Fukushima: Stille oceaan verdunt radioactiviteit niet

 Onderaan dit artikel een aangrijpend interview met
de Australische arts Helen Caldicot over Fukushima



Volgens voormalig-geheim 1955 Regeringsrapport:

De exploitant van de getroffen Fukushima kerncentrale heeft zoiets als duizend ton radioactief water per dag in de Stille Oceaan gedumpt. Herinner je dat de reactoren “doorzeefd zijn met kernsmeltingsgaten”, gebouw 4 – dat meer straling heeft dan alle nucleaire bommen die ooit gevallen zijn of getest werdenhele muren mist, en gebouw 3 een hoop puin is. Het hele complex lekt als een zeef, en de rivieren van water die dagelijks in de reactoren worden gepompt vloeien gewoon in de oceaan (met slechts een lichte vertraging). De meeste mensen gaan ervan uit dat de oceaan de straling van Fukushima genoeg zal verdunnen dat de straling die de Westkust van de VS zal bereiken laag zal zijn.

De Congressional Research Service schreef in april bijvoorbeeld: “Wetenschappers hebben verklaard dat de straling in de oceaan zeer snel verdund zal raken en geen probleem zal geven buiten de Japanse kust.” ... “De Amerikaanse visserij zal waarschijnlijk niet worden aangetast omdat radioactief materiaal dat het mariene milieu binnenkomt grotendeels verdund zal zijn voordat het de Amerikaanse visgronden bereikt.”

En een Woods Hole oceanograaf zei: “De Kuroshio stroom wordt beschouwd als de Golfstroom van de Stille Oceaan, een zeer grote stroom die de radioactiviteit zeer snel kan meevoeren naar het binnenste” van de oceaan, zei Buesseler. “Maar het verdunt onderweg ook, wat ervoor zorgt dat het zich vermengt en vermindert in radioactiviteit als het van de kust wegtrekt.” 

Maar – net zoals we 2 dagen na de aardbeving merkten dat de straalstroom door de wind straling kan dragen naar de VS – waarschuwen we nu dat de oceaanstromingen meer straling kunnen dragen naar ten minste sommige delen van de Westkust van Noord Amerika dan wordt aangenomen. We noteerden in het bijzonder meer dan een jaar geleden: De oceaanstromingen gaan van Japan naar de Westkust van de VS. Zoals AP opmerkte: Het drijvende vuil zal waarschijnlijk door stromingen vanaf Japan in de richting van Washington, Oregon en Californië voeren voordat het naar Hawaï gaat en terugkeert naar Azië, het circuleert in wat bekend staat als de North Pacific Gyre, zegt Curt Ebbesmeyer, een oceanograaf uit Seattle die tientallen jaren wrakstukken volgde. ... “Al dit puin zal een manier vinden om de Westkust te bereiken of blijven liggen in de Great Pacific Garbage Patch”, een wervelende massa van geconcentreerd zwerfvuil in de Stille Oceaan, aldus Luca Centurioni, onderzoeker bij Scripps Institution of Oceanography, UC San Diego.

Zo ziet de North Pacific Gyre (golfstroom) eruit:



NPR meldt: CNN zei dat “de Hawaiiaanse eilanden de komende maanden een nieuwe en ongewenste toevoeging kunnen krijgen – een gigantisch nieuw eiland van puin dat komt aangedreven vanuit Japan.” Het baseerde zich mede op het werk van de Universiteit van Hawaï zijn International Pacific Research Center die voorspelt dat: “In drie jaar tijd, de [puin] pluim de Amerikaanse Westkust zal bereiken, en vuil zal dumpen op de Californische stranden en de stranden van British Columia, Alaska en Baja Californië. Vervolgens zal het puin dan afdrijven naar de beroemde North Pacific Garbage Patch, waar het zal ronddrijven en opbreken in kleinere en kleinere stukken. In vijf jaar tijd kunnen de Hawaiiaanse kusten een ander spervuur van puin verwachten dat sterker is en langer aanhoudt dan het eerste. Veel van het puin dat de North Pacific Garbage Patch verlaat, eindigt op riffen en stranden in Hawaï.”

Inderdaad, CNN merkt op: De puinmassa, die er vanuit de lucht uitziet als een eiland, bevat auto’s, vrachtwagens, tractoren, boten en hele huizen die drijven op de stroming richting de VS en Canada, volgens het ABC News. Het grootste deel van het puin zal waarschijnlijk niet radioactief zijn omdat het vermoedelijk in zee werd gesleurd tijdens de eerste tsunami – voordat er veel radioactiviteit was gelekt. Maar dit toont de kracht van de stromingen van Japan naar de Westkust. Een geanimeerde grafiek van de Universiteit van Hawaï zijn International Pacific Research Center toont de verwachte sprijding van puin uit Japan.

Ja, een eiland van Japans puin ter grootte van Californië raakt de Westkust van Noord-Amerika ... en een deel ervan is radioactief. Naast radioactief afval, zegt MIT dat zeewater dat zelf radioactief is binnen de 5 jaar de Westkust zal treffen. Aangezien het puin sneller dan voorspeld zal aankomen, is het mogelijk dat het radioactieve zeewater dit ook zal doen. En de Congressional Research Service geeft toe: Er blijft echter de lichte kans op een relatief smalle doorgang van sterk verontreinigd water dat wegstroomt van Japan...Het vervoer door oceaanstromingen is veel langzamer, en bijkomende straling van deze bron kan uiteindelijk ook gedetecteerd worden in Noord-Pacifische wateren onder Amerikaanse jurisdictie, zelfs maanden na de vrijgave. Ongeacht het trage zeetransport, betekent de lange halfwaardetijd van radioactieve cesium-isotopen dat radioactieve contaminanten een steekhoudende zorg blijven om in het oog te houden.

De nucleaire expert Robert Alvarez, senior beleidsadviseur bij de secretaris en plaatsvervangend adjunct-secretaris van het Energie Departement en milieu van 1993 tot 1999, schreef gisteren: Volgens een voormalig-geheime memo van de U.S. Atomic Energy Commission uit 1955 over zorgen die de Britse regering zich maakte over besmette tonijn: “Verdrijving van radioactieve neerslag in het water van de oceaan is geen geleidelijke verspreiding van de activiteit van de regio met de hoogste concentratie naar niet-verontreinigde regio’s, maar dat naar alle waarschijnlijkheid het proces zal leiden tot verspreidde zakken en stromingen van hogere radioactieve materialen in de Stille Oceaan. We kunnen speculeren dat tonijn die nu radioactief is door ingeslikte materialen [dit is in 1955, niet vandaag] geleefd hebben in, of gepasseerd zijn door dergelijke zakken; of zich gevoed hebben met planten en dieren die er in die gebieden waren aan blootgesteld.” 

Door de enorme hoeveelheden radioactief water dat Tepco dumpt in de Stille Oceaan, en het feit dat de stromingen water van Japan naar de Westkust van Noord-Amerika brengt, zullen ten minste enkele van deze radioactieve “stromingen” of “hotspots” waarschijnlijk uiteindelijk invloed hebben op de Westkust.

Bron : Washington’s Blog voor Global Research – 1 juni 2012 - http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=31200

 

Helen Caldicot overde gevolgen van de ramp in Fukushima




Bron: http://youtu.be/H4dJ0XqmMMs

 

Vertaald door ‘t Vertalerscollectief