Kartelvorming in zaadhandel leidt tot overheersing in de wereldvoedselvoorziening

 

Kijkend naar de geschiedenis van de agrarische culturen, blijkt de landbouw altijd al een gediversifieerde sector van de economie geweest. Kleine, zelfvoorzienende familiebedrijven waren in de meeste culturen de orde van de dag. Zelfs toen in de loop van de tijd kleine landbouwbedrijven groter en meer gespecialiseerd werden, bewaarden velen van hen nog steeds zaden of kocht ze van andere landbouwbedrijven, waardoor de controle van de landbouw in handen van de mensen bleef. Maar vandaag de dag is alles veranderd naarmate grote chemische en agribusiness bedrijven zaadbedrijven en andere agrarische invoerbedrijven hebben opgekocht of er mee zijn samengesmolten. Ze hebben met succes vaste voet gekregen in genetisch gemodificeerde (GG) gewassen met transgene eigenschappen. Deze primaire factoren en vele anderen hebben een crescendo in de richting van de wereldwijde dominantie van de agricultuur door bedrijven, en dus de wereldvoedselvoorziening, vergemakkelijkt. De sombere toestand waarin we ons vandaag de dag bevinden, gebeurde uiteraard niet in één nacht slaap, maar het kreeg wel een sneltreinvaart na de introductie van GG-gewassen in het midden van de jaren 1990. Van dan af hebben multinationals als Monsanto, DuPont en Syngenta een aanzienlijke mate van controle over de wereldwijde zaadindustrie verkregen die in grote mate de agrarische diversiteit en vrijheid heeft beperkt. De mogelijkheid om zowel zaden als zaadeigenschappen te patenteren heeft de zaak ook nog erger gemaakt omdat de mogelijkheid om natuurlijke of erfgoedzaden te verkrijgen steeds moeilijker wordt en vele landbouwers het gevoel hebben dat ze geen andere keuze hebben dan met de stroom mee te gaan. Professor Philip H. Howard van de Department of Communicty, Agriculture, Recreation and Resource Studies aan de Michigan State University publiceerde in 2009 een studie genaamd Visualizing Consolidation in the Global Seed Industry: 1996-2008 (vert: Beeld van de versterking in de wereldwijde zaadindustrie) die de agricultuurtrend naar corporate dominantie analyseert. Deze studie, die gepubliceerd werd in een speciale uitgave van het tijdschrift Renewable Agriculture, biedt zowel een uitgebreide data-analyse van de dramatische transformatie van de landbouw in de voorbije decennia alsook een zeer informatieve visuele analyse van deze werkelijk schokkende vijandige overnamesituatie.

De “Zes Grote” farmaceutische- en chemische bedrijven hebben in de afgelopen 15 jaar honderden zaadbedrijven opgekocht of joint ventures mee aangegaan

Om zijn lezers te helpen de toestand van de zaadindustrie te begrijpen ontwikkelde Prof. Howard een zeer informatieve grafiek die de realiteit van wie in werkelijkheid de zaadindustrie controleert weergeeft. Monsanto, DuPont, Syngenta, Bayer, Dow en BASF bezitten gezamelijk of gedeeltelijk honderden voorheen onafhankelijke zaadbedrijven, en Monsanto domineert hen uiteraad allemaal.


Je kunt hier zelf de grote grafiek bekijken. Zoals je zult zien vertegenwoordigen de blauwe cirkels in de grafiek de zaadbedrijven, terwijl de rode cirkels, toevallig allemaal chemische- of farmaceutische bedrijven, de overgrote meerderheid van hen controleren. Volle grijze pijlen geven de volledige eigendom van een bedrijf aan, terwijl grijze lijnen gedeeltelijke eigendom weergeven. Een van de meest voor de hand liggende eerste indrukken die je uit de grafiek haalt is Monsanto’s uitgebreide en wijdverspreide controle over de zaadindustrie. Volgens de analyse van Prof. Howard verwerfde Monsanto meer dan 50 zaadbedrijven alleen al tijdens de tijd van deze studieperiode, tussen 1996 en 2008. Monsanto was weinig of niet betrokken bij de zaadindustrie voor het midden van de jaren 1980 maar slokt sindsdien in een snel tempo zaadbedrijven op waardoor het zijn ontwikkeling en controle over de voedselvoorziening  door GGOs bevordert. Vandaag de dag is Monsanto het grootste zaadbedrijf ter wereld, en het transnationale monster blijft aangroeien of “joint ventures” aangaan met diverse onafhankelijke zaadbedrijven die nog bestaan. Naast Monsanto bezitten of controleren de andere vijf van de “Zes Grote” die Prof. Howard illustreert, DuPont, Syngenta, Bayer, Dow en BASF, collectief een groot deel van de overige grote zaadbedrijven die geen eigendom zijn of beheerd worden door Monsanto. En één van de grootste factoren die heeft bijgedragen aan deze sombere setup is GGO's en transgene, gepatenteerde zaadeigenschappen die verdeeld worden onder de industriespelers.

De “Zes Grote” hebben elk akkoorden met één of meer van de anderen, hun algehele succes hangt grotendeels af van GGO’s en een betere beheersing van landbouwgrondstoffen

Het enige dat erger is dan Monsanto en de dominantie van de zaakmarkt zijn de gezellige relaties die ze met elkaar hebben. Uit Prof. Howards analyse blijkt dat elk bedrijf van de “Zes Grote” minstens één wederzijdse relatie met elkaar heeft, en ze samen de corporate controle over de zaadindustrie deelt. Monsanto heeft kruislicentie-akkoorden voor zijn transgene patenten met elk ander bedrijf in de mix, terwijl Dow akkoorden heeft met iedereen behalve Bayer. En Syngenta heeft akkoorden met Dow, Monsant en DuPont, terwijl BASF akkoorden heeft met Dow en Monsanto. Wat betekent dit allemaal? Het betekent dat de reeds verontrustende oligarchie die de zaadindustrie controleert, zich aan het vormgeven is tot een totaal monopolie, uiteraard met Monsanto aan het roer. En de transgene technologie blijft zich uitbreiden, wat landbouwers dwingt om ofwel mee te gaan in de stroom, ofwel het beroep vaarwel te zeggen, binnenkort zou er geen andere keuze meer kunnen zijn in de landbouw naast wat Monsanto te bieden heeft. Men zou denken dat de landbouwers zich meer bewust zouden zijn van deze overname en zich zouden verzetten. Maar de “Zes Grote” vliegen zeer effectief onder de radar, in de meeste gevallen door hun zaden en chemicaliën te verkopen aan verschillende leveranciers onder verschillende namen. Volgens Prof. Howard is dat de manier waarop ze doeltreffend de illusie van concurrentie en keuze tijdens hun overname hooghouden.

Hoe het zo slecht werd en hoe de situatie kan worden opgelost

Voor tal van redenen is door de jaren heen échte concurrentie in de zaadindustrie systematisch afgebroken. Naast flagrante industriële versterking en overname door farmaceutisch- en chemische bedrijven, hebben vele landbouwers simpelweg de nieuwste zaadtechnologieën geaccepteerd, zelfs wanneer dit betekende dat ze hun zaadsparende vrijheid moesten opgeven en gedwongen moesten vertrouwen op het intensieve gebruik van chemicaliën en andere synthetische interventies om te kunnen telen. Prof. Howard legt uit dat een concept, bekend als de “agriculturele tredmolen” een belangrijke factor heeft gespeeld in de overdracht naar de zaadindustrie. Omdat de vraag naar voedsel grotendeelt inelastisch is, zal elke productiestijging leiden tot dalende gewasprijzen. Als dus nieuwe kweekmethoden ontstaan zullen landbouwers die de methoden het eerste toepassen, andere landbouwers onbedoeld dwingen deze methoden ook toe te passen, alleen al om hetzelfde niveau van omzet hand te haven. Indien ze deze methoden niet toepassen, of mislukken in het bijhouden van de andere landbouwers in de tredmolen, zullen ze uiteindelijk afvallen of gedwongen worden helemaal uit het agrarisch beroep te stappen. Andere factoren zijn beleidsveranderingen die de acccumulatiebarrières om landbouwovernames in het verleden te voorkomen, hebben verminderd. Door de ontwikkeling van gepatenteerde, transgene zaadeigenschappen zijn zaadbedrijven in staat geweest de accumulatiebarrière in de landbouw te overwinnen. Wanneer landbouwers hun GG zaad niet kunnen opslaan, kunnen corporate eigenaren doeltreffend een continue jaarlijkse cash flow behouden alleen al van de verkoop van zaden en de bijhorende pesticiden en herbiciden, wat op zijn beurt, voor aasetende bedrijven als Monsanto, de landbouw tot een veel grotere winstgevende onderneming maakt dan vroeger.

Wat is dan de oplossing? Prof. Howard suggereert het verbeteren van de handhavingsmededingsingsregels, die de voortdurende verschuiving van zaadbedrijf eigendom en de geleidelijke opbouw van de voedselketen door een paar grote bedrijven voorkomt. Een ander idee is een beleid te creëren dat vecht tegen het agriculturele tredmolen fenomeen en in plaats hiervan onafhankelijke zelfonderhoudende landbouwsystemen promoot die de controle over het voedsel bij de mensen houdt in plaats van bij de bedrijven. Misschien is de meest doeltreffende suggestie, en het is één waar we hier bij NaturalNews ook sterk voor pleiten, een einde te maken aan de praktijk van patentverlening op levende organismen. Door het herstel van deze meest doeltreffende belemmering voor accumulatie, zullen er geen stimulansen voor multinationale biotechnologiebedrijven als Monsanto meer zijn om zich te focussen op dominatie van de agricultuur omdat er geen mogelijkheid meer is voor de massale accumulatie van rijkdom en kapitaal door middel van gepatenteerde zaden.



Bron: Ethan A. Huff voor NaturalNews - 27 juli 2011

Andere bronnen voor dit artikel:
http://www.seedbuzz.com/knowledge-c...
http://www.naturalnews.com/files/se... (= Grote afbeelding van onderlinge samenhangen van bedrijven)

Vertaald door ‘t Vertalerscollectief





©2007 www.wijwordenwakker.org