deel van het BNDF in Mudubugu, Burundi.  SPMAGTF-12 stuurde ook trainers naar Djibouti, nog een land dat wordt betrokken met de Somalië missie, om met een elitekorps bij te spijkeren.  

Amerikaanse soldaten zijn gestuurd naar het leger van Sierra Leone om later dit jaar in Somalië te worden ingezet.

Naast het klaarstomen van een geallieerde Afrikaanse soldatenmacht voor Somalië, worden ook andere projecten aangepakt in Afrika. Zo is in 2012 ook lesgegeven in Liberië, om hen alles bij te brengen over rellen en hoe die onder controle te krijgen.

Kolonel Tom Davis van het U.S. Africa Command (AFRICOM) vertelde onlangs op www.TomDispatch.com dat hij met zijn commando in 2012 14 grote gezamenlijke training exercities had gepland in Marokko, Kameroen, Gabon, Botswana, Zuid Afrika, Lesotho, Senegal en Nigeria. “We zijn in bijna ieder land van Afrika betrokken met militaire input”, aldus Davis 

 Kolonel Tom Davis (rechts) met een veteraan

Critici van AFRICOM zeggen dat annexatie van Afrikaanse olievelden het werkelijke doel is en inmenging in de binnenlandse politiek van Afrikaanse landen. Voor landen die botsen met de wensen van Washington wordt gedreigd met  regime change.

Niet alleen in Afrika staan trainingsoperaties gepland, ook in Midden en Zuid Amerika en de Cariben. In Honduras werken kleine groepen Amerikaanse commando’s om de strijd tussen druglords op te voeren. 

Behalve commando’s en specialisten in drugsoorlog worden ook agenten gestuurd om samen te werken en te trainen met collega’s uit Antigua, Barbuda, Bahamas, Barbados, Belize, Canada, Dominica en de Dominicaanse Republiek, Grenada, Guyana, Haïti, Jamaica, St. Kitts en Nevis, St. Lucia, St. Vincent en de Grenadines, Suriname en Trinidad en Tobago,  “om complexe multinationale veiligheidoperaties op een lijn te krijgen.” 

Bijna onzichtbaar waren de U.S. Special Operations Forces in Guyana, Uruguay en Paraguay.  

Dit jaar zijn er ook trainingen gehouden in Guatemala en gesponsorde “partnership-teambuilding” missies in de Dominicaanse Republiek, El Salvador, Peru, Panama; tevens zijn er 19 “activiteiten” gepland met het leger van Colombia. 

Er wordt veel aandacht besteed aan de bouw van militaire bases in Azië. Ieder jaar moeten er bovendien 170 oefeningen met bondgenoten uit de regio worden gehouden. Een legioen van 22 landen (Amerika, Australië, Nederland, Canada, Groot-Brittannië etc.) doet mee aan de grootste marineoefening van het jaar, RIMPAC 2012 genaamd. 

Zevenduizend Amerikanen, 3400 Thai en troepen uit Indonesië, Japan, Maleisië, Singapore en Zuid Korea doen mee aan Cobra Gold 2012. Amerikaanse mariniers doen mee aan Hamel 2012, met Australische and Nieuw Zeelandse militairen, terwijl andere Amerikaanse troepen zich aansluiten bij de bewapende krachten van de Filippijnen voor Exercitie Balikatan. India houdt tegenwoordig jaarlijks vijftig oefeningen met de VS.

Eerder dit jaar hield Bangladesh met de VS Shanti Doot-3. Het was een door het Pentagon georganiseerd project als onderdeel van het Global Peace Operations Initiative (GPOI). Het GPOI is een vijfjarig project voor het trainen van 75.000 militairen, die als peacekeepers de wereld over moeten kunnen gaan. 

Het zijn mensen uit de armste landen: Djibouti, Benin, Ethiopië, Malawi en Togo in Afrika, Nepal en Pakistan in Azië, en Guatemala en Nicaragua in Midden en Zuid Amerika.  

De nieuwe manier van oorlogvoeren omvat het gebruik van ‘killer’ drones , onbemande vliegtuigjes die desnoods bestuurd vanaf de andere kant van de wereld, gericht individuen of gebouwen met raketten kunnen bestoken. Verdachten gevangennemen is overbodig. De inzet met drones scheelt in de kosten en kent weinig risico’s. 

De autochtone strijders, die worden opgeleid om de belangen van Amerika te behartigen, daarover wordt het minste bekend gemaakt. Zijn zij het kanonnenvlees?

Andrew Shapiro zei onlangs in een speech,” het belang van deze missies die de veiligheid van Amerika waarborgen wordt niet op waarde geschat. Wanneer deze regionale strijders, deze peacekeepers hun werk goed doen, hoeft Amerika niet op te treden.” Met andere woorden: worden minder Amerikanen en meer buitenlanders gedood. 

De VS traint, adviseert, financiert en doet overal op de wereld mee aan gezamenlijke militaire oefeningen. Het is niet zeker of de bondgenoten van vandaag, de strijders die worden opgeleid om de belangen van de VS veilig te stellen, ook morgen nog zullen vechten voor de VS. Dat zou de geschiedenis ons geleerd moeten hebben.

 

Door Nick Turse
Bron: http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=32306

 

Vertaald door ‘t Vertalerscollectief