Klinkklaar


Vorige week stond op deze plaats een column over de brief die de minister van Volksgezondheid, dr. Ab Klink, aan alle huisadressen heeft gestuurd betreffende het Elektronisch Patiënten Dossier (EPD). De minister wil alle medische gegevens van alle Nederlanders in een elektronisch bestand opslaan. Om dit te bereiken is er een perfide beleid bedacht met de bedoeling zoveel mogelijk mensen om de tuin te leiden. Die column maakte een hoop reacties los.
Daarom lijkt het zinvol om nog eenmaal op het heilloze plan van de minister terug te komen. Temeer daar thans blijkt dat de minister op bedenkelijke wijze de gemiddelde Nederlander om de tuin leidt. Zoals bekend kan men via het bijgevoegde formulier laten weten niet met de massale registratie van medische gegevens mee te willen doen. Evenwel is er maar één formulier per huisadres beschikbaar. Voor alle andere huisgenoten moeten extra formulieren worden aan geschaft. Voor kinderen is bovendien nog een recent geboortebewijs nodig en voor volwassenen een identiteitsbewijs.
Dat kost geld, tijd en moeite. De meeste mensen hebben daar geen zin in en ondernemen dus geen actie. Zou dat niet de eigenlijke bedoeling van de minister zijn? Want dan geeft men stilzwijgend toestemming tot het beschikbaar stellen van zijn of haar medische gegevens. Bovendien is de tekst in een dermate moeilijk leesbare managementstaal opgesteld, dat velen helemaal niet begrijpen waar het om gaat.
De hele week belden of schreven lezers aan mij dat ze ’geen zin hadden met die nonsens mee te doen’. De brief van Klink en het bezwaarformulier had men daarom verscheurd of achteloos bij het oud papier gegooid. Telkens moest ik uitleggen dat ze daarmee dan juist meewerken aan de overheidsbemoeizucht. De minister of zijn bemoeizuchtige adviseurs moeten dit van tevoren geweten hebben. Dat maakt de verdenking op pure oplichting toch wel zeer aannemelijk.

Waterdicht
Inmiddels wordt aan alle kanten duidelijk dat elektronische systemen voor de opslag van persoonlijke gegevens lang niet zo betrouwbaar en waterdicht zijn als de minister ons wil doen geloven. Dr. Ab Klink stelt dat misbruik van het EPD onmogelijk is. In de Tweede Kamer stelde hij dat gezondheidszorgers nooit inzage kunnen krijgen in iemands persoonlijke gegevens zonder diens expliciete toestemming. Maar iedereen weet dat dit niet waar is. Minister Ab Klink weet hoegenaamd niets van geneeskunde en laat zich volledig sturen door zijn ambtenaren en adviseurs, die in wezen de dienst uitmaken.
Hoe verraderlijk in het algemeen elektronische datasystemen zijn, vertelde mij een collega die een 34-jarige patiënte had. De jonge vrouw deed haar boodschappen altijd bij een supermarkt. Daar had ze een elektronische klantenpas of een bonuskaart van. Jarenlang kocht ze eens per maand daar ook haar maandverband. Ze werd ziek en bleek kanker te hebben. Ze werd geopereerd, waarbij onder meer haar baarmoeder werd verwijderd. Zodoende werd ze nooit meer ongesteld en het maandverband verdween dus van het boodschappenlijstje.

Enige maanden later kreeg ze van het levensmiddelenconcern een verrassingspakket opgestuurd met de felicitaties voor haar zwangerschap en een cadeautje voor de aanstaande baby. De computer had alles geregistreerd en concludeerde dat als een jonge vrouw van 34 jaar niet meer menstrueert, ze met zekerheid zwanger moet zijn. Een andere arts berekende dat hij met een praktijk van 2300 patiënten voor het omzetten van zijn medisch archief naar het EPD ongeveer 800 uur nodig zal hebben. Dat zijn dus twintig werkweken van veertig uur. Waar haalt de gemiddelde arts die tijd vandaan? En wie betaalt dat?

Monster
De Vereniging van Vrijgevestigde Psychiaters ’De Vrije Psych’ schreef op 12 november jl. dat Klinks EPD in wezen de opheffing van het medisch beroepsgeheim en de medische privacy betekent. Letterlijk schreven de psychiaters: ’Het is te hopen dat het EPD-project op de mestvaalt van de geschiedenis de plaats zal krijgen die het verdient: een miljoenen, patiëntenprivacy en beroepsgeheim verslindend nutteloos monster’. Bovendien dient het EPD de belangen van de it-branche en van de staat en via hen van de verzekeraars. Die kunnen daarmee de handelingen van de artsen naar willekeur beheersen en hen hun beroepsverantwoordelijkheid afnemen.
Ten slotte ontving ik een boek getiteld ’Spy Chips’ (Penguin Books, 2006, ISBN 1-5955-5020. Het is geschreven door Katherine Albrecht en Liz McIntyre. Het werd mij toegezonden door een hooggeleerde ingenieur die alles weet van computersystemen. De beide schrijfsters toonden aan hoe grote bedrijven als ook de overheid het streven van alle historische heersers en dictators via elektronica trachten te volmaken. Namelijk alles onder controle te krijgen. Uitvoerig wordt ingegaan op de wijze waarop de beide schrijfsters in de Verenigde Staten soortgelijke plannen als die van minister Klink reeds hebben ontmaskerd.
Het Amerikaanse ministerie van Volksgezondheid wilde iedereen van een kleine implanteerbare chip, de zogenaamde VeriChip, voorzien. Die werkte volgens het Radio Frequency Identification System. De eindconclusie is dat dit elektronische systeem in staat is ons privé-leven te vernietigen, onze economie naar willekeur te veranderen en de poorten te openen voor alle vormen van aantasting van onze burgerlijke vrijheid.
Waarom is dr. Ab Klink niet de keurige, aardige en godvrezende socioloog gebleven die hij was voordat hij zich halsoverkop in de geneeskunde stortte als iemand die in een onbekende, diepe zee springt zonder een zwemvest aan te hebben?




Auteur: © Column prof. Dr.B. Smalhout in de Telegraaf

 





©2007 www.wijwordenwakker.org