Verandering in de lucht?
2012 en verder......



‘Waar gaan we in het nieuwe jaar naar toe?’zong Wim Kan in 1976. Het zijn historische woorden, die meer dan ooit van toepassing zijn op het komende, maar nu al beroemde/beruchte jaar 2012.

 

Deze bundel vormt een vervolg op het twee jaar terug verschenen Welkom in 2012. Hans en Pietsie Hoekstra, de samenstellers, merken ter inleiding op: ‘De Maya’s noemden 21 december 2012 het einde van hun grote kalender. Wordt het een eindtijd, waar alles ophoudt te bestaan, zoals soms wordt gesuggereerd? Is het een abrupte sprong naar een nieuw bewustzijn? Of is het een geleidelijke frequentieverhoging?

We hebben 12 mensen uitgenodigd om hierop hun visie te geven en wel zodanig dat dit op micro-, meso- en macroniveau tot uiting zou komen. Het is daarom dat u als lezer(es) zowel zeer persoonlijke verhalen, als wel gedegen inzichten en visies in groter verband van de schrijvers ontmoet. Het boek is een gevarieerd antwoord geworden op hoe wij en onze wereld in snel tempo in alle opzichten veranderen. Tevens geeft het boek diepgang in de innerlijke verandering die we doorleven om tot in ons hart te komen en van daaruit ons stimuleren daarnaar te handelen. Dit boek is een matrix van kritische- en bewustzijnsverruimende commentaren geworden die u als lezer(es) ongetwijfeld zullen verrijken en verrassen.

Willem Glaudemans, Anton Blok, Warner Hemstede, Ojas Th. de Ronde, Bikram Lalbahadoersing, Herbert van Erkelens,Marcel Messing (interview door Aat Lambèrt de Kwant), Jan Storms, Kush Visser, Peter Toonen, Jos Kester, en Han van Straaten geven u een kijkje in de keuken. Het zal u absoluut smaken. De diepgang die zij u geven zullen u herkenning, verrijking en bewustzijnsverruiming geven.

ISBN nr 978.90.76407.005 en de prijs is € 25,95.

Enkele fragmenten uit de bijdrage van Aat-Lambèrt de Kwant:

Misschien is het u gaan duizelen bij het bombardement aan informatie over 2012, maar ik denk dat het goed is dat we ons goed bewust gaan worden van wat er op dit moment op deze planeet speelt, maar we moeten ons ook bewust zijn van vele onzinverhalen en doemscenario’s

Zo wordt Jose Huchim – een Mexicaanse archeoloog en Maya – bepaald niet vrolijk over de manier waarop de westerse wereld de voorspellingen van de Maya’s de wereld in heeft geholpen. Vooral de Amerikaanse kaskraker 2012 (die onlangs op tv werd uitgezonden) is hem terecht een doorn in het oog. In de film wordt verwezen naar de kalender die de Maya’s in een steen graveerden. De kalender stopt op 21 december 2012 en dat zou niet voor niets zijn. Volgens de westerse interpretatie zou dan namelijk de wereld vergaan. Huchim kan er niet om lachen. “In de gedachten van de Maya’s is het slechts een cyclische periode die tot een einde komt. De Maya’s zagen het nooit als een catastrofale datum. “Het is zorgwekkend dat de westerlingen, een andere betekenis aan de visie van ons Maya’s geven.”

In Mexico wonen nog zo’n anderhalf miljoen Maya’s. In Guatemala vormen afstammelingen van de Maya’s zo’n veertig procent van de bevolking. Geen enkele westerse interpretatie doet recht aan wat hun voorouders ooit bedoelden. De Maya’s creëerden de kalender om belangrijke gebeurtenissen en data in hun verleden en toekomst te kunnen markeren. De kalender bestaat uit dertien cycli van 144.000 dagen. De laatste dag is 21 december 2012. “Wat de Maya’s voor die datum echt voorspelden, was dat er een god op aarde zou komen, maar ze vermeldden niet dat de aarde zou vergaan. (Bron: www.scientias.nl )

Met het naderen van het jaar 2012 is het goed dit jaartal en de Maya-hype (want dat is het!) wat te ontmythologiseren en te ontdoen van haar o zo magische mythe. Zeker, er vallen dingen samen, waarop ook László, en Messing ook terecht wijzen, maar het heeft geen zin om ons alleen daarop te focussen. Sommigen lijken dat wel te doen maar vergeten intussen wel in het hier en nu te leven.

Kom tot rust
Ga voor het wezenlijke
Neem “niet doen, maar zijn” als je motto
Wees jezelf, raak niet verdeeld
Leer alleen zijn, geniet van positieve nietsheid
Accepteer jezelf onvoorwaardelijk
Geniet, ontdek de virtuoze cirkel van liefde & bewustzijn
Geef jezelf over, re-member

Osho

Als je zelfs in het Himalya gebergte niet meer veilig bent… zei een goede  vriendin die de film 2012 zag. Ze werd na het zien  van de filmwat wit om de neus was en denkt echt dat “rampschip” aarde 21 december 2012 op de klippen gaat lopen. “Hamsteren heeft dan geen enkele zin”, zei ze nog.
Ze sliep er slecht door en kan niet meer genieten van de dagelijkse mooie dingen.
Het is heel kwalijk dat dergelijke films inspelen op angsten en dat gebeurt heel bewust. Door op angst in te spelen kun je mensen makkelijker manipuleren en dat is wat er nu gebeurt, maar laten we niet onze identiteit, wie we werkelijk zijn, daardoor laten bepalen. Het gaat erom wakker te blijven en wakker te worden, ontsnappen aan ons gekooid bestaan.

En:

Marcel Messing wijst er vooral op dat de werkzaamheid van licht en liefde in het universum de basis van alles is. “Ons zonnestelsel is een onderdeel van de grote klok van het melkwegstelsel, die weer onderdeel is van de nog grotere klok van het universum. Ons zonnestelsel behoort tot de Plejaden, waarvan de centrale zon Alcyone is. Vanuit Alcyone gaat zo rond de twaalfduizend jaar een immense ring van licht uit die miljoenen en miljoenen kilometers ver reikt. Ons zonnestelsel gaat daar rond 2012 volledig doorheen, wat een geweldige transformatie van de planeet aarde tot gevolg zal hebben, een soort wedergeboorte. Dat betekent dat wanneer de zon als eerste door deze ring van licht trekt, wij op aarde anderhalf tot maximaal vijf dagen in het donker zitten met alle gevolgen van dien.”

De dag en het uur zijn in zijn visie niet exact bekend, maar wel ongeveer het jaar en de maand. “Zo wordt er gesproken over 2012, en met name 21 december 2012, waarbij alle planeten op één lijn zullen staan, richting hart van het melkwegstelsel. Vanuit onder andere de Mayakalender en de wijsheid van de Purana uit India weten we, dat we in een onvoorstelbare overgang verkeren waarbij lichtenergie vanuit de fotonengordel én de zon de aura van de aarde onder grote druk zet waardoor het hertzgetal van de aarde verhoogd zal worden. Dit betekent dat er mogelijk een verschuiving van de magnetische polen plaatsvindt en dat de mens door deze verhoogde trilling in een ander bewustzijn kan komen als hij zich daarvoor openstelt. In die zin hebben de Maya’s absoluut geen onzin verkondigd, zoals dat helaas maar al te vaak wordt beweerd.”

Een fragment uit de bijdrage van Herbert van Erkelens:

 'Mijn vader had in zijn jeugd last gehad van enorme angsten. Rond zijn achttiende werd hij door geesten achter­volgd die in zijn donkere slaapka­mer om hem heen zweef­den. Om zijn angst daarvoor te overwinnen besloot hij deze geesten nader vorm te geven in marionetten. Zo ont­stond onder meer de Moeras­geest die bij een geschikte be­lichting echt een vrees­wekkende ver­schijning is. Vooral het half kolkende, half brommende geluid dat mijn vader bij deze marionet weet te produceren verleent aan de Moerasgeest zijn levensechtheid. Een andere marionet uit die eerste tijd was Angst, een eenvoudige marionet gehuld in zwart, met witte handen en een spookachtig hoofd. Mijn vader vertoonde deze marionet op pianomuziek van Edvard Grieg: Entschwundene Tage (Opus 57, nr. 1). Op een velletje papier van een kladblok heb ik een tekst gevonden die op deze marionet betrekking heeft: ‘Wat is het stil en eenzaam hier, alles is zo onwerkelijk, zo vreemd. De donkere bomen staan als strakke zuilen van een schemerig gebouw, hoog dragend het gewelf van bladeren – takken ondoordringbaar. Wat vreemd: geen geruis of geluid van dieren of dingen, alleen de stilte en een kille angst die mijn hart beklemt. Wat is dat, wat zien we daar schimmig bewegen, glijden, sluipen langs de grond? Witte handen en een wit gezicht, ogen star van ontzetting. Angst, de angst, die van binnen voelbaar sluipt, begint vorm en gestalte aan te nemen.’

  De Moerasgeest. Marionet van Jan van Erkelens

Hoe kwam mijn vader aan die angsten? En hoe kwam het dat ik vanaf mijn achttiende eveneens door archetypische gestalten werd achtervolgd? Dat probeerde ik in het manuscript waarvan ik de titel vergeten ben te achterhalen. Ik wist dat Cornelia Hendrika Kaptein, mijn oma van vaderskant, als onecht kind was geboren en vanwege haar zware jeugd een van de bronnen van een diepgaand familietrauma was geweest. Ze was getrouwd met Cornelis van Erkelens, mijn opa, van wie ik mij vooral het karretje herinner dat hij met een beweging van zijn armen voortbewoog. Hoe was zijn leven geweest? In juni 1997 besloot ik mijn vader te interviewen. Hij was toen bijna tachtig en vanuit Zwitserland naar Nederland gekomen omdat zijn oudste zus Nel erg ziek was en vermoedelijk ging sterven. Hij vertelde mij toen dat hij in het begin van het jaar samen met zijn nieuwe partner Frieda naar een cursus ‘ontwikkeling van mediumschap’ was gegaan, gegeven door Renée Bonanomi, een bekende Zwitserse vrouw. Het ging erom de kracht van de overgave en de intuïtie te ontwikkelen: ‘Je kreeg bij haar ook een privé-consult van een kwartier. Ik ging naar haar toe. Toen zei ze meteen: “Je vader is daar.” Dat maakte mij heel gelukkig. Toen zei ze: “Schrijft jouw vader?” Ik zei: “Nee. Mijn vader is geen schrijver, mijn zoon schrijft. Die schrijft boeken.” Ze had in mijn aura gezien dat mijn vader losse bladen papier strooide. Ook zag ze gestalten, één met een stok. Ze vroeg of ik wist wie dat waren. Daar kon ik geen antwoord op geven. Ik zei: “Het kunnen marionetten zijn. Ik heb er een paar met een stok in de hand.” Toen was het kwartier om. Ze ging rusten, omdat het middagpauze was.’

Blijkbaar zat opa Cornelis achter de drang die ik in 1997 voelde om te gaan schrijven. Zelf had hij naast mijn oma een teruggetrokken leven geleid. Dat punt roerde mijn vader aan toen hij over het sterven van Cornelis sprak: ‘Ik merkte dat hij steeds slechter werd en die nacht is hij heel rustig ingeslapen. Hij lag op z’n rug te ademen. Ik had zijn hand vast. Plotseling ademde hij niet meer. Er was geen sprake van strijd. Hij had ook gezegd: “Het is genoeg geweest.” Hij heeft denk ik niet zo’n gemakkelijk leven gehad door de reumatische pijnen die hij jarenlang gehad heeft. En hij was altijd de figuur op de achtergrond. Moeder domineerde. Ik heb toen zijn ogen gesloten. Dat was de eerste keer dat ik erbij was dat een mens stierf. Het was helemaal geen moeilijke belevenis. Het was juist mooi. In het begin woonden we maar een paar honderd meter van elkaar vandaan, hij aan de Frederikslaan en wij aan de Westerweg in Heiloo. Hij kwam altijd achter bij ons langs via de keuken. Een paar dagen nadat hij was gestorven, was ik in de keuken en zag ik hem plotseling bij de keukendeur staan. Het was een deur met daaromheen glas. Hij was precies zoals hij in de tijd van de Frederikslaan was, met zijn wandelstok. Ik opende de deur en ik raakte zijn voorhoofd aan met mijn vingers. Dat voelde koud aan. Ik zei tegen hem: “Je bent toch gestorven? Je moet gaan.” Toen verdween hij.’

 





©2007 www.wijwordenwakker.org