Enige Militaire Superblok NAVO, bedreiging voor de wereldvrede

 

Aan het einde van zeven volle maanden oorlog van het militaire blok, kwam Anders Fogh Rasmussen, de chef van de Noord-Atlantische Verdrags Organisatie, op 31 oktober aan in de Libische hoofdstad Tripoli en straalde: ". Het is geweldig om in Libië te zijn, een vrij Libië". Net als Scipio Africanus de Jongere bijna tweeëntwintig eeuwen eerder in Carthago, de huidige buur van Libië Tunesië, plantte Rasmussen de vlag van een veroverde macht op Noord-Afrikaanse bodem. Misschien dat de NAVO Rasmussen ook de gruwelijke eretitel Africanus zal verlenen voor de eerste oorlog van het militair blok en de eerste verovering op het continent.

Terwijl hij de triomf koesterde van wat Westerse commentatoren vierden als NAVO’s eerste volledige en onbetwiste militaire overwinning, “de meest sucsesvolle in de NAVO-geschiedenis” volgens Rasmussen’s woorden, werd de secretaris generaal in de Libische hoofdstad ondervraagd door een verslaggever over de plannen om het Libische model te kopiëren voor Syrië, en hij zei “Mijn antwoord is heel kort. De NAVO heeft hoedanook geen enkele intentie (om in te grijpen). Ik kan dat volledig uitsluiten." Maar om zijn bewering te logenstraffen voegde hij onmiddellijk toe: "Dat gezegd hebbende, veroordeel ik sterk het hardhandig optreden tegen de burgerbevolking in Syrië. Wat er gebeurde in Libië is een duidelijk signaal. Je kunt de wil van het volk niet uitsluiten.” De 227-dagen durende oorlog tegen Libië, die van 19 tot 31 maart eerst gevoerd werd door het US Africa Command (AFRICOM) en vervolgens door de NAVO, is volgens de NAVO-hoofdman “een duidelijk signaal” voor Libië, maar de NAVO heeft geen intentie militaire actie te ondernemen tegen Syrië. Weinig zekerheid voor de regering en bevolking van het land, dat is zeker.

Op de dag dat Muammar Kadhafi op brutale wijze was vermoord, bedreigde senator John McCain, vooraanstaand lid van het Senate Armed Services Committee en presidentskandidaat in 2008, de president van Syrië, de premier van Rusland en niet nader genoemde Chinese leiders met de minder dan welsprekende vermaning dat zij "een reden kregen om ongerust te zijn", aldus één verklaring. Hij liet de BBC op 20 oktober weten: "Ik denk dat dictators wereldwijd, inclusief Bashar al-Assad, misschien zelfs Poetin, misschien sommige Chinezen, misschien iedereen, een beetje nerveuzer mogen zijn.” Hij herhaalde de vergelijking tussen Libië en Syrië drie dagen later toen hij in Jordanië was.

Als Rasmussen iemand anders was geweest dan hij is, dat wil zeggen een eerlijk persoon, dan zouden zijn opmerkingen in de Libische hoofdstad beperkt zijn gebleven bij de woorden van Tacitus over een Romeinse campagne in de eeuw die volgde op de Derde Punische Oorlog: Auferre, trucidare, rapere, falsis nominibus imperium; ataque, ubi solitudinem-faciunt, pacum appellant (Ze plunderen, ze slachten, ze stelen en dit noemen ze valselijk Imperium: en waar ze een woesternij maken noemen ze het vrede). Libië is verwoest. Wat overblijft van de stad Sirte geeft een levendig beeld dat maar al te goed bij de woorden van de Romeinse historicus past. Drie dagen later toen hij terug thuis op het NAVO-hoofdkwartier was, gaf Rasmussen zijn nieuwste maandelijkse persconferentie waar hij verklaarde: “Laat me beklemtonen dat de NAVO niet van plan is om in te grijpen in Iran, en de NAVO is niet aangesteld als een alliantie in de Iraakse kwestie.” Hij begon zijn opmerking met “Deze week had ik het voorrecht om Tripoli, de hoofdstad van een vrij Libië te bezoeken. Het was de eerste keer ooit dat een NAVO Secretaris Generaal voet aan wal zet in het land, en iets dat niemand van ons een jaar geleden had kunnen denken.” Na zijn presentatie volgde een vraag en antwoord ronde waarin hij op een vraag over Libië verklaarde: “We zouden bereid zijn dezelfde soort hulp te bieden die we andere partners binnen de defensie- en veiligheidssector hervormingen hebben aangeboden. Namelijk om algeheel defensie- en veiligheidsagentschappen onder civiele- en democratisch bestuur te brengen. We kunnen ook helpen bij de organisatie van een moderne defensie, structuren te moderniseren. In meer specifieke termen, we kunnen helpen bij de opbouw van instellingen, zoals de bouw van een Ministerie van Defensie, hoe de generale staf van de Strijdkrachten moet georganiseerd worden, om maar enkele voorbeelden te noemen. De NAVO heeft een grote expertise binnen de defensie- en veiligheidssector hervorming, en feitelijk zijn een deel van onze bondgenoten door een soortgelijke transitie gegaan van dictatuur naar democratie, dus hebben ze een zeer waardevolle ervaring aan ons te bieden. En ik sprak met voorzitter Jalil en heb hem duidelijk gemaakt dat we, indien dit gewenst is, klaar staan om Libië te helpen met dergelijke hervormingsinspanningen ...”

Gezien de alliantiegeschiedenis van de afgelopen twintig jaar, was wat hij in feite beloofde dat de NAVO de strijdkrachten van de nieuwe Libische volmachtregering, vanaf nul en in het Engels, zal trainen, net zoals ze vroeger heeft gedaan en net zoals ze nu nog steeds doet in andere landen en provincies die ze is binnengevallen en op andere manier heeft onderworpen: Bosnië, Kosovo, Macedonië, Afghanistan en Irak. Libië, die tot op heden het enige Noord-Afrikaanse land was dat niet in de Mediterrane Dialoog van het NAVO militair partnerschap betrokken was, Egypte, Tunesië, Marokko en Algerije zijn leden, net als Israël, Jordanië en Mauritanië, zal het achtste lid worden en een gezamelijk bezit worden van de NAVO en het US Africa Command (AFRICOM). De chef van wat niet alleen het enige nog bestaande militaire blok in de wereld is, maar ook de grootste en langstlevende multinationale gewapende alliantie in de geschiedenis, heeft misschien regelmatig verwerpingen geuit over het aanvallen van nieuwe landen ver buiten de zogenaamde Euro-Atlantische zone, maar hoeveel geloof er moet gehecht worden aan de uitspraken van de Secretaris-Generaal wordt het best aangegeven door hoe gewetensloos NAVO zijn weg heeft gelogen in volwaardige oorlogen op drie continenten over de afgelopen twaalf jaar.

Met momenteel 28 volwaardige leden, na een stijging van 75 procent tussen 1999-2009 en wereldwijd meer dan 40 partners, heeft het Noord-Atlantisch blok de militairen van een derde van ‘swerelds naties geïntegreerd om in te zetten in oorlog en post-oorlog zones in de Balkan en Zuid-Azië, met Afrika als volgende bestemming. 

Zijn meest recente trofee is het gehavende, bebloedde en gebrutaliseerde lichaam van Muammar Kadhafi, vermoord na een Amerikaanse Hellfire rakket en Franse lasergestuurde bommen die zijn konvooi op 20 oktober trof buiten Sirte, acht maaden voor wat zijn zeventigste verjaardag zou geweest zijn. Dus, beroofd van het meest elementaire begrip van fatsoen en waarde, moraal en esthetiek, zijn de Westerse regeringen en de mensen die ze verdienen (zoals een Britse schrijver een eeuw geleden de bekende uitspraak van Joseph de Maistre omkeerde), dat de enige stimulans die overblijft om hun verzadigde en ontmenselijkte gevoeligheden, omdat ze zelfs op grote schaal gewend zijn aan geweld, necrofilie en duivelse, gruwelijke Grand Guignol is. Het lagere niveau van de Amerikaanse cultuur, het massamarkt escapistisch vermaak wordt genuttigd door een facinatie voor vampiers, vleesetende zombies en dergelijke, en grafische afbeeldingen van buitenlandse leiders en voormalige leiders die worden afgeranseld en vermoord, zijn gewoon meer lugubere afleidingen voor afgematte verveling.

Met betrekking tot de moord op Kadhafi en zijn zoon Muatassim, de openbare tentoonstelling van hun lijken en de sportachtige viering van die gruwelijke daden door de weerga van de Amerikaanse Minister van Buitenlands Zaken Hillary Clinton, kafferde de Russische vertegenwoordiger van de NAVO Dmitry Rogozin, ze uit als zinnebeeldig van sadistisch triomfalisme, klaagt Premier Vladimir Putin ze aan als walgelijk en karakteriseerde vice-voorzitter van de staat Doema Ivan Melnikov de eerstgenoemde als “een treffende illustratie van de Amerikaanse- en hun NAVO-bondgenoten politiek in het Noord-Afrikaanse land”, aldus Interfax in het derde geval. Ze zijn in feite grotesk, in de zin dat Hegel het woord definieerde, als de idealisering van het lelijke. In zijn eigen woorden waarschuwde de laatstgeciteerde Russische ambtenaar: "Ik denk dat de hele wereld vandaag moet kijken naar de gepubliceerde foto's en video-opnamen van de moord op Kadhafi. Het is niet alleen maar een dode voormalige leider van Libië, maar het is het symbool van de soevereiniteit van een onafhankelijk land dat werd verscheurd door de Amerikanen." De dag na de moord op Kadhafi citeerde hetzelfde persagentschap een andere afgevaardigde van de Tweede Kamer van het parlement van dezelfde communistische partij, Vadim Solovyov, terwijl deze bevestigde: "De Amerikaanse economie heeft nood aan goedkope olie, dus is de Amerikaanse regering zelfs bereid om oorlog te voeren, als de olie maar komt...Elk land met grote reserves van energiebronnen, Iran, Syrië, Venezuela of Nigerië, kunnen de volgende zijn.”

De NAVO grond-, lucht-en zeestrijdkrachten gaan door met hun moorddadige rooftochten in Afghanistan, over de grens naar Pakistan, in Kosovska Mitrovica, in Libië en voor de kust van Somalië in de Golf van Aden en aangrenzende wateren (waar de NAVO de kapitein van een Taiwanees vissersschip doodde en twee Iraanse vissers verwondde in afzonderlijke aanvallen eerder dit jaar).

Een ‘Stop de NAVO’-uitzending in augustus bood een, weliswaar onvolledige, lijst van landen die de NAVO, aangedreven door zijn eerste Strategisch Concept voor de 21e eeuw, dat aangenomen werd op de top van het blok in Lissabon afgelopen november en zijn initiële implementatie in Libië dit jaar, vervolgens kan aanvallen of in tussenkomen: Algerije, Wit-Rusland, Bolivia, Centraal-Afrikaanse Republiek, Tsjaad, Cuba, de Democratische Republiek Congo, Cyprus, Ecuador, Eritrea, Iran, Libanon, Madagaskar, Mali, Moldavië-Transdniester, Myanmar, Nicaragua, Niger, Nigeria, Noord-Korea, Pakistan, Palestina, Somalië, de zuidelijke Kaukasus (Abchazië, Nagorno-Karabach, Zuid-Ossetië), Soedan, Zuid-Soedan, Suriname, Syrië, Uganda, Venezuela, Westelijke Sahara, Jemen en Zimbabwe.

In de tussentijd kondigde de Obama-regering de inzet van speciale strijdkrachten aan in vier van de bovengenoemde landen en op de dag van de moord op Kadhafi beweerde Senator Chris Coon, de voorzitter van het subcommittee van de Senate Foreign Relations Committee op Afrikaanse zaken, dat “Muammar Kadhafi’s dood en de belofte van een nieuw Libisch regime, argumenten zijn voor de weloverwogen Amerikaanse militaire respons in Centraal-Afrika waarop de VS ruwweg 100 troepen zond naar Uganda, Congo, the Centraal-Afrikaanse Republiek en Zuid-Soedan.”, meldde de Associated Press 

Dat de naties van de wereld bijna dagelijks zekerheid vragen, hoe onbetrouwbaar ook, dat ze niet zullen worden aangevallen door de machtigste multinationale militaire formatie in de geschiedenis, is een aanklacht tegen het tijdperk dat zich onderwerpt om onder dergelijke voortdurende en alomtegenwoordige bedreigingen te leven. De tijd is rijp, en in feite al lang over tijd, om een oproep te doen voor een internationaal anti-NAVO initiatief aan individuen, organisaties, politieke partijen en overheden, om een buitengewone zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties bijeen te roepen om te vragen voor de ontbinding van de Noord-Atlantische Verdrag Organisatie, als een, ergste, bedreiging voor de wereldvrede.


Bron: Global Research - Rick Rozoff - 5 november 2011 – Sole Military Super-Bloc: NATO issues Daily Reprieves To The World -  http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=27482

Vertaald door ‘t Vertalerscollectief.









 





©2007 www.wijwordenwakker.org