BEYOND THE BOX #026

Ons verouderde westerse onderwijssysteem

“Ik zeg je, de kinderen van gisteren lopen in de begrafenisstoot van het rijk dat ze voor zichzelf hebben gecreëerd. Ze trekken aan een verrot touw dat snel kan breken, waardoor ze in een vergeten afgrond zullen vallen. Ze wonen in huizen op een zwakke fundering. Als het stormt – en dat gaat binnenkort gebeuren – krijgen ze het huis op hun kop en wordt het hun graf. Hun gedachten, uitspraken, ruzies, composities, boeken en werk zijn niets anders dan ketens waaraan ze voortgesleept worden. De kinderen van morgen zijn door het leven geroepen en zij volgen het met stevige schreden en opgeheven hoofd. Ze zijn de dageraad van de nieuwe grenzen; geen rook zal hun ogen versluieren en geen gerinkel van ketenen zal hun stemmen overstemmen. Ze zijn met weinigen maar het verschil is net als het verschil tussen een tarwekorrel en een hooiberg. Niemand kent ze maar ze kennen elkaar. Ze zijn als bergtoppen, die elkaar kunnen zien en horen, niet als grotten die elkaar niet kunnen zien of horen. Ze zijn het zaad door Gods hand op de akker gezaaid, het zaad dat ontkiemt en de jonge blaadjes ontvouwt naar het zonlucht. Het zal uitgroeien tot een grote boom, met zijn wortels in de Aarde en zijn takken hoog in de lucht.’ Kahil Gibran".

Misschien is het tijd om eens serieus te overdenken wat we precies verstaan onder het begrip ‘onderwijs’ en vooral als het jongere leden van de samenleving betreft. Heeft het onderwijs het ware doel uit het oog verloren? Wat is het ware doel en hoe succesvol is het huidige systeem? Wat wil het onderwijs nou precies bereiken? Is er echte kennis over de wereld die ze binnengaan – is er ruimte voor hun werkelijke wijsheid en inzicht binnen het huidige systeem of is het meer memoriseren en stampwerk om een examen te halen? Is er zichtbaar enthousiasme als ze in de klas zitten? Is er vreugde en opwinding als ze ontdekken welke kansen ze hebben als ze de wijde wereld ingaan? Of in hun dagelijkse ervaringen en interacties?

Ik denk dat we helaas weten hoe de meeste antwoorden op deze indringende vragen luiden. En nogmaals – hebben we ons onderwijssysteem het ware doel uit het oog laten verliezen? In de woorden van T.S. Elliott die ik in een eerder artikel heb gebruikt: ‘Waar is de wijsheid die we verloren hebben in kennis en waar is de kennis die we verloren hebben in informatie?’

De komst van dit technologische tijdperk dat boven alles de nadruk legt op snelheid helpt mijns inziens niet. Inderdaad, waar IS de wijsheid die hand in hand zou moeten gaan met deze zogenaamde ‘vooruitgang’ die we in onze fysieke wereld zien? Snelheid is het dictum tegenwoordig en dat is nergens duidelijker dan onder jongeren. Ja, dit is een nieuw tijdperk maar laten we de spreekwoordelijke baby niet met het badwater weggooien! Evenwicht in alles!

Kunnen we hier nu iets van leren, en zo ja, hoe kunnen we het toepassen op ons huidige onderwijssysteem?

Laten we aannemen dat op een paar treurige gevallen na alle kinderen geniaal, talentvol en creatief zijn. Onze kinderen en jongeren mogen niet als onwetend worden behandeld zoals we in onze samenleving geneigd zijn te doen. We zien onderwijs meer als een sociale voorbereiding dan als ten volle in het nu leven.

Onlangs kreeg ik een dvd over een unieke Russian Kin School between the Black Sea en the Caucasus Mountains in the land of the mysterious Dolmens’. De resultaten van deze school zijn ongelooflijk, en deze eer komt volledig toe aan Mikhail Shetinin, oprichter van de school en ziener die, ik citeer: ‘zowel algemene en alternatieve opvattingen over onderwijs vernietigde en de nieuwe toekomst van de mensheid schiep’.

Een van de principes is dat jongeren in hun eigen tempo moeten kunnen leren –  in de trant van Montessori scholen, als ik me niet vergis. De grondgedachte van deze Russische school is dat alle kinderen genie, talent en creativiteit hebben. Er worden geen I.Q.s gemeten. ‘Als het hart van een kind open is, is hij of zij een genie. Als je het hart opent, complexen, spanningen en angst, uitbant zie je een genie dat al op weg is.’

Innerlijke groei is het belangrijkste. Als er een spirituele, geen religieuze, basis is, is alles makkelijk om te leren. ‘We versmelten alle kennis tot een holistische perceptie van ruimte, los van de wereld. We proberen te denken in termen van het Universum – niet alleen maar op de schaal van de mens los van de wereld – onze gedachten moeten de hele Schepping omvatten. Dat is de kern van onze onderwijskundige benadering volgens Shetinin.

Onlangs was ik geschokt door het voorstel van de overheden om kunst en muziek uit het schoolleerplan te schrappen. Deze creatieve elementen zijn essentieel, verheffend en gezond. Ze geven het noodzakelijke evenwicht tussen hoofd en gevoel/hart/creativiteit.

Ter illustratie een persoonlijk voorbeeld: in mijn schooljaren in 1940-50 waren deze vakken nog sterk aanwezig in het leerplan net als toneel en dansen, waardoor ik een paar jaar later een kleine rol met wat ballet kreeg in een theater in het hart van Londen. Het heette de Beggar’s Opera. Deze kans had mijn leven kunnen veranderen als ik verder was gegaan op dit pad. Het was nooit gebeurd als ik die ervaring niet had gehad tijdens mijn kostschooljaren in Ontario,

In het huidige schoolsysteem trachten we de kinderhoofden vol te proppen met informatie – wat telt is de kwaliteit van de aandacht. We creëren onze werkelijkheid met onze gedachten en de energie die we erin stoppen.

Zoals een van de leerlingen van deze Russische school zegt: ‘Het leven is niet iets wat je voorbereidt. Je leeft je leven elk moment dat je ademt’. Wauw! Wat een wijsheid! DAT is passie – iets wat helaas ontbreekt bij de meeste leerlingen tegenwoordig, wat we heel erg moeten stimuleren bij onze jeugd. Daar zouden we allemaal beter van kunnen worden! We moeten ons huidige onderwijssysteem serieus herzien in het licht van deze voorbeelden van die Russische school.

Vrijwel overal ter wereld stagneert de samenleving – hij blijft in het verleden steken en verzet zich tegen en is zelfs bang voor verandering: elke verandering is geen verbetering. Nietwaar? NIET WAAR! Kijk eens naar de puinhoop waar we in verzeild zijn geraakt. We zien dat we gelukkig worden van materiële zaken, nieuwe auto’s, grotere huizen, dingen dus! Bezeten door de angst nooit genoeg te hebben omdat ‘je nooit weet er gebeurt'. Maar met deze angstige houding CREËREN  we onze toekomst en die van onze kinderen, tenzij we wakker worden en ons realiseren dat we bergafwaarts gaan.

De Russische school en zijn leerlingen zijn een inspiratie en een glimp van de toekomst die voor ons allemaal weggelegd zou kunnen zijn. ‘En kinderen zullen de weg wijzen’. Hhhmmmm. Inderdaad. Een jonge, frisse, ongecompliceerde geest en hart kan voor ons allen de deur openen naar een leven vol passie, schoonheid en vrede. Wat we uitstralen, trekken we aan – angst brengt angst. En het tegenovergestelde geldt ook. NU kunnen we kiezen. Die leerlingen in Rusland hebben gekozen, en velen in de wereld met hen. Ja, er verandert iets, wees niet bang – verwelkom de verandering en laat de ballast achter!

Het leven is om geleefd te worden – met volle teugen. Dat ben je jezelf schuldig. Ga ervoor! Wees niet bang! Cheers, Michael.

Meer over deze Russische school en voor de dvd, ga naar  TEKOS.org




Auteur: © Michael Brine.


Met dank aan: Missionignition  

 





©2007 www.wijwordenwakker.org