Washington ingenomen door pro-Israel lobby

De ‘American Israel Public Affairs Committe’ (AIPAC) is een belangengroep die lobbyt bij het Amerikaans Congres en de uitvoerende macht. Doel is een goede relatie te onderhouden tussen de VS en Israël. De organisatie beschrijft zichzelf als 'Amerika's pro-Israël lobby'. AIPAC heeft zowel Joodse als niet-Joodse leden, van allerlei politieke stromingen.

Van 4 tot 9 maart 2012 vond in Washington de jaarlijkse conventie plaats. 13.000 Pro-Israël lobbyisten waren aanwezig. Politiek Washington werd overgenomen om de agenda van Israel aan Amerika duidelijk te maken.

16 maart 2012, Global Research

Introductie:een week van nationale vernedering  
Tijdens de recente AIPAC bijeenkomst werd de onbetwiste militaire en politieke macht van Israel over Noord Afrika weer verzekerd. Meer dan driekwart van de Amerikaanse congresleden paradeerden voor de AIPAC, net als president Obama, vicepresident Biden en alle hoogste kabinetsleden, zoals de ministers van Buitenlandse Zaken en Defensie, Clinton en Panetta. Zij echoden allemaal de agenda van AIPAC. 

De samenkomst van AIPAC-leden is het platform dat de militairen gebruiken om een nieuwe oorlog in het Midden Oosten te starten: tegen Iran. 

President van Israel Shimon Peres opende de bijeenkomst en zette de toon. Obama kon niet anders dan slaafs volgen.  De volgende dag voerde premier Netanyahu de druk op. Hij zei dat Israël het zich niet kan veroorloven om veel langer te wachten op een diplomatieke oplossing: "Iedereen praat over de kosten van een aanval op Iran. Het wordt tijd om het te hebben over de kosten van niet ingrijpen". Dit is dezelfde Bibi Netanyahu die na 9-11 verkondigde dat de aanval Israel ten goede zou komen, omdat de banden met Israel zouden worden aangetrokken. 

De overeenkomst tussen Israel en de VS, wordt door Israel gedicteerd. De voorwaarden waaronder Amerika de oorlog met Iran moet beginnen staan op papier. Israel heeft weinig publiekelijke bijval in de internationale gemeenschap. Daarom zijn de half miljoen fanatieke zionisten in Amerika en de duizenden loyale multimiljonairs die de campagne van zowel de democratische als de republikeinse partij financieren een uitkomst. 

AIPAC is de voorhoede van Israëls stoottroepen in Amerika. Zeer disciplineerde en georganiseerde AIPAC lobbyisten lopen de kantoren van congresleden plat, gewapend met wetsvoorstellen, die gunstig zijn voor Israel. Weigeren mee te werken betekent vaak een einde van de politieke carrière. 

Israel (en AIPAC) wil oorlogvoeren tegen de autonome Islamitische Republiek van Iran. Men mikt op Iran omdat alle andere tegenstanders van de kolonisatie van Palestina door Israël in vorige oorlogen zijn vernietigd, te weten Irak, Afghanistan en Libië. De aanhoudende oorlog tegen het Assad regime in Syrië is nog bezig.

De leiders in Israel vinden dat Iran met geweld moet worden belemmerd dat te bezitten wat 120 andere vrije naties wel mogen hebben: verrijkt uranium voor medische, commerciële en wetenschappelijke doeleinden.  

De beschuldiging dat Iran werkt aan een kernbom of in het bezit is van nucleaire wapens is een leugen. Waarom zou de capaciteit om uranium voor medische doeleinden te kunnen verrijken een ‘existentiële bedreiging’ zijn voor Israel? De 27 inlichtingendiensten in de VS en de International Atomic Energy Agency hebben onderwijl laten weten geen bewijzen te hebben gevonden voor de beweringen van Israel. 

Toch heeft Israel de 13.000 AIPAC militanten opgedragen voor oorlog te stemmen! Ondertussen is de Mossad bezig op nogal openlijke wijze Iranese kerngeleerden om te brengen: in hun huis, de universiteit, op straat of door hun vliegtuig te saboteren. 

Israels uitvoerders 
Joodse organisaties in de VS steunen Netanyahu in zijn wil om een agressieve, niet-uitgelokte aanval tegen 75 miljoen Iraniërs te beginnen. Vicepresident van de orthodoxe Rabbijnse Raad van Amerika, rabbi Haring, stelde voor tegen Iran “tactische nucleaire wapens te gebruiken in niet dichtbevolkte gebieden of de woestijn… om de Iraniërs te tonen dat hun levens op het spel staan, dat Israël niet rustig zal afwachten". De rabbi heeft niet gespecificeerd hoe groot een stad of dorp moet zijn, voordat het geschikt geacht is te dienen voor ‘educatieve’ thermonucleaire destructie. 

De macht van Israel over de VS hangt op de strakke teugels die AIPAC in handen heeft over het Congres. Daaromheen zijn de lobbyisten die veel in de melk te brokkelen hebben in strategische politieke kantoren en partijstructuren tot aan in het verkiezingsproces zelf. 



AIPAC’s collaborateurs
Wanneer AIPAC lobbyisten congresleden bezoeken met suggesties worden zij een belangrijk platform voor de meer dan veertig wetgevers die op strategische posities zitten. De verovering van het Congres door AIPAC is 'op uitnodiging', de relatie is ‘wederkerig’. AIPAC en de 52 presidenten van Amerikaanse joodse organisaties mobiliseren geld en activisten om betrouwbare zionisten op gekozen posities te helpen. Zodra ze op hun plaats zitten, werken zij openlijk aan pro Israël wetgeving en zorgen ervoor dat de meerderheid van de commissies achter hun voorstellen staan.

Mark Dubowitz is directeur van de "Foundation for Defense of Democracies” (stichting ter verdediging van democratieën) en heeft geholpen om de nieuwe wetsvoorstellen te schrijven voor sancties tegen Iran (Financial Times 6 maart 2012 pg. 9). Deze "stichting" is beter bekend als een kritiekloze promotor van Israëls agenda. Dubowitz is één van vele niet-gekozen wettenmakers. 

AIPAC zorgt ervoor dat sleutelposities worden ingenomen in de ministeries van Financiën, Binnenlandse Zaken, Nationale Veiligheid, Buitenlandse Zaken en in cirkels van adviseurs rondom de president. Een goed voorbeeld hiervan is de positie van onderminister van Financiën van de Verenigde Staten Stuart Levey, een zionist, wiens enige doel was sancties door te voeren. Later werd zijn positie ingenomen door David Cohen, een kloon van AIPAC en schrijver van de sancties tegen Syrië. 

AIPAC en de 52 grassroots organisaties
AIPAC in Washington kan honderdduizenden activisten uit 52 organisaties gebruiken die vallen onder de Major American Jewish Organizations (MAJO). Voorzitters van deze MAJO organisaties fungeren openlijk als een transmissie kanaal voor Israël. Doet een gekozen vertegenwoordiger moeilijk over wetgeving over sancties tegen om het even welk land het mikpunt is van Israel dan krijgt de aarzelende wetgever een "bezoekje" van plaatselijke notabelen. Overtuigen is het doel, dreigen met vergelding, als nodig. Blijft de beste man of vrouw zijn eigen lijn volgen, dan zal hij of zij spoedig merken dat AIPAC miljoenen dollars spendeert om een lastercampagne van de grond te krijgen en dat hij of zij bij herverkiezing kansloos is.

Er zijn talloze superrijke zionisten op hoge posities zoals Adelson, Saban en vele anderen, die de verkiezingscampagnes van tientallen Amerikaanse politici financieren. Naast deze gevallen van legale corruptie zijn er ook praktijken van illegale spionage en diefstal bekend geworden. 

De FBI arresteerde Larry Franklin, werknemer bij het Pentagon afdeling Iran en vertrouweling van minister van Defensie Rumsfeld. Franklin was een belangrijke schakel in het Israëlische spionagenetwerk in de VS. Hij had ‘top secret’ informatie van het Pentagon over het Iranese atoomprogramma en over de plannen Iran aan banden te leggen doorgespeeld aan Israel. Franklin bekende nauw te hebben samengewerkt met AIPAC. Zijn kantoor in het Pentagon bleek een indrukwekkende databank en bibliotheek, waarin de Mossad en de top van het AIPAC jarenlang hebben kunnen grasduinen. Politiek directeur van AIPAC Steven Rosen werd ook betrapt bij spionagepraktijken voor Israel. 

Zionisme en de media 
Er is geen enkel belangrijk televisieprogramma of radioprogramma dat een evenwichtig en realistisch beeld wil schetsen van het Israël Palestina conflict. De onteigening, duizenden Arabische families uit hun huizen gezet, de dagelijkse terroristische aanvallen door kolonisten, door het leger…. deze daden worden niet onderzocht of bekendgemaakt. Over de honderden nucleaire wapens van Israëls arsenaal wordt al helemaal niet gesproken.



Een klein aantal zionisten bepaalt de wereldpolitiek
Het is belangrijk om te begrijpen hoe een kleine minderheid de macht grijpt in Amerika. Enkele procenten van alle joden claimen (onterecht) te spreken voor alle joden in Amerika. De joodse bevolking is slechts drie procent van de totale Amerikaanse bevolking. Toch hebben ze het voor elkaar gekregen 10% van de zetels in het Congres en de Senaat te bezetten.

De sector nationale veiligheid in Amerika is diep doordongen van de zionistische agenda. De Amerikaanse minister van Justitie is het hoofd van het United States Department of Justice dat belast is met de wetgeving, preventie, handhaving en strafoplegging. Michael Mukasey bekleedde deze post in de geest van Israel. Michael Chertoff  was minister van het departement van Binnenlandse Veiligheid, in Amerika het Department of Homeland Security genoemd. 

Vanwege de terroristische aanslagen door extremistische moslims op 11 september 2001 werd dit ministerie in het jaar 2002 in het leven geroepen. Het functioneert als een soort superministerie waar tal van overheidsdiensten onder vallen. De focus op islamitische burgers en bizarre ‘terroristencellen’ is enorm, terwijl de nationale veiligheid en burgerrechten met voeten worden getreden. De zionisten bepalen de Midden Oosten politiek volledig. Hoe kan het dat het kleine land Israel een buitenproportie grote rol kan spelen in de hele machtconfiguratie in de wereld? 

Israel’s “petroleum belasting”: oorlogsdreiging en de olieprijs 
De olieprijs is gedurende de eerste drie maanden van 2012 met 15% gestegen. Dit wordt volgens de specialisten veroorzaakt door de uitspraken van premier Netanyahu, president Peres en minister van BuZa Lieberman, die Amerika hebben verzocht een bom te gooien op Iran. We kunnen de gestegen benzineprijzen zien als een verkapte oorlogsbelasting aan Israel.  

Herinnert u zich nog? De Irakoorlog was een door de Verenigde Staten en coalitietroepen in 2003 ingezette oorlog tegen en in Irak, waar het doel was snel het regime van Saddam Hoessein ten val te brengen, die massavernietigingswapens zou hebben ontwikkeld. Tot op heden zijn dergelijke wapens nooit gevonden, er is ook geen enkel verband met Al Qaida aangetoond. In de nacht van 17 december op 18 december 2011 trokken de laatste Amerikaanse troepen zich terug uit Irak. Tot 13 juni 2006 werd door het Amerikaanse Congres meer dan 320 miljard dollar gereserveerd voor de Irakoorlog. Dit is meer dan 2300 dollar per Amerikaanse belastingbetaler en meer dan 200 miljoen dollar per dag.

De oorlog in Afghanistan begon in oktober 2001. Na het installeren van een nieuw Afghaans bewind en nieuwe grondwet strijden de Taliban nog steeds om te proberen dit bewind omver te werpen. Recent werd duidelijk dat de Amerikaanse deelname aan de oorlog mogelijk nog minimaal dertien jaar duurt.

In 2008 werd al berekend dat ruim 845 miljard dollar aan de campagnes in Irak en Afghanistan was uitgegeven. Het Witte Huis beraamde vooraf de kosten op 50 tot 60 miljard dollar. Washington heeft de kosten dus enorm onderschat. De onderschatting van de kosten is te wijden aan incompetentie en zelfmisleiding. De Amerikaanse bevolking werd wijs gemaakt dat de oorlog snel kon worden gevoerd en het kostenplaatje werd gebagatelliseerd. 

Het begrotingsbureau van het Congres (CBO) stelde dat de uitgaven het komende decennium op kunnen lopen tot 2.400 miljard dollar. Dit bedrag is inclusief de oorlog in Afghanistan. 20 procent van het bedrag zou dan voor rekening zijn gekomen om de oorlog in Afghanistan te voeren.

Paul Wolfowitz, Doug Feith, Libby, Abrams en Ross forceerden Amerika deze oorlogen in. Het zou snel gaan, beloofden zij. Het zou niet veel kosten. Nog nooit in de geschiedenis zijn er zoveel fouten gemaakt qua beleidskeuzen. Hoeveel mensen hebben moeten lijden als het gevolg van deze keuzes? Worden zij berecht en verantwoordelijk gesteld? Nee.

Conclusies 
De week van 4 tot 11 maart 2012 zal de geschiedenis ingaan als de week van nationale schaamte. Een week waarin fanatieke zionisten Washington overnamen. Een week waarin president Obama en zijn hele kabinet in het hart van Washington hun hoofden bogen voor de hoogste officials van een buitenlandse staat. 

Om een oorlog tegen de tegenstanders van Israël te rechtvaardigen werden vervormde beelden van het Arabisch nationalisme geschetst. Met arrogantie en racistische overmoed werd verzekerd dat Arabieren nooit lang weerstand konden bieden tegen de imperialistische grootmachten. 

Wanneer een groot en machtig land als de VS op zijn retour is, komt dat niet door vijanden van buitenaf of door competitie van andere landen. Het komt van binnenuit: door laffe leiders die kruipen en zich vernederen voor afgezanten van een buitenlandse staat. Een buitenlandse staat zonder scrupules en morele integriteit. 



Door James Petras en Robin Eastman Abaya
Bron:  http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=29808                   

 

Een inspirerende korte film van een burger uit Israel die tegenkracht biedt aan de oorlogsmachine:

http://www.youtube.com/watch?v=mYjuUoEivbE&feature=player_embedded