Gaza, een andere kijk op de gebeurtenissen

 



Saboteren van Vrede: het werkelijke motief achter aanval op de vrijheidsvloot

 

De wereldwijde verontwaardiging en veroordeling van de brutale, niet-uitgelokte aanval van Israël op de Gaza Vrijheidsvloot, die negen activisten doodde en tientallen verwondde, was voorspelbaar en gerechtvaardigd. Velen braken zich echter het hoofd waarom Israël het nodig vond om elitecommando’s af te sturen op een ongewapende burgervloot die zo’n 10000 ton aan humanitaire hulp bracht naar het belegerde gebied. Het konvooi van zes schepen werd mede gesponsord door een Turkse humanitaire organisatie en voerde onder Turkse vlag toen het werd overvallen in de internationale wateren.

 

De consensus was dat Israël "een bericht stuurde." Iedereen die zijn zeeblokkade en belegering van Gaza durfde uit te dagen zou een soortgelijk lot ontmoeten.

 

Dit is een juiste doch oppervlakkige analyse. Het echte motief achter de Israëlische aanval is veel onheilspellender: om doelbewust de consequente inhoudelijke vredesbesprekingen met de Palestijnen en de Syriërs te ondermijnen (zoniet volledig af te breken) en de vergelding aan de Turken voor de Iraanse onderhandeling over een nucleaire brandstofruil transactie (die de Israëlische aangelegenheid voor militaire interventie aanzienlijk hindert).

 

In wezen gebeurde dit om de vrede te saboteren.

 

"We moeten een dynamische staat oprichten die buigt bij expansie,” waren ooit David Ben Gurion’s beroemde woorden. En vrede, stabiliteit en diplomatie zijn belemmeringen voor de zionistische grondbeginselen van grondverwerving en de onderwerping van inheemse volkeren.

Er zijn oproepen om de indirecte Verenigde Staten-gemedieerde toenaderingsgesprekken tussen de Israëlische regering en de Palestijnse leider Mahmoud Abbas te bevorderen. Dit lijkt nu onwaarschijnlijk. De openingszin van een Associated Press verslag van 31 mei besluit hetzelfde: "Israëls bloedige mislukte overname van een Turks hulpschip dat richting Gaza voer bemoeilijkt de door de VS geleide vredesinspanningen in het Midden-Oosten en verdiept het internationale isolement van Israël…”. Dat was precies de bedoeling. Israël kan gemakkelijk het "internationaal isolement" het zwijgen opleggen, in die mate dat de VS het zal blijven beschermen tegen zinvolle sancties. Israël begeert eigenlijk isolement, dit laat hen toe om in een ‘niets te verliezen’-modus te werken. De onteigening van Palestijns land versnelt en haar roekeloze gedrag wordt niet belemmerd.

 

Daarnaast verbreekt de aanval daadwerkelijk de betrekkingen met Turkije. Israël wil geen deel uitmaken van een niet-militaire oplossing voor de Iraanse nucleaire kwestie zoals degene die net bemiddeld werd tussen Turkije en Brazilië. De rol van Turkije in de bemiddeling tussen Syrië en Israël, voor al het plichtmatige applaus die de laatstgenoemde het gaf, was eigenlijk niet gewenst en is nu ook van tafel.

 

Het zou niet de eerste keer dat Israël opzettelijk een crisis uitgelokt ten koste van burgerlevens om haar expansionistische agenda verder te rechtvaardigen, oorlog te rechtvaardigen of te gebruiken als een campagnewinst:

Zes weken voor de Israëlische verkiezingen van 1996 lanceerde Premier Shimon Peres operatie 'Grapes of Wrath', een twee weken durende militaire blitz in Libanon uitgevoerd in het midden van een twintig jarige bezetting van het zuiden, waarbij de Israëli’s 106 burgers afslachtten die beschutting hadden gezocht in een kamp van de Verenigde Naties in Qana.

 

In september 2000, vier maanden vóór zijn verkiezing, paradeerde Premier Ariel Sharon (vergezeld door een 1.000 koppige oproerpolitie) door Haram al-Sharif in Jeruzalem, met daarin de Al-Aqsa moskee - de derde heiligste plaats in de Islam – dit leidde tot de tweede Intifada.

 

In een resolutie getiteld “Ernstige en massale schendingen van de mensenrechten van het Palestijnse volk van Israël” veroordeelde de Commissie voor Mensenrechten van de Verenigde Naties “het provocerende bezoek aan Al-Haram al-Sharif op 28 september 2000 van Ariel Sharon, de Likud partijleider, die de tragische gebeurtenissen veroorzaakte die daarop volgden in bezet Oost-Jeruzalem en de andere bezette Palestijnse gebieden, en resulteerde in een groot aantal doden en gewonden onder de Palestijnse burgers.”

 

Sharon voerde vervolgens campagne om de intifada die hij begon neer te halen.

 

1500 Libanezen werden gedood, een miljoen ontheemd, en de civiele infrastructuur van het land werd gedecimeerd tijdens Israëls verzoek om de Hezbollah te vernietigen in de oorlog van juli 2006. Het conflict begon nadat twee Israëlische commando's werden betrapt bij het rondneuzen in de Libanese grensstad Aitaa al-Chaab. Toen men na jaren van herhaalde illegale schendingen van het Libanese luchtruim niet slaagde in het uitlokken van een respons, was de gevangenneming van de soldaten de aanspraak die nodig was om de onevenredige daaropvolgende Israëlische woeste aanval te verlonen.

 

De dunne grondgedachte waarop de barbaarse 2008-2009 Gaza invasie was gebaseerd.

De internationale gemeenschap was lange tijd gecharmeerd door de huidige Israëlische president en voormalig Premier Shimon Peres. Beschouwd als een stem van de rede en een duif onder de haviken, stilde hij behendig angsten en stelde hij critici gerust met rustgevende maar lege woorden waarin hij pleitte voor dialoog en de oprichting van een Palestijnse staat. Door de wereld te bedriegen en te laten geloven dat er aanzienlijke verschillen bestaan tussen zijn “linkse” standpunten en Israëls extreem-rechtse, heeft hij zichzelf bewezen als een meester in misleiding.

 

Peres was er afgelopen week weer nadat hij de Victory Day vieringen bijwoonde in Moskou en President Dmitri Medvedev ontmoette voorafgaand aan het eerste officiële bezoek van de Russische leider aan Damascus. Peres liet geen gelegenheid voorbij gaan om de valse claims van Scud raketten die worden overgedragen naar Libanon te herhalen, terwijl hij paradoxaal genoeg benadrukte dat Israël geen belang heeft bij het escaleren van de spanningen met Syrië.

 

Voordat de Verenigde Staten-gemedieerde "toenaderingsgesprekken" werden gelanceerd zei hij ook tegen de Amerikaanse Midden-Oosten gezant George Mitchell dat Israëls “veiligheidsproblemen” voorrang moeten krijgen in de onderhandelingen, “vooral tegen de achtergrond van terugtrekking van het (Israëlische) leger uit de Gazastrook en de evacuatie van nederzettingen van waaruit duizenden raketten werden afgevuurd op Israëlische gemeenschappen."

 

Gaza

 

Terugdenkend aan de terugtrekking van Israël uit het bezette Gaza aan het eind van 2005, verzuimde Peres te vertellen wat Israël naderhand heeft gedaan in het meest dichtbevolkte gebied op aarde. Na de democratische, vrije en eerlijke parlementsverkiezingen van januari 2006 (die Hamas de meerderheid gaf in de Palestijnse Wetgevende Raad), sloot Israël zijn grenzen hermetisch af.

 

Toen het duidelijk werd dat de Fatah partij van de Palestijnse president Mahmoud Abbas – waarop de Israëli’s konden rekenen als een plooibare landverradende leider op de Westelijke oever – niet langer Gaza zou besturen, werd een afschuwelijke onmenselijke belegering opgelegd aan de kleine enclave. Fundamentele humanitaire hulpgoederen zoals voedsel, brandstof, electriciteit, schoon water, kookolie, kleding en geneesmiddelen werden tegengehouden. Het was een ongehoorde vorm van collectieve bestraffing die onder de Conventie van Genève van 1949 word beschouwd als een oorlogsmisdaad. Peres, de Nobelprijswinnaar, had geen morele bezwaren.

 

Het verlammende embargo duurde 18 maanden. Is het een verrassing dat deze gevangenen in de openlucht gevangenis – met slinkende voorraden voedsel en schoon water, toenemende ondervoeding van kinderen en de groeiende wanhopige toestand van de inwoners van Gaza - ruwe ongeleide raketten op hun ‘bewakers’ zouden lanceren? In feite werd deze doorgaans enkel gedaan in reactie op de militaire provocaties door de Israëlische Defensietroepen (IDF). Vergeleken met de geavanceerde wapens van de IDF, waren de op-meststof-gebaseerde zelfgemaakte raketten enkel maar katapulten. Het jaar voordien kon Israël geen enkel voorval van hen melden.

 

De wreedheid van de Israëlische aanval op Gaza in december 2008 met gebruik van illegale witte fosforgranaten en de doelbewuste doelwitten op burgers (velen zwaaiden met witte vlaggen), VN voedselopslagplaatsen, moskeeën, scholen, bruggen, ambulances, politiestations , en in feite de gehele civiele infrastructuur, hoeft geen herhaling. De rapporten van de speciale VN rapporteur voor de mensenrechten in de Palestijnse gebieden, Richard Falk, en rechter Richard Goldstone, hoofd van de VN feitenonderzoeksmissie in het Gaza conflict zijn voldoende.

 

Onnodig te zeggen dat de nasleep catastrofaal was: meer dan 1.400 doden (waarvan de overgrote meerderheid burgers en een derde kinderen); 100.000 ontheemden; 500.000 die geen toegang hebben tot schoon water, 4.000 woningen volledig verwoest en 45.000 beschadigd; 1500 verwoeste fabrieken en commerciële gebouwen, alsmede 50 VN faciliteiten (waaronder vier scholen), en bijna 50 procent van de landbouwgrond herleidt tot afval (Cijfers van februari 2009 van het Palestijns Centraal Bureau voor de Statistiek, het Palestijnse Centrum voor Mensenrechten en verschillende NGO's).

 

De Israëlische blokkade blijft bestaan, met enkele "verzachtingen" van de beperkingen. In maart, voor het eerst in drie jaar, liet Israël 10 vrachtwagens toe met schoenen en kleding voor Gaza. Materialen voor de heropbouw, kleurpotloden voor kinderen en boeken blijven verboden.

 

Peres’ eis dat de Israëlische “veiligheid” 'het brandpunt wordt van de indirecte besprekingen ", vooral tegen de achtergrond van de terugtrekking van het leger [2005] uit Gaza" is absurd en beledigend, alsof de impliciete mildheid van de ontmanteling van illegale nederzettingen volstaat om zo de oorlogsmisdaden die begaan werden in de daaropvolgende jaren door de vingers kunnen worden gezien. Wat betekent “veiligheid” nog als je het afweegt tegen de nood aan voldoende voedsel, onderdak en kleding van de Palestijnen in Gaza?

 

De brutaliteit om Gaza aan te roepen om de veiligheidsbehoefte van Israël toe te lichten terzijde, blijft Peres een constante bron van misinformatie en verwarring.

Hij is uitgegroeid tot Israëls meest vocale propagandist van de ongefundeerde bewering dat Syrië Scud raketten heeft overgebracht naar Libanon. Hij blijft ook de vermeende dreiging van Iran’s opkomende kernenergie vermogen opkrikken maar weigert in te gaan op elke notie van Israëls toetreding tot het Nucleaire Non-proliferatie Verdrag zelf.

 

Vader van Israëls nucleaire wapenprogramma

Inderdaad, Peres is de architect van het nucleaire wapenprogramma van Israël.

In 1953 benoemde de Israëlische Premier David Ben Gurion de jonge Peres tot directeur-generaal van het Ministerie van Defensie. Tijdens vergaderingen bijeengeroepen voor het opstellen van het Protocol van Sèvres in 1956, riep Peres de hulp van Frankrijk in bij de bouw van de Negev Nuclear Research Center.

Zijn kritische betrokkenheid bij de Israëlische kernwapenontwikkeling werd beschreven in het boek "Shimon Peres - De Biografie" van historicus Michael Ben-Zohar. Volgens Reuters “onthult het boek…details over hoe Peres diende als een achter-de-schermen-architect van de Israëlische militaire macht, het heimelijk bemachtigen van wapens en de aankoop van een kernreactor van Frankrijk.”

Dankzij Peres, en vele tientallen jaren voordat Iran een gram uranium verrijkte, was het Israël die voor het eerst nucleaire wapens introduceerde in het onstabiele Midden-Oosten.

 

Het bloedbad in Qana

Tijdens Israëls "Grapes of Wrath" campagne in 1996 in Libanon en onder het toezicht van Premier Peres, vond het Qana bloedbad plaats.

Op een VN gebied in de buurt van het dorp Qana zochten 800 Libanese burgers toevlucht van de gevechten. Het IDF bombardeerde het gebied, toonde volstrekte minachting voor zowel de VN als de burgers die in bescherming waren genomen, vermoordde 106 onschuldigen en verwondde meer dan 100.

Een VN onderzoek concludeerde dat het onwaarschijnlijk was dat de beschietingen te wijten waren aan grove technische- of procedurele fouten, zoals Israël in eerste instantie had aangegeven. Na steeds wisselende verklaringen, rechtvaardigde Peres de aanval door de schuld te bij Hezbollah te leggen gebruik makend van het moedeloze en in diskrediet gebrachte “menselijk schild” excuus. Andere onderzoeken waren oprechter: Een onderzoek van Amnesty International stelde vast dat de aanval “opzettelijk was en veroordeelde hem.” Gelijkaardig meldt het Human Rights Watch rapport: “We hebben dit uitgeroepen tot een opzettelijk bloedbad dat zeer nauwkeurige raketten en explosieven gebruikte.”

 

Midden-Oosten analisten die waarde hechten aan Israëls expansionistische, neo-kolonialistisch karakter beseffen dat ‘s lands grote politieke partijen - hetzij Likud, Labor, Kadima – allemaal voorstanders zijn van, of apologeten voor de afwikkeling en onteigening van Palestijns land, de uitwijzing van zijn inwoners en het opzettelijk verergeren van de spanningen met de buurlanden.

Hoewel Peres' rol in dit streven vaak wordt vergeleken met die van een wolf in schaapskleren, zijn de scherpzinnige waarnemers van zijn carrière niet gek. Ze zien een wolf zonder vermomming.

 

De meest recente Israëlische operatie tegen 700 activisten die humanitaire hulp leveren aan Gaza is slechts de laatste in een reeks strafbare pogingen bedoeld om de eventuele hoop op vrede, onderhandelingen of conflictoplossing tussen Israël, zijn buurlanden en de Palestijnen te vernietigen.

 

Missie volbracht.

 

Rannie Amiri is een onafhankelijke reporter van het Midden-Oosten.

Hij kan gecontacteerd worden op: rbamiri@yahoo.com

 

Bronnen: Global Research en Counterpunch. Met dank aan Global Research.

Vertaald door ’t Vertalerscollectief.

 

Achtergrondinformatie Gaza:

Israeli Gaza activist under pressure
Gaza flotilla: How Israel’s ministry of foreign affairs fakes photos of seized weapons
Media Disinformation regarding Israel's Murderous Assault in International Waters

The Role of the BBC
Israeli Knesset Member: Israel Wanted High Number Of Fatalities
Again, Zionists Set Up Jews for Holocaust

Turkish Sources – Israeli Advance Target Assassination List Found on Flotilla
Obama gives Israel all-out support
Flotilla to Gaza: "A Battle for the High Seas. And the High Ground"
Israel attacks Gaza aid fleet





©2007 www.wijwordenwakker.org