Oorlogstrommels klinken

 Wordt Iran geprovoceerd het eerste schot te lossen?

Global Research, 14 januari 2012,
Introductie

Terwijl de mogelijkheid van een op handen zijnde oorlog tussen Amerika en Iran in nieuwsberichten openlijk wordt genoemd, worden de regionale en globale implicaties die deze oorlog zal hebben nauwelijks geanalyseerd. Heel weinig mensen zijn zich bewust van het enorme aantal sterfgevallen en de verwoesting wanneer Iran wordt aangevallen.

Over dat soort zaken wordt op de televisie niet gesproken. Het Amerikaans Strategisch Commandocentrum (STRATCOM) zal de "Global Strike" coördineren. In de ogen van de Westerse media is een wereldwijde oorlog door de overheersende macht “Big Dog” Amerika en de NAVO schijnbaar onbeduidend, want de bredere consequenties worden nergens besproken. 

Deze oorlog heeft een zogenaamd “humanitair mandaat”. Iran en diens bondgenoten China en Rusland kunnen een “bedreiging” gaan vormen voor de veiligheid en democratie in de rest van de wereld.
 
Amerika gebruikt de meest hoogwaardige en hypermoderne wapens, maar een oorlog wordt niet gepresenteerd als een gebeurtenis die veel slachtoffers maakt. Oorlog wordt gebracht als instrument voor “vrede en democratie”…. met daarnaast enige collaterale schade. 

Dat oorlogvoeren mag, zelfs een waardige reden heeft, wordt op deze manier verankerd in het bewustzijn van miljoenen mensen. Het “goed versus kwaad" principe weegt zwaarder dan begrip hebben van oorzaak en gevolg. Door deze manier van denken draait alles zich om. Oorlog wordt vrede. Leugen wordt waarheid.
 
Het humanitaire mandaat van het Pentagon en de NAVO kan niet worden betwist. Wanneer Obama woorden gebruikt als, “When going after the bad guys, no options can be taken off the table” (wanneer we de slechteriken willen pakken, moeten we tot alles bereid zijn) lijkt dit veel op de doctrine van de Spaanse Inquisitie. Men mag blijkbaar niet meer zelf denken.

Iran kent ongeveer 80 miljoen inwoners. Het is een grote economische en militaire macht. Iran heeft 10% van alle olie- en gasreserves op de wereld. Dit is meer dan vijf maal zoveel als Amerika. 

De ware reden achter de militaire agenda van de VS lijkt dus olie te zijn. De olie- en gasindustrie van Iran zal de trofee zijn waarover niet wordt gesproken. Deze oorlog ligt al negen jaar op de tekentafel van het Pentagon.  

Terwijl Amerika op het oorlogspad is, heeft Iran de afgelopen tien jaar gewerkt aan de eigen militaire capaciteit om in het geval van een aanval uit het buitenland te kunnen reageren. Wanneer de oorlog uitbreekt heeft dit consequenties voor de hele regio, van de Middellandse Zee tot aan China. Wellicht het begin van Wereldoorlog III.

De Russische regering heeft in een recente verklaring de VS en de NAVO gewaarschuwd. Wanneer Iran te maken krijgt met militaire of politieke ontberingen wordt dat opgevat als een rechtstreekse bedreiging voor de staatsveiligheid van Rusland. Rusland is de militaire bondgenoot van Iran en zal militair handelen indien Iran wordt aangevallen.

Militaire inzet  

De pijlen van de oorlogsplannen van de VS en NAVO zijn gericht op Iran. Geavanceerde wapensystemen worden ingezet. Speciale militaire troepen zijn al aanwezig in het land om verkenningstochten te maken en te spioneren. Iraanse autoriteiten berichtten in december 2011 dat zij een onbemand Amerikaans verkenningsvliegtuig hebben neergehaald, een drone met stealth capaciteit. 

De B61, een thermonucleair wapen, wordt ingezet om het vermeende nucleaire wapenprogramma van Iran te dwarsbomen. Ironisch genoeg zegt de minister van defensie van de VS Leon Panetta dat Iran vooralsnog geen nucleair wapenprogramma bezit. 

Troepen uit Irak en Afghanistan worden verplaatst naar de regio rondom Iran. Amerika stationeert 9000 Amerikanen in Israel om mee te doen aan de grootste gezamenlijke militaire oefening ooit. De oefening heet “Austere Challenge 12” en moet de wapensystemen testen, vooral het Arrow-raketsysteem. Het Arrow-raketsysteem moet Israel beschermen tegen aanvallen met Scud-raketten. 

De Amerikaanse troepen bestaan hoofdzakelijk uit teams die raket onderschep teams, mariniers, piloten, matrozen, technici, inlichtingenofficieren en luchtmachtpersoneel. Vele reservisten zijn opgeroepen voor “Operation Iran War”. 

Troepen uit de VS worden gestationeerd in Israel en Koeweit, op drie vliegdekschepen in de Arabische Zee en de Perzische Golf. Israel en Amerika raken verweven en werken samen. De Amerikanen blijven ook na de oefening Austere Challenge 12 in Israel. 

De Britten hebben vliegdekschip HMS Daring gestuurd. De schepen uit de Daring klasse behoren tot de meest geavanceerde oppervlakteschepen van de Royal Navy. De Fransen hebben hun nucleair vliegdekschip Charles de Gaulle gezonden.
In de Westerse media zul je hierover niet veel horen.

De Amerikaanse troepen bestaan hoofdzakelijk uit teams die(mag weg)  raket onderschep teams, mariniers, piloten, matrozen, technici, inlichtingenofficieren


Britse HMS Daring


Vliegdekschip Charles de Gaulle

Oorlogspelletjes

Amerika en Israel voeren samen raketoefeningen uit (DEBKAfile, January 6, 2012).  Ondertussen heeft Iran aangekondigd in februari 2012 zijn eigen oefening, de “Grote Profeet” genaamd, te gaan houden in de Perzische Golf. Iran heeft net een 10-daagse oefening in de Straat van Horduz achter de rug. Jaarlijks worden oefeningen gehouden, maar dit keer zal het 'anders' zijn dan voorgaande jaren, liet de commandant van de Iraanse Revolutionaire Gardes weten.

De Amerikaanse marine zou in het nadeel zijn in de nauwe zee-engte van Hormuz. De vliegdekschepen en oorlogsschepen zijn daar ingesloten. Oorlogssimulaties van het Pentagon hebben aangetoond dat een oorlog in de Perzische Golf een ramp zou zijn (Mahdi Darius Nazemroaya, The Geo-Politics of the Strait of Hormuz: Could the U.S. Navy be defeated by Iran in the Persian Gulf?, Global Research, January 8, 2012).

De cruciale vraag is: zoekt het Pentagon in de Perzische Golf doelbewust een militaire confrontatie met Iran, een voorwendsel om raketten af te kunnen vuren en een rechtvaardiging voor oorlog tegen de Islamitische Republiek Iran? 



Is men bereid een of meer schepen van de vijfde vloot op te offeren? Zullen de vele gewonden onder soldaten en zeelieden zorgen voor publieke steun voor een oorlog met Iran? Zal het dan “zelfverdediging” zijn? 

Richard Sanders heeft aangetoond dat de Amerikaanse regering vaker incidenten heeft gebruikt als voorwendsel voor oorlog:

"Uit de geschiedenis blijkt dat de mensen die oorlog willen verschillende manieren van misleiding hebben gebruikt om hun vijand beet te nemen. Omdat publieke steun zo cruciaal is voordat een oorlog kan worden begonnen, is ook het volk vaak slachtoffer van bedrog. De meest gebruikte vorm van bedrog is een schijnbare aanval door een vijand, zonder enige provocatie. Zulke aanvallen zijn van te voren gefabriceerd of met opzet niet tegengehouden. Het incident wordt daarna geëxploiteerd en op de bevolking uitgespeeld. Sympathie voor de gewonden en haat tegen de aanvallers zorgen al gauw voor massale steun voor een militaire “vergelding”. 

Oorlogsplanners zijn experts in uitlokken en dreigen. Als de vijand niet kan worden getergd tot het lossen van het eerste schot (“Zij zijn begonnen!”), dan is het makkelijk om te liegen. Een leugen is genoeg gebleken om een oorlog uit te roepen.  

Dit soort trucs zijn gebruikt door vele volken, door de hele geschiedenis heen. In het Romeinse Rijk werd al een “casus belli” of reden voor oorlog verzonnen, om de ware redenen te verbergen (zie How to Start a War: The American Use of War Pretext Incidents. Global research, January 9, 2012). 



De aanval op de Amerikaanse marinebasis Pearl Harbor in Hawaï, op de ochtend van 7 december 1941 leidde rechtstreeks tot de Amerikaanse toetreding tot de Tweede Wereldoorlog. President Roosevelt wist dat deze aanval zou gaan plaatsvinden, maar deed niets om deze te voorkomen. 

Op 25 november 1941 werd volgens de notulen van de vergadering van Roosevelts oorlogsraad door de minister van Oorlog Henry Stimson gezegd,  “De vraag is hoe we de Japanners zover krijgen dat zij het eerste schot lossen, zonder dat wij al te veel schade zullen lijden” (zie Patrick Buchanan, Did FDR Provoke Pearl Harbor? Global Research, 7 december 2011).

"Na de aanval op Pearl Harbor volgt de doofpot. De stafchef van het Witte Huis zegt tegen een handvol officieren,  “Mannen, dit gaat met ons mee in het graf” (John Toland, Infamy: Pearl Harbor and its Aftermath, Doubleday, 1982, p. 321). 

Volgens professor Francis Boyle lijkt het tromgeroffel  tussen de Amerikaanse marine en Iran in de Perzische Golf van vandaag “op de situatie in 1941, toen Roosevelt een gedeelte van de vloot en bemanning in de Stille Oceaan opofferde, om de VS te laten toetreden tot WO II. Terwijl het Congres en het volk in 1941 niets liever wilden dan uit de oorlog blijven. Weer een déjà vu. Terug naar de toekomst” (Francis Boyle, 13 januari 2011, email communication to author).

Het Congres staat nu achter de oorlogsmachine, daar heeft de desinformatie van de media voor gezorgd. Men lijkt zich absoluut niet bewust te zijn, wat de gevolgen van een aanval door de VS en Israel op Iran zullen zijn.

Demoniseren van de vijand en “rechtvaardigingen” zoeken

Naast een “casus belli” worden thematische rechtvaardigingen gebruikt om de vijand te demoniseren. In Irak werden massavernietigingswapens en regimewissel gebruikt (2003), in Afghanistan steun aan Al Qaida en de 9/11 aanval op de Twin Towers (2001), in Joegoslavië "regimewissel" en "democratisering" (1999), alsook in Libië (2011). 

Tegen Iran wordt als eerste rechtvaardiging “het ontwikkelen van een nucleair wapenprogramma” gebruikt. Ook is Iran een "schurkenstaat" die de "internationale gemeenschap" trotseert en een bedreiging vormt voor de Westelijke Wereld. Iran wil Israël “van de kaart wissen". 

Iran is ook verantwoordelijk voor het steunen en bijstaan van de terroristische aanslag op 9/11. Iran is een autoritair en ondemocratisch land daarom mag de Westerse wereld de "verantwoordelijkheid pakken om te beschermen" en interveniëren om democratie te installeren. 

Saoedi-Arabië en de Golfstaten

Wanneer oorlog wordt gezocht tegen Iran, zullen naast de NAVO-landen ook golfstaten Bahrein, Koeweit, Oman, Quatar, Saoedi-Arabië, Jordanië en de Verenigde Arabische Emiraten erbij worden  betrokken.

Zij hebben een formidabel wapenarsenaal met tactische straaljagers, patriotraketten, Apache helikopters en in Amerika gefabriceerde oorlogsschepen. Deze zullen worden ingezet tegen Iran door de door de VS geleidde coalitie (zie The Gulf Military Balance in 2010: An Overview | Center for Strategic and International Studies). 

De VS heeft meer dan 30 militaire basissen en faciliteiten, inclusief een zeebasis in Bahrein, het hoofdkwartier van de centrale commando van de VS (CENTCOM) in Quatar, om nog maar te zwijgen van de militaire installaties in Pakistan, Turkije en Afghanistan.


Iedere ster is een Amerikaanse basis

Washington ziet de Royal Air Force van Saoedi-Arabië als een verlengstuk van het Amerikaanse USAF. De Arabieren hebben geavanceerde gevechtsvliegtuigen waaronder onder andere de Eurofighter Typhoons, Tornado IDS, F-15 en  F-15E Eagle fighters. 

In 2010 heeft de Verenigde Staten grootste wapenverkoop ooit gemaakt. Het gaat om een pakket van wapens en vliegtuigsystemen voor Saoedi-Arabië voor $60 miljard. Maar de elite in deze landen voelt er niet echt voor een regionale oorlog te beginnen. 

Escalatie

Wanneer Iran met raketten wordt bestookt zal het land terugslaan door Israel en de Amerikaanse bases in de hele regio te beschieten. Iran is in het bezit van het Russische S 300 verdedigingssysteem. 

Iran heeft middellange en lange afstand raketinstallaties. De Shahab-3 (vertaald: "Meteoor-3") is een ballistische raket voor de middellange afstand en kan 2000 kilometer afleggen en daarmee doelen in Israel bereiken. De Ghadr 1 heeft een bereik van 1800 kilometer (zie Haaretz, 28 september 2009). 

De oorlog zal niet bij luchtbeschietingen blijven. Een grondstrijd zal volgen. Turkije zal een strategische rol spelen voor de door de VS geleide coalitie.

De grondtroepen in Turkije bestaan uit 500.000 man. Iran heeft een ongeveer gelijk aantal soldaten, 465.000 (link 465,000 regular forces). De Iraanse luchtmacht en marine bestaan uit respectievelijk 52.000 en 28.000 man (zie 52,000 and 28,000, zie annex onder dit artikel). 

De Iraanse Revolutionaire Garde (IRG) of Pasdaran is een speciale tak van het leger van 120.000 mensen. Daarnaast kent Iran verschillende miljoenen paramilitairen, mannen en vrouwen die de “Basij” worden genoemd. Ze zijn een leger van vrijwilligers, letterlijk betekent het “de mobilisatie van de onderdrukten”.

De oorlog zal overslaan naar Syrië, Palestina, Libanon en Jordanië. Rusland heeft een marinebasis in Syrië en heeft afspraken gemaakt met Iran en Syrië. Rusland heeft het vliegdekschip Admiral Kuznetsov, een zware vliegtuigdragende kruiser, vanuit de thuishaven Tartus laten uitvaren. Tartus is de tweede havenstad van Syrië. 

De Sovjet-Unie sloot in 1970 en overeenkomst met Syrië voor het openen van een marinebasis in Tartus. Tot het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991 bleef deze basis in gebruik. In 2006 sloot Rusland opnieuw een contract met Syrië om de basis weer in gebruik te kunnen nemen. 

Het inzetten van Admiral Kuznetsov volgt op de actie van de VS om de George HW Bush en haar hightech Carrier Strike Group te laten uitvaren voor de kust van Libië. Het nieuwste nucleaire super vliegdekschip van Amerika sluit zich aan bij de vloot van de NAVO, het Franse nucleair vliegdekschip Charles de Gaulle en 3 helikopterdekschepen (zie M. K. Badrakumar, Russia deploying warships in Syria - Indian Punchline, November 21, 2011).


Tartus, Syrië, de Russische marinebasis

 
Admiral Kuznetsov, Rusland

Door Resolutie 1929 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties (juni 2010) werden de sancties tegen Iran, naar aanleiding van diens kernprogramma, uitgebreid tot Iraanse personen, bedrijven en organisaties. De militaire en economische coöperatie tussen Iran, Rusland en China werd bevroren. Het lijkt er op dat China en Rusland deze resolutie nu aan de laars lappen.   

Militaire escalatie zou kunnen leiden tot grens overstekende Iraanse troepen. Drie oorlogshaarden: Afghanistan en Pakistan, Irak, Palestina zullen het begin zijn van een geïntegreerde regionale oorlog. De hele regio van het Midden Oosten tot Centraal Azië zou in brand komen te staan. Van de zuidpunt van het Arabische schiereiland tot aan de Kaspische Zee. 

Kaukasus en Centraal Azië

De landen van de Kaukasus, het gebied op de grens van het uiterste zuidoosten van Europa en het westen van Azië en Centraal Azië hebben zich verbonden aan concurrerende allianties. Wat zullen de partners van de VS, Georgië en Azerbeidjaan doen (zie Michel Chossudovsky, The Iran War Theater's "Northern Front": Azerbaijan and the US Sponsored War on Iran, Global Research, 9 april 2007)?  

In Azerbeidjaan heeft men afstand genomen van Washington en geweigerd te participeren in de gezamenlijke militaire oefeningen. Hun strategisch akkoord stagneert. Moskou te vriend houden lijkt belangrijker dan hun Amerikaanse basis op het grondgebied van Azerbeidjaan (Azerbaijan: US Military Ties with Baku Are Stagnating - Experts | EurasiaNet.org, 25 april 2011). 

In contrast daarmee steunt de regering van Georgië Amerika. Als beloning worden er ziekenhuizen gebouwd in Georgië, die kunnen dienen als oorloghospitaal (Readies for War On Iran: US Builds Military Hospitals in Georgia, Global Research, 10 januari 2012).  

Het Pentagon heeft de logistiek al rond, want naast ziekenhuizen worden ook vliegvelden gebouwd. Dat lijkt er op te wijzen dat men al ver is met de oorlog voorbereidingen. 

Militaire allianties: De Shanghai Cooperation Organization (SCO) en de CSTO

De SCO (Shanghai Cooperation Organization (SCO) is een regionale internationale organisatie die staten in Europa, het Nabije Oosten, Centraal Azië en Zuidoost Azië met elkaar verbindt. Het gaat om samenwerking op politiek, economisch, militair, cultureel en energiegebied. De SCO staat tegenover de militaire alliantie van de VS, de NAVO en Israel. De SCO overlapt de “Collective Security Treaty Organization”. De SCO kent China, de Republiek van Kirgizië, Rusland, Tadzjikistan en Oezbekistan. Iran, India, Pakistan en Mongolië zijn verbonden als waarnemers. 

Oezbekistan trad in 2005 uit de door de NAVO gesponsorde GUUAM overeenkomst. GUAM is een regionale organisatie van Georgië, Oekraïne, Azerbeidzjan en Moldavië opgericht om de invloed van Rusland tegen te gaan. Het werd opgericht in 1997. In 1999 werd Oezbekistan ook lid, waardoor de naam in GUUAM werd veranderd. Tot in 2005, Oezbekistan stapte eruit. 

Oezbekistan heeft in 2005 de Amerikaanse luchtmachtbasis Karshi-Kanabad, bekend als K2, gesloten (U.S. Evicted From Air Base In Uzbekistan, Washington Post, July 30, 2005).

De nieuw gekozen president van de Republiek van Kirgizië Almazbek Atambayev heeft in november 2011 laten weten de Amerikaanse basis in het land te willen sluiten(Kyrgyzstan Says United States’ Manas Air Base Will Close - NYTimes.com,).

Deze ontwikkelingen in oude Sovjet republieken suggereren een hernieuwde relatie met Moskou en een consolidatie van het militaire blok SCO-CSTO.

 

Wereldwijde militaire overheersing van de VS. Rusland en China

Het is een feit dat China en Rusland de zijde zullen kiezen van Iran. Ze hebben militaire overeenkomsten getekend, wapensystemen en technologie naar Iran gebracht en Russische militaire adviseurs naar zowel Iran als Syrië gestuurd.

China en Rusland beseffen dat een oorlog met Iran een eerste stap kan zijn naar een grotere oorlog. Rusland heeft de Europese Unie aan zijn grens, China is omsingeld door vele Amerikaanse bases, van het Koreaanse schiereiland tot aan de Zuid Chinese Zee. 

Zowel China als Rusland worden door Washington beschouwd als een mogelijke bedreiging. Obama en Hillary Clinton hebben bedekte opmerkingen gemaakt. 

Dmitri Rogozin, de nieuwe vicepremier van Rusland, heeft waarschuwingen geuit tegen Brussel en Washington, “Mocht iets gebeuren met Iran, dan beschouwt Rusland dat als een directe aanval op de nationale veiligheid”.  

Het doel van Washington is militaire overheersing van de wereld. Terwijl de oorlog tegen terreur doorgaat, schurkenstaten worden aangepakt, zijn nu ook China en Rusland gemarkeerd als mogelijke vijanden. 

"Het leger van de VS … probeert andere machten, zoals China, te weerhouden zodat zij  geen bedreiging kunnen vormen voor de militaire hegemonie van de VS (Zie Greg Jaffe, Rumsfeld details big military shift in new document, The Wall Street Journal, 11 maart 2005). 

Hoe denkt Washington de militaire wereldheerschappij te kunnen bereiken? Door steeds meer uitgaven en budget te hebben voor de militaire wapenindustrie en een steeds groter deel van het regeringsbudget voor zich op te eisen.

Op het kruispunt van de meest ernstige economische crisis uit Amerikaanse geschiedenis en de aanhoudende toename aan uitgaven voor defensie voert deze nieuwe geheim gehouden wapenwedloop met China en Rusland enorme hoeveelheden belastingsdollars naar de defensieaannemers van Amerika.
 
"Het doel is de ontwikkeling van steeds geavanceerdere wapensystemen zo duur te maken, dat geen andere macht op aarde, inclusief China en Rusland, kunnen wedijveren met de grootmacht “Big Dog” Amerika, zonder de eigen burgereconomie te moeten riskeren (Michel Chossudovsky, New Undeclared Arms Race:, Global Research, 17 maart, 2005). 

Het Pentagon gebruikt de term “Big Dog” zelf. Amerika moet de Big Dog worden, een voorwaarde zodat oorlog geglobaliseerd kan worden. Het is een duivelse agenda: ‘the killing machine’ steeds efficiënter maken, terwijl de sociale wetten in het land worden ontmanteld  en de mensen steeds armer worden. 

“Aan de basis van deze strategie ligt de gedachte dat Amerika zo’n grote voorsprong in cruciale (militaire) technologie moet houden, dat groeiende machten als China en Rusland zullen concluderen dat ze niet kunnen meelopen met “Big Dog” Amerika. Ze zullen beseffen dat het de opoffering van hun eigen economische groei niet waard is (Greg Jaffe, Rumsfeld details big military shift in new document, The Wall Street Journal, 11 maart 2005).


Door Michel Chossudovsky
Bron: http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=28652

Aanvullende informatie:

THE ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN: MILITARY CAPABILITIES
Total Population: 77,891,220 [2011]
Available Manpower: 46,247,556 [2011]
Fit for Military Service: 39,556,497 [2011]
Of Military Age: 1,392,483 [2011]
Active Military: 545,000 [2011]
Active Reserve: 650,000 [2011]
LAND ARMY
Total Land Weapons: 12,393
Tanks: 1,793 [2011]
Armoured Personnel Carrier/Infantry Fighting Vehicles (APC/IFV): 1,560 [2011]
Towed Artillery: 1,575 [2011]
SPGs: 865 [2011]
MLRSs: 200 [2011]
Mortars: 5,000 [2011]
Anti Tank (AT) Weapons: 1,400 [2011]
Anti-Aerial (AA) Weapons: 1,701 [2011]
Logistical Vehicles: 12,000
AIR POWER
Total Aircraft: 1,030 [2011]
Helicopters: 357 [2011]
Serviceable Airports: 319 [2011]
NAVAL POWER
Total Navy Ships: 261
Merchant Marine Strength: 74 [2011]
Major Ports & Terminals: 3 Aircraft Carriers: 0 [2011]
Destroyers: 3 [2011]
Submarines: 19 [2011]
Frigates: 5 [2011]
Patrol Craft: 198 [2011]
Mine Warfare Craft: 7 [2011]
Amphibious Assault Craft: 26 [2011]

SOURCES: http://www.iraniandefence.com/iran-army/
and http://www.globalfirepower.com/country-military-strength-detail.asp?country_id=Iran