Onze huidige manier van samenleven is failliet


Onze samenleving is failliet. Ons financiële systeem is als een zeepbel die ieder moment kan knappen. Onze reguliere gezondheidszorg dient de belangen van de farmaceutische industrie en zorgt voor steeds meer onnodige ziekte en sterfte. Onze reguliere berichtgeving staat bol van de leugens, geheimhoudingen en verdraaiingen. Ons regulier onderwijs is bedoeld om via hersenspoeling eenheidsworst af te leveren, en alle prachtige kinderen met hun unieke talenten die daar niet goed in passen krijgen stempels opgeplakt als PDD-NOS, ADHD, autisme, dyslectie of dyscalculie. Onze wetenschappen hangen van fraude en onbegrip aan elkaar. Onze technologie beschadigt en vervuilt Moeder Aarde in steeds ernstiger mate, evenals alles wat op, in of om haar leeft. Onze misleidende religies maken mensen bang en zorgen voor verdeeldheid. We leven in een schijndemocratie waarin volksvertegenwoordigers vooral met zichzelf en elkaar bezig zijn. Onze lucht – onze eerste levensbehoefte – wordt steeds vuiler en zit steeds voller met levensgevaarlijke elektromagnetische straling (niet alleen door alles wat draadloos is, maar ook door spaarlampen, magnetrons en flatscreens). En daarbovenop worden we opzettelijk besproeid met giftige chemicaliën (chemtrails) en daalt het zuurstofgehalte steeds verder naar de voor ons dodelijke ondergrens. Verder zit ons eten en drinken dat we in de gewone supermarkten kopen boordevol schadelijke E-nummers.

Niet alleen alle officiële systemen waarop onze maatschappij is gebaseerd zijn failliet. Ook onze levenswijze is failliet. Vrijwel iedereen is verslaafd aan verdovende- of stimulerende middelen zoals alcohol, nicotine, cafeïne, theïne, geraffineerde suiker en alle overige hard- en soft drugs. Maar we zijn er nog niet, want wat dacht u van de groeiende behoefte aan bijvoorbeeld liefdeloze seksualiteit, dwangmatig gokken, onverschillige verspilling en achteloze vervuiling? We komen inmiddels om in ego-kietelende televisieprogramma’s, bladen en trends, die over elkaar heen buitelend niets anders zijn dan nog meer bewijzen voor het faillissement van onze manier van leven.

Wat is er nu precies aan de hand op Aarde? De kern van de zaak is dat ons bewustzijn momenteel volledig in beslag wordt genomen door rationaliteit. Rationaliteit wil grip hebben op zoveel als mogelijk. De behoefte aan grip komt voort uit het denken in macht. Wij willen macht hebben over ons lichaam, over onze gevoelens, over onze gedachten, over elkaar en eigenlijk over alles. Door onze rationele benadering doen we onszelf en vooral ook al het andere vreselijk tekort, want rationaliteit is begrensd tot alles wat we zelf kunnen begrijpen. Maar waar komt de persoon vandaan die van baby opgroeit tot een prachtig mens? En waarvandaan komen die prachtige verbindingen tussen levende wezens onderling? Iedereen weet precies wat hier wordt bedoeld, maar onze rationaliteit is niet in staat ons de antwoorden te geven. Deze antwoorden liggen buiten reikwijdte van onze ratio, van ons beperkte verstand.

Het faillissement van de eenzijdige rationele benaderingswijze van het leven komt misschien nog wel het meest pregnant naar voren in de innerlijke leegte die voor steeds meer menselijk steeds ondraaglijker wordt. Uiterlijk lijkt aan de schijn van overvolheid niet te ontkomen, maar innerlijk ervaren velen tegelijkertijd een onbehaaglijke leegte en een afschuwelijk gevoel van afzondering en eenzaamheid. Dit alles is het onvermijdelijke gevolg van de weg van het verstand, van de rationele benadering van het leven.

Gelukkig kunnen we nog op een andere manier contact maken met de aspecten van het leven waar ons verstand tekort schiet. Laten we dit nu eens het contact via het hart noemen. Zo kunnen we de kracht van een hartsverbinding voelen, maar dit niet verstandelijk begrijpen. We voelen aan dat de persoon die zich vanuit een baby ontwikkelt er al was voordat de baby werd geboren, maar ons verstand verklaart een dergelijk idee als volkomen absurd.

De huidige maatschappij is gebouwd op rationaliteit. We staan nu op een kruispunt in onze gezamenlijke ontwikkeling. Blijven we volharden in een rationele levenswijze, of durven we de sprong te wagen naar het leren leven vanuit het hart? Durven wij te dromen van een nieuwe samenleving? Durven wij te dromen van gezamenlijk leven in harmonie met alles wat leeft, gebaseerd op liefde, openheid en respect? Het is nu binnen handbereik. De rationele levenswijze is immers failliet. Alles staat nu op instorten. We zien het overal om ons heen, wanneer we echt durven te kijken. Gaan wij als mensheid samen met dit faillissement ook (weer) mee de vernietiging in? Of durven we bewust te kiezen voor deze nieuwe samenleving, die we gezamenlijk vorm mogen geven? Wachten we op de definitieve ineenstorting of trekken we nu maar alvast de stekker eruit en kiezen we bewust voor een andere benadering?

Het is overigens niet de eerste keer dat we op dit cruciale kruispunt staan. In Atlantis waren we technologisch gezien al veel verder gevorderd dan we nu zijn. De overlevenden van Atlantis hebben ons technologische hoogstandjes nagelaten die we nu nog steeds niet met dezelfde kwaliteit kunnen reproduceren. Hier wordt natuurlijk gedoeld op de piramides die overal op Aarde zijn gebouwd, zo'n 13.000 jaren geleden. De samenleving in Atlantis was echter toen nog niet klaar om de beperkte weg van het verstand te verlaten. Het eiland Atlantis verdween daarop in de Atlantische oceaan. Ook nu zijn we in het menselijk werkboek weer aangekomen bij de laatste oefening. Durven we nu wel de sprong naar het hart te maken? Of laten we weer onze beschaving (of wat daar voor door moet gaan) wegvagen? De keus is nu aan ons.

Voor het kunnen maken van de sprong naar het hart vormt liefde daarbij het sleutelbegrip. De weg van het hart begint bij onvoorwaardelijke liefde. Liefde met allerlei voorwaarden of condities is feitelijk niets anders dan een ruilhandel. Onvoorwaardelijke liefde komt neer op geven zonder iets terug te verwachten. De natuur geeft ons ieder moment opnieuw zuurstof, energie (zoals zonlicht), voedsel en materie in alle andere hoedanigheden. En ze doet dit zonder iets terug te verlangen. De natuur is één en al liefde.

Wij omarmen de natuur in ons en stellen onszelf open voor de helende kracht van onvoorwaardelijke liefde.




http://www.pateo.nl
 





©2007 www.wijwordenwakker.org