JE KINDEREN.



‘Je kinderen zijn je kinderen niet’.
Weergaloos knap schetst Kahlil Gibran(1883 - 1931) in ‘De Profeet’ met een paar woorden een diepe waarheid die alleen met het hart begrepen kan worden.Deze boodschap heeft niets aan actualiteit ingeboet.

‘Ze zijn de zonen en dochteren van ‘s levens hunkering naar zichzelf’.
Elk kind verlangt naar onbegrensdheid en bevrijding van alle beperkingen die het van buitenaf krijgt opgelegd. De eigen vleugels uitslaan om in diepte te ervaren wat het betekent helemaal vrij en volkomen zichzelf te zijn.

‘Ze komen door je, maar zijn niet van je’.
In mijn visie kiezen kinderen de ouders bij wie ze geboren willen worden. De ouders stemmen er geestelijk in toe en stellen hun DNA beschikbaar zodat het kind een fysiek lichaam kan aannemen om geboren te kunnen worden op aarde.

‘En hoewel zij bij je zijn, behoren ze je niet toe’.
In de persoonlijkheid is het kind door aanleg en opvoeding met de ouders verbonden. Het kind ontdekt heel snel zijn eigenheid en gaat autonoom handelen. Respect voor de eigenheid van het kind dient in de opvoeding centraal te staan. Kinderen zijn vernieuwers, veranderaars; ouders die de opvoeding die ze zelf ontvangen hebben centraal stellen, schieten tekort. Kinderen van nú zijn zich van binnenuit krachtig bewust wie ze zijn. Ze conformeren zich niet aan wensen, regels en uitgangspunten van overleefde structuren en methodes. Hun eigenheid staat centraal.
 
‘Je mag hun je liefde geven, maar niet je gedachten. Want zij hebben hun eigen gedachten’.
Eigentijdse kinderen zijn onvoorwaardelijk liefdevol, hebben een sterk gevoel voor openheid, rechtvaardigheid en eerlijkheid. Ze plegen geen verraad aan hun diepste waarheid. Ze hebben een eigen frequentieafstemming. Afwijkende golflengtes ervaren ze als storend, als ruis. Ik ontmoet ik in mijn praktijk vaak kinderen die van hun ouders en leerkrachten de verkeerde signalen ontvangen m.b.t. hun gedrag of prestaties. Ze voelen zich doodongelukkig door het onbegrip vanuit hun omgeving m.b.t. hun gedrag of schoolse prestaties. Aan onmenselijk zware druk en torenhoge verwachtingen van ouders of leerkrachten kan het kind niet voldoen. Tot 5/6 jaar verkent een kind de wereld vanuit de holistische rechterhersenhelft: het geheel, beeldend, vanuit het gevoel. Daarna maakt het geleidelijk de overgang naar de analytische linkerhersenhelft: verstand, detail, begrip, cijfer en woord.

Bij een evenwichtige ontwikkeling schakelen kinderen automatisch over van hun holistische naar hun analytisch brein en weer terug. Stagnaties treden op wanneer het kind zich emotioneel niet wil of durft te verbinden met de hem/haar omringende wereld. Vanuit hun beeldende kijk op de wereld voelt het veiliger om te blijven functioneren vanuit hun rechterhersenhelft. Deze kinderen verbinden zich niet of heel moeilijk met de methodiek en de didactiek van veel huidige scholen. De gebruikte methodiek past niet in hun belevingswereld en sluit niet aan bij hun éérste manier van denken. Hun gevoelsmatige, holistische, associatieve manier van denken in beelden en gebeurtenissen, staat haaks op de logische, analytische onderwijsmethodes van de meeste basisscholen.

Een pure holistische denker gaat uit van het geheel, zoekt naar de overeenkomsten om een probleem op te lossen. Hij/zij zoekt vanuit een positieve instelling naar wat verbindt(gevoel). De meer verstandelijk ingestelde analytische denker focust zich op de verschillen bij de oplossing. Uitgangspunt is negatief, niet de overeenkomsten krijgen prioriteit, maar de verschillen(verstand).

Favoriet in onze Westerse wereld is de rationele, mannelijke manier van denken. Deze eenzijdigheid focus op het denken heeft onze samenleving een enorme materiële welvaart gebracht. De nadelen zijn legio(uitbuiting, discriminatie, uitputting van hulpbronnen, dramatische verslechtering van het milieu etc). Denken in details, gericht op direct resultaat en materieel gewin, houdt geen rekening met de gevolgen voor het geheel. Door deze wijze van denken kun je als persoon gemakkelijker gemanipuleerd worden. Je ziet niet in of je bent niet geïnteresseerd wat jouw ‘kleine’ bijdrage teweeg brengt in het totale plaatje. De meer holistische ingestelde denker focust zich automatisch op wat de verschuiving van een detail in de totaliteit te weeg brengt. Dit is een volledig omgekeerde kijk op de wereld!

Hoewel er zeker vernieuwende tendensen in het onderwijs aanwezig zijn, richt het systeem zich nog te veel op leerlingen die goed zijn in logisch, lineair denken. Op scholen, maar ook voor de meeste ouders is deze manier van leren favoriet. Ouders en leerkrachten zijn zelf zó opgevoed en hebben via deze methodiek gestudeerd. Dus: kinderen die zich gedragen zoals ‘het hoort’, met interesse de lessen volgen, de gepaste vragen stellen en hun werk binnen de gestelde tijd inleveren, zijn brave en ijverige kinderen en leerlingen. Met positieve aandacht, cadeaus, mooie rapporten, getuigschriften en lofuitingen oogsten ze alle waardering. Logisch: ze spiegelen de volwassenen door de huidige maatschappij te bevestigen en te continueren. De ‘ideale’ leerling conformeert zich aan het bestaande systeem.

‘Je mag hun lichaam huisvesten, maar niet hun ziel, want hun ziel toeft in het huis van morgen, dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen’.
Jonge mensen die open, creatief en vernieuwend in het leven staan mogen verwachten dat ze de ruimte krijgen om zelfbewust keuzes te maken in hun leven. Hun eigenheid ontdekken om met aandacht en nieuwsgierigheid de wereld tegemoet te treden. Associatief denken houdt het geheel in het oog, zoekt overeenkomsten om tot een evenwichtige oplossing te komen. Als vernieuwers en veranderaars van de samenleving raken jonge mensen gefrustreerd bij het onbegrip en gebrek aan ruimte om veranderingen door te voeren. Teleurgesteld wenden zij zich af van de trage, onwelwillende en stagnerende maatschappelijke systemen als scholen, instituten, politieke partijen etc. Een enorm potentieel aan intelligente, creatief en associatief denkende jongeren die met een diepe emotionele betrokkenheid de wereld van morgen gestalte willen geven, dreigt zo verloren te gaan.

Associatieve denkers zijn individualistisch, de verbanden die zij leggen hebben een meer gevoelsmatige dan een logische verbinding. Ze kunnen niet terugvallen op een vaste structuur die de logische denker hanteert. Ze ontwikkelen een eigen structuur die alle binnenkomende informatie ordent en onderling verbindt. Iets benoemen, feiten en handelingen inpassen in het eigen systeem dient synchroon te verlopen met hun gevoelsmatige beleving. Naamgeving dient de juiste emotie op te roepen. Als individu staan ze vernieuwend en creatief in de wereld. Meesterschap in de puurste vorm!

Lineaire denkers zijn volgers. Ze aanvaarden de gevestigde structuur van de school en de maatschappij en voegen zich.

Associatieve denkers zijn de vernieuwers van de maatschappij omdat ze van binnenuit weten uniek te zijn. Ze denken intuïtief, zijn verbonden met hun wijsheid, scheppen een eigen structuur wat voert tot originele, nieuwe ideeën!

Deze wijze van denken past bij het overgrote deel van de kinderen die nu geboren worden.De wijsheid van de natuur richt zich op evenwicht en harmonie op aarde. Het eenzijdige, rationele mannelijke denken voert ons weg van onszelf; het meer vrouwelijke, gevoelsmatige denken dat vernieuwend en creatief is, zorgt voor meer evenwicht. Associatieve denkers leven vanuit hún kijk op de werkelijkheid. Een opgelegde structuur hindert hen bij de ontwikkeling en opbouw van het eigen systeem. De logische verbanden creëren ze zelf. Ze leren niet ‘dank zij’ maar ‘ondanks’ de opgelegde methodiek van de school.Niet zelden vertonen associatieve denkers op de basisschool een wat vertraagde ontwikkeling op motorisch gebied, bij het aanvankelijk lezen, spelling en later vreemde talen of bij rekenen. De analytische stap voor stap methode is niet hun eerste ingang om te leren. Via plotseling inzicht komen deze kinderen tot het goede antwoord. Het lukt hen niet om aan te geven hoe het juiste antwoord stap voor stap is opgebouwd. Hun beeldend denksysteem werkt zo razend snel dat ze de tussenstapjes onmogelijk in woorden kunnen vatten.
Automatiseren is voor deze kinderen moeilijk; bij zinloze rijtjes woorden, tafeltjes of topografie ontbreekt de associatieve band. Niet hun wijsheid wordt aangesproken, maar alleen hun geheugen. Kunnen ze onderlinge verbanden leggen, dan lukt het beter.

‘Je mag proberen hun gelijk te worden, maar tracht niet hen aan je gelijk te maken’.
De wereld van morgen is de wereld van de kinderen die nú de scholen bevolken.Het is hún wereld en wij volwassenen hebben er geen toegang! Voor veel kinderen faalt het onderwijs omdat het geen maatwerk levert. Het is niet afgestemd op hun belevingswereld en op hun wijze van inwinnen en verwerken van informatie. Ze dienen er affiniteit mee hebben, hen uit te dagen en te voldoen aan zingeving in hun leven.Wanneer ouders proberen kinderen gelijk te maken aan henzelf, dan zadelen we ze op met inzichten en uitgangspunten van nú. Voor de kinderen: ballast; elke affiniteit ermee ontbreekt!

‘Jullie bent de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten. Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter een vreugde voor je zijn’.
Natuurlijk mogen ouders en leerkrachten niet van kinderen vragen hun eigenheid te ontkennen en verraad te plegen aan zichzelf. Kinderen van nú zijn toe aan een harmonieuze, multiculturele samenleving waar individuele vrijheid en liefdevolle saamhorigheid en zorg in balans zijn. Waar welvaart en welzijn een evenwichtige samenhang vertoont. Gelukkig zijn is het geboorterecht van elk kind. Een kind kan alleen maar gelukkig worden wanneer bij de opvoeding en de scholing een gelijkwaardige interactie centraal staat.




Auteur: © Ad de Vries.

Ad de Vries is oud-directeur van een basisschool. Hij brengt het emotionele lichaam bij kinderen, jongeren en volwassenen in evenwicht. Hij is deskundig op het gebied van ortho-pedagogiek, beelddenken, kinesiologie en spirituele pedagogiek. Was begeleider Landelijke Opleiding Spirituele Kinderhulp. 

Eerder gepubliceerd in het septembernummer van Educare.


Info. addevries@casema.nl

 





©2007 www.wijwordenwakker.org