Operatie Libië


De VS en de NAVO steunen de gewapende opstand in het oosten van Libië en denken dat het humanitaire interventie is. In Libië is geen sprake van een vreedzame protestbeweging zoals in Egypte en Tunesië. De omstandigheden in Libië zijn compleet anders. De gewapende opstand in het oosten van Libië wordt door buitenlandse mogendheden ondersteund. Bij de rebellie in Benghazi werd direct gezwaaid met de rood, zwart en groene vlag van de monarchie, van Koning Idris, die een marionet was van de koloniale machten. Link: (See  Manlio Dinucci, Libya-When historical memory is erased, Global Research, Febraury 28, 2011)  



De militairen van de NAVO waren al geland. De bedoeling was dat tijdens de protestbewegingen in omringende Arabische buurlanden een zogenaamde spontane rebellie in Libië zou ontstaan. Obama en zijn geallieerden zijn in feite bezig met een soort staatsgreep. Amerika zal “alle soort hulp bieden”. “Amerika is er klaar voor”, zegt Hillary Clinton. 

McCain zegt: “De VS zal een tijdelijke provisorische regering erkennen”. Senator Lieberman: “De VS zal tastbare steun bieden, een no-fly zone instellen, de revolutionaire regering erkennen en de burgers en nieuwe regering met zowel humanitaire hulp als wapens voorzien". Link: Clinton: US ready to aid to Libyan opposition - Associated, Press, February 27, 2011.

Een militaire invasie is pas mogelijk na een mandaat van de Verenigde Naties, zei NAVO-topman Anders Fogh Rasmussen in Brussel. Het Pentagon heeft in de persoon van Kolonel Dave Lapan laten weten dat de marine klaar moet staan. Het bondgenootschap blijft zich voorbereiden op alle mogelijke wendingen. Link: Manlio Dinucci, Preparing for "Operation Libya": The Pentagon is "Repositioning" its Naval and Air Forces..., Global Research, March 3, 2011)

Het echte doel van “Operatie Libië” is overname van de controle over de oliereserves in Libië en destabilisering van de National Oil Corporation (NOC). De NOC is nummer 25 van de top 100 oliecorporaties in de wereld. Link: (The Energy Intelligence ranks NOC 25 among the world’s Top 100 companies. - Libyaonline.com). Libië heeft 3,5% van de oliereserves ter wereld. Twee maal zoveel als de VS. De slag om Libië is een slag om olie. Ongeveer 80% van de oliereserves in Libië liggen bij de Sirte Golf in het oosten. 

De strategische zetten van "Operatie Libië" herinneren ons aan acties in het vroegere Joegoslavië. Joegoslavië bestond uit federale eenheden die gevormd waren tot één Socialistische Bondsrepubliek van Joegoslavië. Tijdens de Joegoslavische oorlogen van de jaren '90 werden deze uiteengedreven en daarna onafhankelijk gemaakt. In Joegoslavië zetten de acties van de VS en de NAVO het land aan tot een burgeroorlog. Het doel was politieke en etnische scheiding te creëren en dit is gelukt.

Het uiteenvallen van Joegoslavië werd bereikt door geheime financiering en training van paramilitaire legers, eerst in Bosnië (Bosnian Muslim Army, 1991-95) en vervolgens in Kosovo (Kosovo Liberation Army (KLA), 1998-1999). In zowel Kosovo als Bosnië, werd gebruik gemaakt van mediadesinformatie (inclusief leugens, verzonnen gebeurtenissen en verdraaiingen). Hiermee werd de opinie gewekt dat de regering in Belgrado zulke wreedheden had begaan, dat een militaire interventie om humanitaire redenen was gerechtvaardigd.

Lieberman heeft de situatie in Libië al vergeleken met de Balkan, toen in de negentiger jaren de Amerikanen intervenieerden om een genocide tegen de Bosniërs te helpen voorkomen. Link: Clinton: US ready to aid to Libyan opposition - Associated, Press, February 27, 2011.

Is het de bedoeling dat er een interim regering wordt gevormd in een deel van het land en dat daarna een verscheurd land ontstaat? Honderden Amerikaanse, Engelse en Franse ‘adviseurs’ zijn gearriveerd in in Cyrenaica, de provincie in het oosten. De adviseurs en de geheime diensten werden door oorlogsschepen gedropt in Benghazi and Tobroek. De oorlog is al begonnen. Link: DEBKAfile, US military advisers in Cyrenaica, February 25, 2011.

De Westerse geallieerden waren al in Libië en ze ‘hielpen’ de opstandelingen. Dit werd duidelijk toen acht Engelse SAS commando’s werden gearresteerd in de Banghazi regio. Ze waren undercover aan het werk om Engelse diplomaten in contact te brengen met de leiders van de oppositiepartijen. Link: Top UK commandos captured by rebel forces in Libya: Report, Indian Express, March 6, 2011.

De bemoeienis van SAS militairen maakte de opstandelingen woedend. Het was bewijs van geheime Westerse interventie, het gegeven zou de getrouwen van Gaddafi en Gaddafi zelf in de kaart kunnen spelen. Patriotten zouden alsnog voor Gaddafi de straat op kunnen gaan. Link: (Reuters, March 6, 2011) De gevangen Engelse ‘diplomaat’ en zeven soldaten waren leden van de Engelse geheime dienst die een missie hadden. Link: The Sun, March 7, 2011.

Het ziet er nu naar uit dat de Libische regeringskrachten de situatie onder controle hebben in Zawiya en de meeste oliesteden rondom Sirte. In Washington en Londen werden de plannen van militaire interventie even in de ijskast gezet, daar de informatie van beide zijden van het conflict te onduidelijk was. Link: Debkafile, Qaddafi pushes rebels back. Obama names Libya intel panel, March 5, 2011. 

Er bestaan twee kampen bij de opstandelingen. Degenen die zijn begonnen, het volk, en de ‘leiders’ van het gewapende verzet, die een voorkeur hebben voor Westerse interventie op humanitaire gronden. Bijna alle Libiërs willen geen inmenging van buitenaf.

In de media wordt veel disinformatie verstrekt. Een groot deel van de publieke opinie wordt bepaald door onjuiste berichtgeving. De invasie wordt door het Pentagon ontworpen, het maakt niet uit hoeveel Libiërs tegen zijn, zowel bij de opstandelingen als het regime.

Als de interventie plaats vindt zal een blitzkrieg ontstaan, met bombardementen van zowel militaire doelen als burgerdoelen. General James van het ‘Central Command”, (USCENTCOM) zegt dat een "no-fly zone" een militaire operatie is en zal leiden tot een heftige oorlog in Libië. Link: U.S. general warns no-fly zone could lead to all-out war in Libya, Mail Online, March 5, 2011.



Voor de Libische kust ligt een massive vloot klaar. Het Pentagon heeft binnen enkele dagen na het begin van de opstand de USS Enterprise gestuurd. Link:  http://www.enterprise.navy.mil. Amfibivoertuigen, USS Ponce en USS Kearsarge liggen in de Middellandse Zee.  400 US Mariniers staan klaar in Kreta. Link: "Operation Libya": US Marines on Crete for Libyan deployment, times of Malta, March 3, 2011.

Duitsland, Frankrijk, Engeland, Italië en Canada zijn bezig oorlogsschepen te sturen. Duitsland heeft drie schepen gestuurd onder het mom van vluchtelingenhulp. Link: Towards the Coasts of Libya: US, French and British Warships Enter the Mediterranean, Agenzia Giornalistica Italia, March 3, 2011. De NAVO bases in England, Italië, Frankrijk en het Midden-Oosten zijn paraat.

Operatie Libië deel 2

Een eventuele militaire interventie door de VS en de NAVO zal verreikende politieke en economische verwikkelingen hebben. Libië is een van de grootste olie-economieën van de wereld, met een oliereserve van 3.5% van de wereldvoorraad. “Operatie Libië” lijkt onderdeel te zijn van een bredere militaire agenda in het Midden Oosten en Centraal Azië: de controle en eigenaarschap van 60% van de olie- en gasvoorraden van de wereld en diverse belangrijke pijplijnen.

Saoedi-Arabië, Irak, Iran, Koeweit, de Verenigde Emiraten, Katar, Jemen, Libië, Egypte, Nigeria, Algerije, Kazakstan, Azerbeidjaan, Maleisië, Indonesië, Brunei bezitten samen tussen 66.2 and 75.9 procent van alle oliereserves (Zie Michel Chossudovsky, The "Demonization" of Muslims and the Battle for Oil, Global Research, January 4, 2007). Libië is de grootste olieproducent in Afrika. Libië heeft naar schatting een oliereserve van 60 miljard vaten en een gasreserve van 1500 miljard m3.



Olie is de "trofee’. Dezelfde corporaties die hebben geprofiteerd van de invasie in 2003 in Irak zullen profiteren van de invasie in Libië. Door de National Oil Corporation (NOC) te destabiliseren en de olie-industrie van het land te privatiseren, zal de controle en het eigenaarschap in buitenlandse handen overgaan.

De ‘National Oil Corporation’ (NOC) is nummer 25 van de top 100 grootste olie-industrieën (Link The Energy Intelligence ranks NOC 25 among the world’s Top 100 companies. - Libyaonline.com). Oorlog is goed voor de economie. Wall Street, the Anglo-Amerikaanse olie giganten en de Amerikaanse en Europese wapenproducenten zullen profiteren van een invasie in Libië. De marktwaarde van een vat ruwe olie is nu meer dan $100, terwijl de kosten ongeveer $1 zijn… tel uit je winst. Er valt veel geld te verdienen.

In Libië waren voor de opstand uitbrak al vele buitenlandse bedrijven aan het werk: Frankrijk met Total, Italië met ENI, het Chinese ‘National Petroleum Corp’ (CNPC), British Petroleum (BP), het Spaanse REPSOL, ExxonMobil, Chevron, Occidental Petroleum, Hess en Conoco Phillips.

China speelt een belangrijke rol in Libië. Het ‘China National Petroleum Corp’ (CNPC) heeft 30.000 Chinezen aan het werk. In vergelijking daarmee heeft British Petroleum (BP) slechts 40 mensen in dienst. Elf procent van de olie-export van Libië gaat naar China. Over het algemeen wordt de aanwezigheid van China in Noord Afrika door Washington beschouwd als een inbreuk. Is de militaire campagne tegen Libië gericht op het uitsluiten van de invloed van China in Noord Afrika?

Ook Italië speelt een grote rol in Libië. Het Italiaanse olieconsortium ENI produceert per jaar 244.000 vaten olie en gas, dat is een vierde van de totale export van Libië.( Sky News: Foreign oil firms halt Libyan operations, February 23, 2011).

Chevron en Occidental Petroleum (Oxy), twee van de Amerikaanse bedrijven in Libië, besloten 6 maanden geleden hun exploratievergunningen niet te verlengen. Hadden ze voorkennis? (Why are Chevron and Oxy leaving Libya?: Voice of Russia, October 6, 2010).

De invasie zal de Libische banken en financiële instituten ontmantelen en miljarden dollars van Libische financiële activa in het Westen zullen worden geconfisqueerd. We kunnen nog eens benadrukken dat Libië militair niet veel capaciteit heeft en zichzelf nauwelijks kan verdedigen.





De olievergunningen in Libië

Deze militaire interventie is erop gericht Amerikaanse hegemonie in Noord Afrika te verkrijgen, een gebied dat historisch door Frankrijk en Italië werd gedomineerd. De VS proberen in Tunesië, Marokko en Algerije de oude politieke banden te doorbreken en nieuwe politieke regimes te installeren die aan Washington zullen rapporteren. Waar hebben we dit eerder gezien? Tijdens de oorlogen van Amerika in Korea en Vietnam.

Een marionetten regering van de Anglo-Amerikaanse oliegiganten zal China uit Noord Afrika buitensluiten. De inzet is een nieuwe kaart van Afrika, neokolonialisme, het doorgummen van de grenzen die stammen van de Berlijn Conferentie van 1884, de verovering van Afrika door de Verenigde Staten en Groot-Brittannië door een militaire inval van de VS & NAVO.

De koloniale herverdeling van Afrika in 1914

Libië heeft een aantal buurlanden die interessant zijn. Tsjaad is een potentieel rijk olieland. ExxonMobil en Chevron zijn geïnteresseerd in het zuiden van Tsjaad. Vanuit het zuiden van Tsjaad kan Soedan gemakkelijk worden bereikt. China heeft al oliebelangen in zowel Tsjaad als Soedan. De China National Petroleum Corp (CNPC) heeft een verreikend contract getekend met de regering van Tsjaad in 2007.

Nigeria is strategisch interessant voor de VS vanwege de aanwezigheid van uranium. Op dit moment domineert Frankrijk de uraniumindustrie in Nigeria, maar ook China heeft een aandeel. Over het algemeen ligt Libië strategisch gunstig voor de VS om zijn invloed te vergroten in het door Frankrijk gedomineerde Afrikaanse continent.

Tijdens de Conferentie van Berlijn in 1884 werd door vijftien Europese landen en de VS over de verdeling van Afrika gesproken. De staten gaven zichzelf hiermee een legitimering voor de zogenaamde Wedloop om Afrika. Deze conferentie kwam er feitelijk op neer dat Afrika verdeeld werd. Amerika speelde een passieve rol. Na de conferentie waren alleen Liberia, Ethiopië, Oranje Vrijstaat en de Zuid-Afrikaanse Republiek nog onafhankelijk (deze twee laatste werden later alsnog veroverd door Engeland).

Het lijkt erop dat de verdeling van Afrika in de 22ste eeuw een revisie mee gaat maken, gesteund op de controle over olie, aardgas en strategische mineralen (kobalt, uranium, chroom, mangaan, platina en uranium) door overwegend Anglo-Amerikaanse corporaties. De bemoeienis van de VS zal de kaart van Afrika compleet omgooien. De VS heeft al Afrikaanse marionettenregeringen geïnstalleerd in de Kongo, Rwanda en de Ivoorkust.



Europa is afhankelijk van de olie van Libië. 85% van de Libische olie wordt geëxporteerd naar Europa, vooral naar Duitsland, Italië en Frankrijk. Verstoringen zullen verreikende implicaties hebben in verband met de verhoudingen tussen Europa en de VS.

Een militaire invasie in Libië zou een vierde oorlog in het Midden Oosten en Centraal Azië betekenen: na Palestina, Irak en Afghanistan zou dat een start kunnen zijn van een escalerend probleem. De mensen moeten inzien dat er een verborgen agenda speelt achter de zogenaamde humanitaire invasie. De regeringshoofden kunnen dit geen “rechtvaardige oorlog” noemen. Het demoniseren van het Ghadaffi regime door de VS en NAVO, dezelfde architecten die de oorlogen in Afghanistan en Irak hebben uitgedacht, Abu Ghraib, Guantanamo,... Leren we dan nooit van de geschiedenis? Het rapport ‘Project of the New American Century entitled ‘Rebuilding Americas' Defenses’ beschrijft de noodzaak van een lange oorlog. Een van de belangrijkste componenten van deze ‘lange oorlog’ moet zijn: "Vecht verschillende oorlogen op diverse plaatsen en tegelijkertijd".

Operatie Libië is een onderdeel van dit proces. Een nieuw toneelstuk in Pentagon’s draaiboek van gelijktijdige oorlogen.

Libië is als doel gekozen omdat dit land nog enigszins buiten de invloedssfeer van Amerika staat en verzuimt zich naar de wil van de VS te schikken. Libië is geselecteerd in het rijtje van “verschillende gelijktijdige oorlogen". In de woorden van voormalig NAVO commandant Wesley Clark: "In het Pentagon in november 2001, had een van de militaire officieren tijd voor een praatje. Ja, wij waren nog steeds van plan Irak aan te vallen en we waren op weg, zei hij. Maar er was meer. Irak zou onderdeel zijn van een plan-de-campagne dat vijf jaar in beslag zou nemen. Er waren in totaal zeven landen, te beginnen met Irak, dan Syrië, Libanon, Libië, Iran, Somalië en Soedan. ... (Wesley Clark, Winnend Modern Oorlogen, p. 130).


©
Prof Michel Chossudovsky, met dank aan Global Research

Bron deel 1: http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=23548
Bron deel 2: http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=23605

Vertaald door 't Vertalerscollectief.