Gardasil vs baarmoederhalskanker deel 2


”Letterlijk miljoenen zijn getroffen door een verouderde vaccinpolitiek, die op geen enkele manier is gebaseerd op enig wetenschappelijk principe, studie, of onderzoek van de data.”

Russell Blaylock, neurochirurg
’Regimentation in Medicine and the Death of Creativity’

In deel 1 werd de razendsnelle mondiale marketingactie van Merck & Co., Inc. en Sanofi-Pasteur MSD voor de (verplichte) verspreiding van het HPV-vaccin Gardasil in een breder kader geplaatst: de geschiedenis van Merck & Co, en de verwevenheid daarvan met militaire programma’s voor biologische oorlogvoering en andere vaak minder bekende achtergronden van de Westerse patentgeneeskunde.
Hieronder zal blijken dat, om de veiligheid van het vaccin op langere termijn te kunnen garanderen, de – allerminst neutrale – studies die zijn gedaan, ruim te kort schieten in zowel leeftijdsgroepen van de proefpersonen, als in onderzoeksduur. Er is feitelijk alleen gekeken naar doeltreffendheid. Uit de kritiek van vooral ook reguliere instanties en woordvoerders blijkt dan ook grote terughoudendheid ten aanzien van het vaccin en de veiligheid daarvan.
De VAERS-meldingen in Amerika van negatieve Gardasil effecten over de periode van juni 2006 tot oktober 2007, onderstrepen met 11 doden de terechtheid van die twijfels.

Goedkeuring FDA
In een open sessie van het Vaccines and Related Biological Products Advisory Team van de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) op 29 november 2001 in Bethesda, Maryland, zet het commissielid Barbara Loe Fischer, oprichter en voorzitter van het National Vaccine Information Center, enige punten op de i voor de eindpunten van de uit te voeren studies in verband met de goedkeuring van Gardasil. Zo wil zij ten eerste meer duidelijkheid over de co-factoren in de ontwikkeling van cervicale kanker vanuit een HPV-infectie, en het mogelijk belang daarvan buiten een HPV-infectie om. Fischer: ”Bij sommige vrouwen verdwijnt een HPV-infectie vanzelf, bij andere niet. In klinische studies voorafgaand aan goedkeuring zou er een follow-up moeten zijn onder alle deelnemers, niet alleen voor het bewijs van de preventie van chronische HPV-infectie, maar ook van CIN 2/3. Want die laatste is de meest zekere voorspeller dat kanker zal plaatsvinden. En de enige manier dat een vaccingebruikster min of meer overtuigd kan raken dat het hier inderdaad gaat om een vaccin dat cervicale kanker kan voorkomen, is een demonstratie van de preventie van cervicale kanker.”

Fischer vervolgt: ”Wat het versnelde goedkeuringsproces betreft, moeten we meer zekerheid hebben dat dit op proteïnen gebaseerde vaccin geen auto-immuniteit veroorzaakt in een genetische subcategorie van vrouwen, en dat het ook geen negatief effect heeft in vrouwen met een voorafgaande HPV-infectie. Het gaat er mij hier om dat de ontwikkeling van post-vaccinale verslechtering, zoals MS-achtige symptomen, gewrichtspijnen, artritis, schildklierafwijkingen, etc. serieus wordt genomen. Wanneer we deze antwoorden niet kennen voordat de officiële goedkeuring wordt afgegeven, hebben vrouwen straks misschien geen baarmoederhalskanker, maar wel een heleboel chronische, door het vaccin geïnduceerde gezondheidsproblemen.”
Wijze woorden, in de wind geslagen door de FDA en Merck.

De studies
”Gardasil heeft niet bewezen de feitelijke incidentie van baarmoederhalskanker te verminderen. Bij de studies is deze incidentie inderdaad nooit gemeten…
Bij de gepubliceerde studies die met HPV-vaccins zijn gedaan, zijn de nodige kanttekeningen te plaatsen. Om te beginnen gaat men er steeds van uit dat kinderen van 9 of 11 jaar nog geen HPV-infectie hebben (gehad), terwijl de realiteit anders is.
Verder geeft Richard Haupt, directeur medische zaken van Merck, toe: ”In de leeftijdsgroep van 9 tot 15 hebben we geen studie naar doeltreffendheid kunnen uitvoeren.” De leeftijdscategorie van 9 tot 11 jaar wordt nu juist als doelgroep naar voren geschoven. Verder beslaan de studies een periode van hooguit 5 jaar. Over doeltreffendheid op langere termijn kan dus helemaal niets worden gezegd. Het woord ’veiligheid’ komt in de teksten nergens voor.
In de Amerikaanse studies mocht Merck van de FDA een placebo gebruiken dat bestond uit een potentieel reactief aluminium adjuvant; Merck en de FDA hebben niet onthuld hoeveel aluminium deze ’placebo’ bevatte.

Gardasil steekt in de vergelijking met een aluminium adjuvant aanzienlijk minder negatief af, dan wanneer het vaccin wordt vergeleken met een werkelijke placebo: een neutrale zoutoplossing. Een microbioloog bij het Nederlandse Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM), betrokken bij het onderzoek over de wenselijkheid om Gardasil op te nemen in het dit jaar 50 jaar bestaande Nederlandse Rijksvaccinatieprogramma (RVP), antwoordde op mijn vraag over het gebruik van een ander placebo dan een simpele zoutoplossing, dat hij deze benadering ’goede wetenschap’ achtte. Op mijn vraag wat het E-nummer polysorbaat 80 – een stof die bij muizen infertiliteit oplevert – te zoeken heeft in een vaccin voor meisjes en vrouwen, bleef hij het antwoord schuldig. Evenals bij mijn vraag naar de functie van het bijgevoegde kakkerlakkengif, natriumboraat.

In een van de HPV trials, een fase II studie, onderzocht Laura A. Koutsky van de universiteit van Washington 2.392 vrouwen tussen 16 en 23 jaar, van wie de helft in de loop van 6½  maand de aanbevolen drie doses monovalent HPV 16 L1 VLP hadden gekregen, en de andere helft een ’placebo’ (een onbekende hoeveelheid aluminium hydroxide en monofosforyllipide A). De proefpersonen werden 3 jaar gevolgd, waarbij de onderzoekers keken naar pre-kanker laesies met een hoge kans op ontwikkeling tot volledige kanker. Onder vrouwen die niet eerder met de HPV-typen 16 en 18 in aanraking waren geweest, verminderde het vaccin de kans op pre-kanker laesies, veroorzaakt door die twee typen, met 98%. Wanneer de onderzoekers alle vrouwen in de studie samenbundelden, verminderde het vaccin het risico tot laesies veroorzaakt door typen 16 en 18 met 44%. Het aantal vrouwen dat eerder geïnfecteerd was geweest met deze virussen was niet groot genoeg om deze lage beschermingsgraad te verklaren. Maar toen Koutsky en haar collega’s naar laesies keken die waren veroorzaakt door alle seksueel overdraagbare stammen van het HPV-virus (37, waarvan 19 kankerverwekkend), verminderde het vaccin het risico van kanker met slechts 17%.

Over het geheel genomen laten de resultaten zien dat het vaccin niet aan de oorspronkelijke vooruitzichten beantwoordt. De bevindingen tonen aan dat om één prekanker laesie te voorkomen, er 129 vrouwen moeten worden gevaccineerd.
Cruciaal in alle HPV-studies is dat onder de vele tienduizenden proefpersonen, er zich minder dan 400 bevonden die 12 jaar of jonger waren, de groep die nu grootschalig dit vaccin krijgt ingespoten. Omdat de duur van de studies die van 5 jaar niet overschrijdt, wordt er ook al gesproken over de noodzaak van ’booster shots’, hervaccinaties telkens na 10 of zelfs 5 jaar. Daarnaast wil men in verband met een vermeende kudde-immuniteit ook jongens gaan vaccineren.

De kritiek
De tijd om na identificatie van precursor laesies invasieve carcinoma te ontwikkelen, bedraagt gemiddeld 8,1 tot 12,6 (tot zelfs 40) jaar, zo melden onderzoekers in Management of abnormal cervical cytology and histology.
In zijn artikel ’What is wrong with the HPV vaccine mandate in Illinois?’ vraagt de arts David Ayoub zich af: ”Wanneer andere HPV-virustypen dan die in Gardasil de cervix koloniseren, en deze meer agressief zijn, kan zich nog altijd baarmoederhalskanker ontwikkelen – in een meer kwaadaardige, of zelfs dodelijke vorm…”. En inderdaad, in één van de Gardasilstudies lieten de gegevens doorschemeren dat het blokkeren van de stammen waar het vaccin op mikt, een ecologische niche heeft geopend waarbinnen HPV-stammen die tot nu toe als onschuldige spelers werden gezien, kunnen opbloeien, en zo de bescherming door het vaccin gedeeltelijk tenietdoen.

Dr. Douglas Lowy van het National Cancer Institute (NCI), die Gardasil mede ontwikkelde, stelt daar tegenover dat zelfs wanneer de andere typen snel in aantal toenemen, er geen significante stijging van kanker zal plaatsvinden, omdat de andere stammen minder carcinogeen zijn. Als dat wel zo mocht zijn, kunnen zij aan het vaccin worden toegevoegd. Intussen zijn Merck en GlaxoSmithKline al naarstig aan het werk…
Op pagina A1 kopt de Wall Street Journal van 16 april 2007, ”Vragen over doeltreffendheid overschaduwen een kankervaccin”. Het artikel vervolgt met ”Aan het panel van experts dat over Gardasil adviseerde, vroeg de FDA niet of het vaccin specifiek de kanker zelf voorkwam.”

In mei 2007 waarschuwen artsen van de universiteit van San Francisco in de New England Journal of Medicine in een redactioneel artikel tegen het gebruik van Gardasil voordat er meer onderzoek is gedaan effectiviteit en de veiligheid op lange termijn.
Dr. Jon Abramson, voorzitter van het CDC Adviescomité voor Vaccinaties, geeft als commentaar: ”Gardasil zou niet verplicht moeten worden gesteld.”
Diane M. Harper is HPV-vaccin wetenschapper, arts, en directeur van de Gynecologic Cancer Prevention Research Group Dartmouth Medical School in New Hampshire. Zij leidde twee vaccin trials, en windt er helemaal geen doekjes om: ”Gardasil geven aan 11-jarigen is een dik vet gezondheidszorg experiment. Het vaccin is niet op doeltreffendheid getest in kleine meisjes. Op 11-jarige leeftijd krijgen die geen baarmoederhalskanker – dat weten ze de eerstvolgende 25 jaar nog niet.” En ze scherpt haar uitspraak aan met: ”Het vaccin nu verplicht te stellen, is simpelweg enkel en uitsluitend in belang van Merck.” In the Guardian van 26 maart 2007 voegt ze daaraan toe: ”Het vaccin beschermt niet tegen alle stammen van het virus, en evenzo weet niemand of gevaccineerde 10-jarigen van nu wanneer ze over 10 jaar seksueel actief zijn, en dan risico lopen, nog steeds zijn beschermd”.

In een ander interview zegt Diane Harper: ”Wanneer artsen het vaccin geven, denkt de patiënt ’Nu ben ik beschermd’ en dat is gewoon niet waar. Gardasil beschermt tegen de belangrijkste HPV-schurken, maar noch artsen, noch vrouwen moeten zich door de injecties laten verleiden tot een vals gevoel van veiligheid. Ik denk niet dat Gardasil het kanon is dat baarmoederhalskanker van de kaart veegt.”
Dr. Elizabeth Unger van de Centers for Disease Control (CDC) bezwaart: ”Men neemt aan dat infectie alleen niet genoeg is voor het veroorzaken van kanker. Voor de ontwikkeling van een neoplasma zijn meer factoren nodig. Er zijn zeker zeer veel vragen rond HPV-infectie.”

Dit wordt bevestigd door de samenstellers van het standaardwerk Cancer: Principles & Practice of Oncology, respectievelijk voorzitter en hoofd chirurgie van het National Cancer Institute (NCI), dr. Vincent DeVita Jr. en dr. Steven Rosenberg. Ook zij zeggen expliciet: ”Voor het ontstaan van cervicale kanker is een HPV-infectie is niet genoeg.”
Moleculair bioloog Peter Duesberg betwijfelt zeer of HPV wel de veroorzaker is van baarmoederhalskanker. En zelfs het uiterst conservatieve National Cancer Institute meldt dat nog geen enkel onderzoek heeft bewezen dat HPV cervicale kanker veroorzaakt.
Professor Matthias Durst, kankeronderzoeker aan de universiteit van Jena stelt dat alleen de genetische veranderingen in de chromosomen tot een tumorgroei zouden kunnen leiden.
Dr. Joseph DeSoto, onderzoeker bij de National Insitutes of Health (NIH) maakt van zijn hart geen moordkuil: ”Dit zijn incomplete vaccins die niet gaan doen wat ze geacht worden te doen, en dat is baarmoederhalskanker voorkomen.”

De effecten van een Gardasil injectie
Er bestaan geen lange termijn veiligheidsstudies. Van de vrouwelijke proefpersonen die de drie als doeltreffend aangenomen injecties met Gardasil kregen, is inmiddels een aantal moeder geworden. Bij sommige van deze baby’s zijn aangeboren afwijkingen geconstateerd. En ook al is hun aantal te laag voor statistische significantie, stemt dit ernstig tot nadenken.

Uit de gepubliceerde trials en bij het post-marketing veiligheid bewakingsprogramma van de FDA en het CDC, Vaccine Adverse Effects Reporting System (VAERS), komt het HPV-vaccin tevoorschijn met een significant hoog percentage aan negatieve effecten: 90%. Inmiddels beslaan de Gardasil meldingen bij VAERS maar liefst 15 tot 20% van de meldingen over alle vaccins bij elkaar. Eenderde daarvan betreft meisjes van 16 jaar of jonger. De 12 rapportages van een falen van het vaccin betreffen drie meldingen van genitale wratten, zes gevallen van abnormale Pap-smears, en drie HPV-infecties.
Van de 77 vrouwen die ten tijde van hun vaccinatie zwanger waren, hebben er 33 negatieve effecten ervaren, variërend van foetale afwijkingen tot spontane abortus (cijfers tot mei 2007).

Meldingen negatieve Gardasil effecten bij VAERS 

Bij de VAERS-meldingen is het opvallend dat de meeste daarvan de eerste vaccinatie betreffen, en het merendeel van de gevallen van flauwvallen of toevallen steeds tien minuten tot een kwartier na injectie plaatsvinden. In de bijsluiter staat expliciet vermeld dat Gardasil niet samen met andere vaccins moet worden gegeven, maar uit de VAERS rapporten blijkt Gardasil te zijn gespoten samen met in totaal 18 andere vaccins. Eén kind had tegelijk met Gardasil zelfs 5 andere vaccins gekregen.

Sterilisatie
In een mailwisseling met de Amerikaanse radioloog Dr. David Ayoub, waarin ik hem de geschiedenis van Merck voorleg in verband met mijn akelig voorgevoel over de werkelijke lange termijn gevolgen van Gardasil, antwoordt hij mij op 29 juli 2007: ”Ik ben het met je eens dat Gardasil antifertiliteit is.” Naast de voor de hand liggende connectie tussen latere onvruchtbaarheid en het adjuvant polysorbaat 80 ziet hij nog een andere mogelijke oorzaak, één die al eerder is toegepast bij andere vaccins (die werden verspreid door de WHO). Ayoub licht toe: ”Gebaseerd op de meer dan 2000 reacties gerapporteerd aan de FDA, suggereren verscheidene daarvan endocriene verstoringen, zelfs pseudo-zwangerschap, hetgeen naar mijn mening een HCG (human chorio gonadotrophin hormone) effect is dat tenslotte zal leiden tot anti-HCG antilichamen.” Hij vervolgt: ”Ik weet dat er een mogelijkheid bestaat om DNA voor HCG en antiHCG antilichamen direct in de virale sequentie in te voegen.” Hij voegt daaraan toe: ”Ik heb rapporten gekregen dat de eerste in de VS gedistribueerde Gardasil zendingen naar Texas zijn gegaan, en vervolgens clandestien over de grens naar Mexico. Wanneer ik een monster te pakken krijg, heb ik een lab dat een PCR voor HCG-sequentie wil doen. Ik denk dat het vinden van een positief gelijk staat aan een naald in een hooiberg, ik vermoed dat ze het niet in iedere vaccin batch stoppen.”

HCG vormt de basis van het eerste anticonceptievaccin dat volgens een bericht van 11 juli 1986 van United Press International zou worden getest in Australië. De vormgever ervan, dr. Vernon Stevens, directeur voor reproductieve biologie aan Ohio State’s Department of Obstretics and Gynecology, onthulde dat zes jaar van pilot studies hadden geleid tot de oorspronkelijke ontwikkeling van het vaccin. Het zwangerschapshormoon HCG zorgt ervoor dat een bevruchte eicel in de baarmoederwand kan innestelen. Het effect van het HCG van een vreemde vrouw in een ontvangen vaccin geeft in een zwanger geworden vrouw een heftige reactie met haar eigen HCG. Dit verhindert haar bevruchte eicel om in haar baarmoeder in te nestelen, met als resultaat steriliteit, afgebroken zwangerschappen en geaborteerde foetussen. In het midden van de jaren ’90 van de vorige eeuw werden onder meer in de Filippijnen experimentele tetanusvaccins getest als deel van een programma dat werd gesponsord door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO, volle dochter van een Brits / Zwitsers /Amerikaans farmaceutisch kartel). De Filippijnse Medical Association meldde dat deze vaccins HCG bevatten, net zoals de vaccins die in vergelijkbare, andere WHO-programma’s werden toegediend in Mexico en Nicaragua.

Dr. Sherri Tenpenny, auteur van onder meer FOWL! Bird Flu: It's Not What You Think en van de audio CD Gardasil (HPV) Vaccine and The History of Mandatory Vaccination bevestigt ook zonder dralen mijn bange vermoedens: ”Vanaf dag één heb ik gezegd dat deze meisjes problemen met hun vruchtbaarheid gaan krijgen. Ik heb het nog niet bewezen, maar ik weet zeker dat dit gaat gebeuren.” Christopher Barr meldt hoe een vroege versie van het Virginia wetsontwerp om HPV-vaccinatie voor jonge meisjes verplicht te stellen, een aansprakelijkheidsclausule bevat over de omstandigheid dat een vrouw, gevaccineerd met het HPV-vaccin, niet in staat blijkt om op natuurlijke wijze een kind te concipiëren en levend ter wereld te brengen, of een verminderde vruchtbaarheid ervaart als gevolg van het HPV-vaccin. Barr vraagt zich af waar de wetsontwerpers deze wijsheid vandaan halen. En vervolgens citeert hij Dee Nicholson’s opmerking over polysorbaat 80, en de opmerking die ik aan hem mailde, dat de meisjes die nu worden gevaccineerd, hun latere vruchtbaarheidsproblemen niet daarmee in verband zullen brengen.

Maar wat ernstiger is, is dat het inmiddels gepasseerde Virginia wetsontwerp een diep verborgen passage heeft die het delen van informatie eist ’zonder autorisatie van de ouders, inclusief-, maar niet beperkt tot de maand, dag en jaar van iedere toegediende vaccinatie; de naam van de patiënt, adres, telefoonnummer, geboortedatum en burger service nummer, en de namen van de ouders’.
Barr: ”Draconische maatregelen tegen de rechten van ouders en kinderen voor een zonder meer draconische maatregel. Nicholson reageert daarop in een mail aan Barr met: ”Mijn God, ze hebben hiermee zojuist een wettelijk precedent geschapen… en met de regels van de Noord-Amerikaanse Unie (NAU) kan dit zelfs tot wet worden zonder dat we enige kans hebben die te bevechten.” Interessant is dat de Washington Times meldt dat de sponsor van dit wetsontwerp, de Republikeinse afgevaardigde van Newport News, Philip Hamilton, meermalen bijdragen heeft ontvangen van Merck, Gardasil’s producent.

Onzekerheden
Het HVP-vaccin Gardasil is een uniek type (recombinant) vaccin zonder voorgaande klinische ervaring. Inmiddels is per 1 oktober 2007 ook GlaxoSmithKline’s Cervarix op de Nederlandse markt verschenen, een vaccin dat is gebaseerd op de HPV-stammen 16 en 18 en dat gebruik maakt van een ander adjuvant systeem (zie kader).
Genetische manipulaties, op welk terrein dan ook, kenmerken zich in de praktijk door een spoor van rampspoed. Naast de negatieve gevolgen van gemanipuleerde voedingsgewassen ligt ons de catastrofale uitkomst van TGN 1412 nog vers in het geheugen. Volgens de teksten op de website leek deze vinding het schip met geld binnen te zullen brengen, in de praktijk verwoestte het monoklonale antilichaam van TeGenero binnen een half uur het leven van zes gezonde Britse jongemannen.
Het potentieel voor de voordelen van de HPV-vaccins is bij lange na niet zo groot als het potentieel voor wijdverbreide schade wanneer dit aan alle meisjes van 9 tot 11 jaar wordt toegediend.

De Amerikaanse FDA heeft Gardasil in 2006 goedgekeurd voor gebruik in deze meisjes, terwijl
• de leeftijdsgroep van 9 tot 11 jaar in geen van de studies voorkomt;
• Gardasil natriumboraat bevat, onderdeel van ratten- en kakkerlakkengif, een stof waarvan de National Library of Medicine (NLM) van de National Institutes of Health (NIH) in 2005 hebben gezegd: ”Natriumboraat staat thans bekend als een gevaarlijk gif, niet langer in gebruik in medische preparaten”;
• een andere toevoeging, polysorbaat 80 (E-433) verband houdt met infertiliteit in muizen en ratten;
• in de FDA labeling stond vermeld dat Gardasil niet was geëvalueerd op carcinogeniciteit of genotoxiciteit. In de toekomst kan dit vaccin dus zeer wel fertiliteitproblemen opleveren, de fabrikant is er niet zeker van dat dit niet gebeurt;
• de effecten van de HPV-vaccins in verband met (andere dan cervicale) kanker en infertiliteit door de FDA zijn aangestipt, maar nooit onderzocht – en dus ook niet kunnen worden uitgesloten. Op langere termijn zijn kanker en vruchtbaarheidsproblemen dus alleszins mogelijk;
• de genetisch gemanipuleerde aard van de HPV-vaccins doet het ergste vrezen voor de menselijke genen. Het gedrag van vreemd genetisch materiaal, afkomstig van gemanipuleerde planten dan wel virussen, is onvoorspelbaar. Daar waar men de effecten op korte termijn wel zichtbaar heeft kunnen maken, zijn onherstelbare vernielingen gemeld aan het DNA en de weefsels van de ontvangers;
• Pap-smears (uitstrijkjes) blinken niet uit door betrouwbaarheid, daarom is men gestart met het ontwikkelen van een PCR-test voor HPV.

De directeur van HiFi DNA Tech, de patholoog Sin Hang Lee, stuurt op 30 oktober 2006 aan de FDA een brief waarin hij verwijst naar het  FDA VRBPAC Background Document: GardasilTM HPV Quadrivalent Vaccin van de FDA-VRBPAC Meeting op 18 mei 2006. Op pagina 8 hiervan staat dat ”bij vrouwen die al sero-, en PCR-positief zijn voor de vaccingerelateerde HPV-genotypen, vaccinatie met Gardasil het risico op hooggradige prekanker laesies met 44,6%, doet toenemen”. Om zijn pleidooi voor een gevoeliger en meer specifieke testmethode voor het ontdekken van HPV in klinische monsters, en voor de voorbereiding van materiaal voor het bepalen van HPVgenotypen kracht bij te zetten, stuurt Lee in zijn brief zijn nog niet gepubliceerde wetenschappelijk artikel mee (SH Lee et al, Human Papillomavirus Genotyping by DNA Sequencing-The Gold Standard HPV Test for Patient Care) Lee: ”Gezien de conclusies in het FDA-document is voor deze specifieke groep van vrouwen een op PCR gebaseerd detectie-instrument voor accurate HPV genotypering, meer dan ooit hard nodig”.

Verder vervangt geen enkel HPV-vaccin niet de noodzaak tot uitstrijkjes. Integendeel. Het is een groot en gevaarlijk misverstand dat men met dergelijke vaccins is beschermd tegen baarmoederhalskanker. Gardasil lijkt slechts bescherming te bieden tegen een HPV-infectie, en dan nog alleen de infectie met de in het vaccin aanwezige stammen 6, 11, 16 en 18, terwijl het vaccin andere, tot nu toe rustige stammen meer virulent zou kunnen maken.

HPV-vaccins voor mannen
Het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde (NTvG) meldt op 8 december 2007 het verzoek aan de FDA van de Amerikaanse Oral Cancer Foundation (OCF) voor een versnelde goedkeuring van de HPV-vaccins voor mannen. Aanleiding zijn de recente publicaties Cancer (2007;110:1429-35) en NEJM (2007;356:1944-56). Daarin wordt het kankerverwekkende HPV-16 in verband gebracht met kanker in mond-, en keelholte vanuit het seksuele gedrag van adolescenten. Interessant détail in dit bericht is dat er in de VS jaarlijks ruim tweemaal zoveel mannen sterven aan door HPV-geïnduceerde mondkanker, dan vrouwen aan baarmoederhalskanker, veroorzaakt door hetzelfde virus. Hoe is dit te rijmen met de massale vaccinatiecampagnes gericht op zeer jonge meisjes?

Het NTvG-bericht vervolgt met een citaat van OCF-directeur Brian Hill: ”Het seksuele gedrag van adolescenten verandert. Daardoor hebben ze op vroege leeftijd oraal-genitale seks, en zal de overdracht van HPV toenemen, evenals het risico op kanker van de mond, baarmoederhals, vulva, vagina, penis en anus.” Hill ziet geen enkele reden om te wachten met het vaccineren van jongens, omdat de vaccins zich bij hen niet anders zullen gedragen dan bij de meisjes... De vraag is op welke informatie deze man opereert. Bovendien schijnt hij te denken dat de jongens het virus dan ook niet meer kunnen overdragen. Was deze korte bocht al bewezen?

Dubbele boodschap
Wanneer ouders willen dat hun kinderen op latere leeftijd geen baarmoederhalskanker of een andere vorm van seksueel geïnduceerde kanker krijgen, zullen ze hen om te beginnen op een juiste, integere en samenhangende wijze moeten inlichten over seksualiteit, en vooral over het verband daarvan met liefde. En helaas moet dat nu al heel (en in essentie veel te) vroeg, want in deze maatschappij komt via de media seksualiteit in de meest grove, misvormde en onthechte en animale formaten ongevraagd en op allerlei manieren het bewustzijn van nog heel jonge kinderen binnendenderen.

Deze desensibilisatie – door overprikkeling het gevoel voor iets verliezen – vanuit het aanbod van seksuele boodschappen op Duracellkonijnniveau is alom en onontkoombaar aanwezig: in het nieuws, in televisieprogramma’s, in reclameboodschappen, in videoclips, op internetsites, in kranten en tijdschriften, in de seksuele voorlichting aan kinderen op de site ’Hoe het moet’, en zelfs in subliminale elementen in de tekenfilms voor kleintjes, en zelfs al op school.

De boodschap die een ouder met een Gardasilvaccinatie aan een kind van 9 jaar geeft, is voor beide partijen dubieus en dubbel: ”Door de omstandigheden gedwongen, moet ik je nu al seksuele voorlichting geven. Daarbij moet ik je meteen uitleggen wat een HPV-infectie is, en dat deze in verband staat met in de rondte vrijen – iets waarvan ik van jou verwacht dat jij dat (straks) niet doet. Èn ik geef je nu dit vaccin…”

Tot slot
In haar artikel Shaken baby syndrome, the vaccination link uit dr. Viera Scheibner de volgende hartenkreet. Deze is onverkort van toepassing op de moeders van dochters van 9 jaar, die in de Gardasil reclameboodschappen en op websites als Bescherm je dochter vaak in rechtstreekse emotionele chantage worden aangesproken.
Viera Scheibner: ”Ouders zouden zich de volgende zaken kunnen afvragen. Is het niet opvallend hoe vaak vaccins worden gepresenteerd door middel van dreiging, angstscenario’s, dwang, slachtoffering en – op sommige plaatsen in de wereld – in verband met financiële-, of andere boetemaatregelen? En hoe vaak worden ouders niet beschuldigd van de beschadigingen, zo overduidelijk het effect van diezelfde vaccins?

Ingeval op ouders deze zelfde meedogenloze druk zou worden uitgeoefend bij het opdringen van enig ander product, zouden zij dan even toegevend zijn? Zouden zij zich in die gevallen niet direct afvragen wat zo’n product bevat, dat het hen als consument zo de strot moet worden ingeduwd? En waarom is het dat zoveel mensen – onder wie ook goed geïnformeerde artsen – tegenwoordig vaccinaties weigeren? Zouden ouders niet achterdochtig moeten zijn jegens een medisch systeem dat zichzelf aan hen opdringt, maar dat geen verantwoordelijkheid neemt voor de beschadigingen vanuit de vaccins die het aan hun kinderen toedient. En dat hen uit de ouderlijke macht zet – of probeert te zetten, – zodat zij hun grondwettelijke zelfbeschikkingsrecht verliezen over de gezondheid van zichzelf en van hun kinderen?”

Wordt vervolgd



Auteur: © Désirée Röver

Désirée Röver is medisch onderzoeksjournalisten mind-body therapeut. Wereldwijd spreekt zij met artsen en onderzoekers in het veld van complementaire en holistische benaderingen van gezondheid. Vanuit die ontmoetingen heeft zij een schat verworven aan wetenschappelijke uitleg en bevestiging van mindbody heling fenomenen. Vanwege haar brede benadering en expertise wordt zij regelmatig uitgenodigd als dagvoorzitter van zowel regulier,- als complementair gerichte medische congressen, alsook van openbare debatten.



Met dank aan: Frontier Magazine waarin dit artikel eerder gepubliceerd werd.
 





©2007 www.wijwordenwakker.org