Libië: humanitaire interventie voor een imperiaal project

 

In land na land wordt de liberale mensenrechten dialoog gebruikt voor de rechtvaardiging van de imperialistische interventie in de zaken van de soevereine landen van het tricontinent. Deze zijn niet alleen directe in strijd met de Verenigde Naties en de Westfaalse orde van natiestaten, maar fundamenteel in strijd met de hoogsteigen bezieling en praktijken van de antikoloniale bewegingen die vochten voor de ontmanteling van de koloniale rijken van weleer. Dit is één van de meest schadelijke aspecten van de doctrine van mensenrechten in onze tijd.

Het recht op een onafhankelijke bestaan als natie is onlosmakelijk verbonden met het recht op het kiezen van een eigen regering, zonder buitenlandse inmenging. Gedurende de afgelopen halve eeuw hebben in vrijwel alle Latijns-Amerikaanse landen mensen gevochten tegen de meest brutale vormen van dictatuur, zonder ooit te vragen naar een buitenlandse interventie, omwille van drie simpele redenen: 

1. Het zijn alleen de mensen zelf, in hun collectiviteit, die het recht hebben om hun regering te veranderen.

2. Het zou moeilijk zijn om een dictator te vinden, inclusief Kadhafi en Saddam Hoessein, die niet op één of andere manier heeft meegewerkt met het imperialisme.

3. Een militaire interventie is altijd, zonder uitzondering, de tussenkomst van de sterke tegen de zwakke en altijd, zonder uitzondering, in het najagen van de belangen van degenen die ingrijpen.

Humanitaire Interventie

Afghanistan werd binnengevallen in naam van de "War on Terror" EN de mensenrechten. Irak werd binnengevallen in naam van de "War on Terror" EN de nucleaire non-proliferatie, EN de mensenrechten. Libië is het eerste land dat bijna uitsluitend werd binnengevallen in naam van de mensenrechten. In de zeer vroege dagen van de vijandelijkheden in Libië zei President Barack Obama dramatisch, dat als de NAVO "nog één dag had gewacht, Benghazi een bloedbad zou zijn geweest dat zou hebben weerklonken in de regio en het geweten van wereld zou bezoedeld hebben." Zijn senior assistenten beweerden dat het op handen zijnde "bloedbad" had kunnen leiden tot de dood van één lakh (=100 000) mensen, en dit is wat tot vervelens toe herhaald werd op de Amerikaanse televisiezenders en alle hallen van macht, waar de mogelijkheid van het mensenrechten interventionisme besproken werd met het oog op het verkrijgen van een VN-Veiligheidsraad (UNSC) resolutie. Dit was één grote leugen, net als de geboetseerde leugen over vermeende nucleaire wapens in Irak die president George Bush jr. rondstrooide. Het was op basis van dergelijke desinformatie dat de resoluties 1970 en 1973 werden goedgekeurd in de Veiligheidsraad, die beroep deden op het dubieuze principe van de "verantwoordelijkheid om te beschermen", dat pas in 2005, na de invasies van Afghanistan en Irak, tot het takenpakket van de VN begon te behoren.

De bewering was dat de "internationale gemeenschap", zoals gedefinieerd door de Euro-Amerikaanse krachten, nu het recht had om in te grijpen in de interne aangelegenheden van een soeverein land als een "bloedbad" of "genocide" op handen was. De NAVO-bombardementen in Libië, die begonnen in de derde week van maart, waren de eerste autorisatie op dit dubieuze principe van humanitair interventionisme, in de hele geschiedenis van de VN-Veiligheidsraad. De Franse president Nicolas Sarkozy had, op zijn eigen manier, helemaal gelijk toen hij, in de vroege uren van 25 maart, beweerde: "Het is een historisch moment ... wat er in Libië gebeurt is het creëren van jurisprudentie ... het is een belangrijk keerpunt in het buitenlands beleid van Frankrijk, Europa en de wereld."

Er is nooit een geloofwaardig bewijs opgedoken voor het steunen van Obama's bewering dat er een bloedbad (oplopende tot 100 000) dreigende was in Benghazi, en er volgden geen bloedbaden in de opstandige steden en dorpen die Kadhafi’s troepen bezetten in de eerdere fasen van de gevechten. Integendeel, er is onweerlegbaar bewijs van bloedbaden in de handen van de NAVO-huurlingen. Buurlanden, zoals Niger, Mali en Tsjaad, hebben de uitzetting van ongeveer drie lakh zwarte Afrikaanse inwoners van Libië gemeld terwijl de lokale bondgenoten en afgezanten van de NAVO verder walsten richting Tripoli onder de verwoestende schild van NAVO’s eigen 40 000-plus bombardementen over grote delen van Libië. Samen met deze massale uitzettingen van arbeiders en vluchtelingen uit de buurlanden, die het Kadhafi-regime overigens had verwelkomd voor het goedmaken van de tekorten op de arbeidsmarkt in een groeiende economie, zijn er ook geloofwaardige meldingen van lynchpartijen en slachtingen van zwarte Libiërs zelf. De omvang van deze plunderingen is nog niet vastgesteld, maar het is nu al duidelijk dat ruim 50 000 zijn overleden als gevolg van de oorlog ontketend door de NAVO met samenspanning van de VN-Veiligheidsraad, en een half miljoen of meer zijn dakloos, meestal door toedoen van de NAVO-gewapende "rebellen" die nu aangesteld zijn als de nieuwe regering van het land.

Het moet gezegd worden dat Kadhafi niet dictatorialer was dan de meeste overheersers van Afrika en de Arabische wereld, met name de vrienden van het Westen in Saoedi-Arabië en het gehele complex van de verschillende emiraten in de Golf. Zijn autoritarisme was inderdaad meedogenloos. Als de zaken echter worden bekeken vanuit het perspectief van het welzijn van de Libische bevolking, dan zullen wij ook moeten toegeven dat Kadhafi de meest geavanceerde welvaartstaat in Afrika heeft gebouwd, net zoals Irak ondanks Saddam’s autoritarisme de meest geavanceerde welvaartstaat in het Arabische Oosten was. De ontmanteling van de welvaartstaat, en privatisering en verzelfstandiging van de nationale bezittingen, is in feite de smerige achilleshiel van dit mensenrechten-imperialisme. Als de mensenrechten zelfs in de verste verte het probleem zou zijn bij dergelijk interventionisme, dan zou Saoedi-Arabië het logische eerste doel zijn. En waarom zou er geen NAVO-bezetting van Israël zijn, onmiddellijk, voor de bescherming van de mensenrechten van het Palestijnse volk en de uitvoering van tal van resoluties van de VN-Veiligheidsraad? In werkelijkheid werd de grote kruistocht voor mensenrechten en democratie in Libië uitgevoerd door de NAVO, met de hulp van onder andere personeel van Qatar en de Emiraten, net als NAVO’s eigen Islamisten in Turkije aan Saudi-Arabië de hand hebben gegeven in het leveren van wapens aan het Moslim Broederschap en haar bondgenoten in Syrië tegen het Assad Regime in de naam van de democratie en mensenrechten.

Civilisatie en de extase van verovering

Op het moment van de overwinning was president Obama meer afgewogen in zijn woorden in vergelijking met vele andere westerse leiders. Hij zei dat de val van Libië na 40 000-plus NAVO-bombardementen het bewijs was “dat we over de hele wereld de kracht zien van het Amerikaanse leiderschap.” En hij was niet helemaal fout in het nemen van het krediet. De VN-Veiligheidsraad resolutie die NAVO-operaties toeliet zou ondenkbaar geweest zijn zonder de dwangmaatregelen van de VS. Obama’s ridderlijke vergoelijking van moord en buitengerechtelijke exectutie, die ondermeer aan de wereld werd getoond in geval van Osama bin Laden en Anwar al-Awlaki, maakte ook deel uit van de impliciete toestemming tot moord van de ongewapende Kadhafi.

Minder dan 48 uur voor Kadhafi daadwerkelijk werd vermoord bracht Hillary Clinton, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, een triomfantelijke bezoek aan Tripoli, de Libische hoofdstad die nu bezet is door de NAVO en haar lokale afgezanten, en ze zei ondubbelzinnig: "We hopen dat hij [Kadhafi] snel kan worden gevangen of gedood." Het aanzetten tot moord kon nauwelijks in meer schrille woorden worden geformuleerd. Deze uitspraak van een geautoriseerde moord zouden we toch een beetje moeten inhouden vermits het inbreuk maakt op de keizerlijke dubbelhartigheid van de mensenrechten dialoog.

De details van de dood en begrafenis van Kadhafi zijn nog onduidelijk. Het belangrijkste is dat hij levend en ongewapend gevangen is genomen door de lokale NAVO-huurlingen, en vervolgens werd geschopt, geslagen en vermoord. Als je nagaat hoeveel Amerikaanse, Franse, Britse, Qatarse en andere Speciale Strijdkrachten er zijn geweest die het bevel voerden over de Libische “rebellen”, is het veelbetekenend dat het lichaam van de dode man nooit werd weggehaald bij de ranselende "rebellen". Christof Heyns, de speciale VN-rapporteur, lijkt duidelijk te zijn op dit punt: "De Conventies van Genève zijn zeer duidelijk dat wanneer gevangenen worden gevangen genomen, ze niet opzettelijk mogen worden geëxecuteerd en dat wanneer dit toch het geval was we te maken hebben met oorlogsmisdaden, en die moeten worden berecht.” De complicatie is echter dat het Westerse bondgenootschap eerder een prijs van 20 miljoen dollar aankondigde voor diegene die Kadhafi vermoordde (of hielp te doden of gevangen te nemen).

Hoe dan ook, President Obama heeft gelijk als hij beweert dat de gebeurtenis “de kracht van het Amerikaanse leiderschap” heeft bewezen. De Amerikaanse Special Forces en de Central Intelligence Agency (CIA) teams waren ter plekke sinds het begin van de opstand en zorgden ervoor dat degenen die voorbestemd waren om het lokale NAVO-huurlingenleger te worden vanaf het begin gewapend waren. Ze werden vervolgens samengebracht met hun Franse en Britse collega's en ondersteund door gewapende groepen uit Qatar, de Emiraten en dergelijke. Bombardementen werden grotendeels overgelaten aan de Frans-Britse component van de NAVO, maar veel van de gesofisticeerde elektronica en infrastructurele kern werd behandeld door de Amerikaanse strijdkrachten: het verzamelen van elektronische inlichtingen en het vernietigen van de Libische antivliegtuigsystemen en de blokkade van de kust bijvoorbeeld. NAVO-gevechtsvliegtuigen gebruikten de Amerikaanse basiskampen voor het bijtanken en die basiskampen leverden munitie wanneer hun Europese collega’s een tekort hadden. In een wezenlijk opzicht was de militaire operatie in Libië een zeer geslaagd experiment in een gecoördineerde aanval door AFRICOM, het Amerikaanse Commando voor de controle van Afrika, en zijn Europese partners. De Amerikaanse vice-president Joe Biden zei: "In dit geval besteedde Amerika twee miljard dollar en verloor geen enkel leven.” Met “leven” bedoelt Biden uiteraard Amerikaans leven, gezien het feit dat zelfs de meest conservatieve schattingen suggereren dat de oorlog in Libië heeft geleid tot het verlies van tenminste 50 000 levens, vooral door toedoen van de NAVO-bommenwerpers en hun lokale bondgenoten.

Wat meer in het algemeen aan de orde is en voor het eerst ontstond tijdens de Vietnam oorlog, is een Amerikaans objectief voor de ontwikkeling van een “geautomatiseerd slagveld” met technologieën zo geavanceerd dat oorlogen kunnen worden gewonnen en hele landen worden veroverd zonder al te grote inzet van grondtroepen. Over de Atlantische Oceaan werd datzelfde idee aangeroepen door mensen zoals Paddy Ashdown, die ooit vier jaar diende als de Europese Hoge Vertegenwoordiger in Bosnië-Herzegovina. Hij zei dat vanaf nu het Westen het “Libische model” van interventie zou moeten inroepen in plaats van het "Iraakse model" van massale invasie.

Deze vorm van hardgekookt Angelsaksisch pragmatisme kan door een ambitieuze politicus als de huidige Franse president Nicolas Sarkozy, gemakkelijk worden vertaald naar de spitsvondigheden van een hoge gelijkgestemde Gallische dialoog over geschiedenis en beschaving. Pierre Levy, een voormalig redacteur van L'Humanite, herinnerde onlangs aan een passage uit een toespraak van Sarkozy in 2007, waarin hij “de verbrijzelde droom van Karel de Grote en het Heilige Roomse Rijk, de Kruistochten, het grote schisma tussen het Oosterse- en Westerse christendom, de gevallen glorie van Lodewijk XIV en Napoleon verheerlijkt..." en vervolgens verder ging met te verklaren dat "Europa vandaag de enige macht is die in staat is om een beschavingsproject over te brengen." Deze bewering van een unieke beschavingsmissie leidde vervolgens tot een ambitie te veroveren: "Ik wil de President van een Frankrijk zijn die het Middellandse-Zeegebied zal brengen naar het proces van hereniging na 12 eeuwen van verdeeldheid en pijnlijke conflicten.... Amerika en China zijn al begonnen met de verovering van Afrika. Hoe lang zal Europa wachten om het Afrika van morgen te bouwen? Terwijl Europa aarzelt, gaan anderen vooruit." Levy gaat dan verder met het citeren van Dominique Strauss-Kahn, een senior leider van de Socialistische Partij (recentelijk veel in het nieuws wegens vermeende seksuele overtredingen), die Sarkozy's bombast koppelde aan zijn eigen verlangen naar een uitbreiding van Europa "van het koude ijs van de Noordpool in het noorden tot het warme zand van de Sahara in het zuiden (...) en dat Europa, volgens mij, als het blijft bestaan, het Middellandse-Zeegebied zal reconstrueren als een interne zee, en de plaats die de Romeinen of Napoleon meer recentelijk probeerde te consolideren, terug zal heroveren." In deze wereldvisie wordt de NAVO dus gezien als een geërfde missie van het Romeinse Rijk en de Napoleaanse veroveringen, die vervolgens de "herovering" van Noord-Afrika inhoudt. Het was immers slechts ongeveer 50 jaar geleden dat Frankrijk eindelijk haar bewering opgaf dat Algerije geen buitenlandse kolonie, maar een “afgelegen provincie" van Frankrijk zelf was. Hoedanook, het is in ieder geval zeer opvallend hoe nauw de retoriek van “beschaving” is verweven in de retoriek van "verovering" en zelfs "her-verovering."



Afrikaanse Unie versus “De Internationale Gemeenschap”

Tijdens een ontmoeting van de VN-Veiligheidsraad met de High Level Ad hoc Committee of the African Union (A.U.) op 15 juni van dit jaar, zo'n drie maanden nadat de NAVO haar luchtbombardementen op Libië startte, droeg de A.U. een brief, met hun duidelijke positie op de Libische crisis, over aan de VN-Veiligheidsraad. De A.U. is geenszins een conglomeraat van radicalen, het is een conservatieve groepering van nationale regeringen van wie de meesten op één of andere manier verbonden zijn met het Westen. Veel van de staatshoofden die deelnemen aan de A.U. handelswijze zijn, op een gegeven moment, omkoopbaar, corrupt, autoritair of erger. Dit is echter niet relevanter dan de persoonlijke omkoopbaarheid van Sarkozy en Silvio Berlusconi of enige andere Westerse leider. Het punt is veeleer dat de A.U. de enige verenigde stem is waardoor Afrikaanse landen spreken en dat de principes en feiten die hier worden gemeld onaanvechtbaar zijn. Hieronder volgen enkele citaten uit dit belangrijk document:

1. "Welke ook de ontstaansgeschiedenis van de interventie door de NAVO in Libië is, de A.U. riep op tot dialoog vóór en na de VN-resoluties 1970 en 1973. Het gedurende drie maanden negeren van de A.U. en verderzetten van de bomaanslagen op het heilige Afrikaanse land is autoritair, arrogant en provocerend." Met andere woorden, de VN-Veiligheidsraad, de NAVO of enig ander conglomeraat van staten en instellingen hebben eenvoudigweg geen recht om zich voor te stellen als “De Internationale Gemeenschap” wanneer wat ze zeggen tegengesteld is aan de verenigde stem van het Afrikaanse staatsysteem.

2. "Een aanval op Libië of enig ander lid van de Afrikaanse Unie, zonder uitdrukkelijke toestemming van de A.U. is een gevaarlijke provocatie ... soevereiniteit is een emancipatie-instrument van de volkeren van Afrika, die de transformationele paden, voor het grootste deel van de Afrikaanse landen, in kaart beginnen te brengen na eeuwen van plundering door de slavenhandel, het kolonialisme en neo-kolonialisme. Onachtzame aanvallen op de soevereiniteit van de Afrikaanse landen komen daarom dan ook neer op het toebrengen van verse wonden op het lot van de Afrikaanse volkeren." Met andere woorden, de kwestie van staatssoevereiniteit is niet alleen in Europese en Westfaalse termen opgesteld, maar veel gevoeliger en explosiever in het perspectief van de onlangs gewonnen, en nog steeds zeer kwetsbare, onafhankelijkheid van staten na een lange geschiedenis van koloniale plundering.

3. "Gevechten tussen regeringstroepen en gewapende opstandelingen zijn geen genocide. Het is burgeroorlog .... Het is verkeerd om alle geweld als genocide of dreigende genocide te karakteriseren, om het te gebruiken als voorwendsel voor de ondermijning van de soevereiniteit van staten." Met andere woorden de A.U. verwerpt de positie die Obama, zijn NAVO-bondgenoten en de VN-Veiligheidsraad verkondigde, namelijk dat er sprake was van een genocide of dreigende genocide in Libië. Het spreekt echter uitsluitend over een “burgeroorlog” tussen “regeringstroepen en gewapende opstandelingen” en roept de VN op om geen partij te kiezen in de “burgeroorlog” en gaat vervolgens verder met een minachtende afwijzing van de “extern gesponserde groepen” en hun “eisen” die ontworpen zijn voor “het werven van externe beschermers.”

4. "De VN mag geen partij kiezen in een burgeroorlog. De VN dient de dialoog te bevorderen.... De eis van sommige landen dat kolonel Muammar Kadhafi eerst moet vertrekken vooraleer kan worden overgegaan tot dialoog is onjuist. Of Kadhafi nu moet vertrekken of blijven is aan de Libische bevolking om te beslissen. Het is vooral fout als de vraag voor Kadhafi’s vertrek komt van buitenstaanders .... Kadhafi accepteerde een dialoog toen de A.U. bemiddelingscommissie Tripoli bezocht op 10 april 2011. Elke oorlogsactiviteit die hierna gebeurde is een provocatie voor Afrika. Het is een onnodige oorlog. Het moet stoppen .... Het verhaal dat de rebellen niet kunnen deelnemen aan de dialoog, tenzij Kadhafi vertrekt, overtuigt ons niet. Als ze geen dialoog willen, laat ze dan hun oorlog met Kadhafi vechten, zonder de NAVO-bombardementen .... De extern gesponsorde groepen verwaarlozen de dialoog en de opbouw van interne consensus en concentreren zich in plaats daarvan op het werven van externe beschermers." Met ander woorden Kadhafi had al vanaf 10 april het onderhandelings- en arbitrageprincipe aanvaard, waarna de A.U. terecht eiste dat de NAVO haar militaire missie staakte en de VN zich zou concentreren op het faciliteren van onderhandelingen onder A.U. bescherming.



Een belangrijk deel van de brief beschreef een uitgebreid plan voor onderhandelingen, voor het toezicht houden op het geweld in Libië door een A.U. brigade zoals in Burundi was gedaan, en voor oplossingsprocessen voor conflicten met behulp van de principes van “voorlopige immuniteit” tijdens de vredesonderhandelingen, en voor de vaststelling van waarheids- en verzoeningsorganen voor verzoening nadat de vrede zou zijn hersteld. Niets van dit alles werd echter in acht genomen, enkel omdat de stem van rede van de zwakke kwam, terwijl de wil tot interventie en regimeverandering kwam van de zelfbenoemde meesters van het universum.

Kadhafi als martelaar

Kadhafi’s eigen stam legde de volgende verklaring af: "We roepen de VN, de Organisatie van de Islamitische Conferentie en Amnesty International aan om de [nationale] Overgangsraad te dwingen om de lichamen van de martelaren over te dragen aan onze stam in Sirte en om hen toe te laten hun begrafenisceremonie uit te voeren in overeenstemming met de islamitische gewoontes en regels." Maar ze hadden geen sucses! NAVO-huurlingen toonden Kadhafi’s lichaam, samen met dat van zijn zoon Mutassim, met ontbloot bovenlijf, in diepvriezers in een vleeswinkel in Misrata, een uitnodiging voor souvenirfoto's. Het imperialisme van de mensenrechten lijkt een nieuw amusementsindustrie uit te vinden: het necrofiele toerisme.

Kadhafi heeft een kort testament nagelaten en het is belangrijk dat we een aantal van zijn laatste woorden herinneren: "Laat de vrije mensen van de wereld weten dat we zouden kunnen onderhandeld hebben en onze zaak verkocht zouden kunnen hebben in ruil voor een persoonlijk veilig en stabiel leven. We hebben hiervoor vele aanbiedingen gekregen, maar we kozen ervoor om aan de spits van de confrontatie te staan, als medaille van plicht en eer. Zelfs als we niet onmiddellijk winnen, zullen we een les geven aan toekomstige generaties dat de keuze om de natie te beschermen een eer is, en hem te verkopen het grootste verraad is dat de geschiedenis voor altijd zal herinneren, ondanks de pogingen van anderen die het anders vertellen.” Dat klopt. Vriendelijke Afrikaanse landen hadden hem veilige toevluchtsoorden aangeboden, terwijl sommige Europese landen hem liever gezien zouden hebben als een geneutraliseerde klant in plaats van een gevierde martelaar in (tenminste sommige delen van) Libië. Er waren inderdaad aanbiedingen geweest. Gezien de keuzes, gaf hij de voorkeur om te sterven. In dat korte testament, had hij ook een simpele wens: “Indien ik wordt vermoord, zou ik graag worden begraven volgens de Islamitische rituelen, met de kleren die ik droeg op het moment van mijn dood en mijn ongewassen lichaam, op het kerkhof van Sirte, naast mijn familie en verwanten. Ik zou willen dat mijn familie, vooral de vrouwen en kinderen, goed behandeld worden na mijn dood.”

Naar Islamitische gewoonte wordt de bepaling dat het lichaam wordt gewassen en gewikkeld in een frisse lijkwade opgeheven in geval van martelaren. Goed of slecht, Kadhafi dacht aan zijn eigen naderende dood als martelaarschap. Wij mogen er misschien niet zo over denken, maar vele anderen waarschijnlijk wel. Kadhafi was grotendeels nogal een clown, in veel opzichten bruut, vooral naarmate hij ouder werd en meer egomaniacaal, maar niet iedereen zal vergeten dat hij ook een visionaire kant in hem had en voor zijn volk de meest geavanceerde welvaartstaat op het continent bouwde.

Oliebelangen

De 46 miljard vaten olie die Libië produceert, maken het de thuisbasis van Afrika’s grootste bewezen afzetmarkt van conventionele ruwe olie, hoewel Nigeria en Angola deze Libische superioriteit betwisten. Bijna 70 procent van de Libische olie ging, zelfs vóór de NAVO-oorlog, naar vier landen: Spanje, Duitsland, Frankrijk en Italië en de olie-producerende regio’s werden uiteraard als eerste veilig gesteld toen de NAVO begon met het bombarderen van zijn weg naar overwinning. De grootste spelers in de olie-industrie staan ondertussen klaar om hun oude concessies terug te winnen en nieuwe te verkrijgen. De enorme Ghadames en Sirte bekkens, die grotendeels verboden terrein waren voor buitenlandse oliemaatschappijen sinds Kadhafi 42 jaar geleden aan de macht kwam, zullen nu naar alle verwachting geprivatiseerd en opengesteld worden voor buitenlandse bedrijven. Hetzelfde geldt voor de Libische olie- en gasbronnen aan de kust. Het verlies van politieke soevereiniteit leidt dus noodzakelijkerwijs ook tot grote inperking van de economische soevereiniteit.

FRANKRIJK: De Veiligheidsraad resolutie die NAVO’s “humanitaire interventie” in Libië toeliet kwam goed tot uiting in een geheim voorstel van de Nationale Overgangsraad (NTC) aan de Franse regering, in de vroege dagen van de “opstand”. Deze bood Frankrijk 35 procent van de Libische bruto nationale olieproductie “in ruil” voor, volgens het voorstel, “totale en permanente” Franse steun aan de NTC. De Franse regering ontkende dit uiteraard, toen de Franse krant Liberation de communicatie publiceerde.

GROOT-BRITTANNIË: Op 21 oktober, minder dan 24 uur na de aankondiging van moord Kadhafi, meldde de nieuwe Minister van Defensie van Groot-Brittannië, Philip Hammond, dat het Verenigd Koninkrijk aan de NTC een "aanvraag" had ingediend voor een vergunning om te boren naar olie. Hij voegde toen toe: "Libië is een relatief welvarend land met oliereserves, en ik verwacht dat er mogelijkheden zullen zijn voor Britse en andere bedrijven om betrokken te raken bij de wederopbouw van Libië .... Ik verwacht dat Britse bedrijven, zelfs Britse verkoopdirecteuren, hun koffers zullen pakken om naar Libië te gaan om, zo snel ze kunnen, deel te nemen aan de wederopbouw van dat land."

ITALIË: De Minister van Buitenlandse Zaken van Italië, Franco Frattini, voegde zijn eigen vrolijke bel toe aan dit triomfalistische koor en meldde “Eni zal een nummer 1 rol spelen in de toekomst”, verwijzend naar de Italiaanse oliemaatschappij.

QATAR: Qatar, wiens openlijke en verborgen bijdrage aan het NAVO-offensief inderdaad zeer groot was, regelt momenteel al de olieverkoop in het oosten van Libië en zal ook deelnemen aan de verdeling van de oorlogsbuit vanuit een sterke positie. The New York Times meldde: "De voorlopige regering van Libië heeft al gezegd dat het staat te popelen om westerse bedrijven te verwelkomen (en) ... haar westerse steunpilaren zelfs wat 'voorrang' zou geven bij de toegang tot Libische handel."

VERENIGDE STATEN: Terwijl de Amerikaanse ambassadeur, Gene Cretz, de vlag op de Amerikaanse ambassade in Tripoli ontvouwde, bij de heropeningsceremonie op 22 september, was hij net zo optimistisch: "We weten dat olie de parel in de kroon is van de Libische natuurlijke grondstoffen, maar zelfs in Kadhafi’s tijd begonnen ze van A tot Z op het vlak van de opbouw van infrastructuur en andere dingen. Als we hier op vrij grote schaal Amerikaanse bedrijven kunnen krijgen, waarvoor we alles zullen doen om dat te kunnen bekomen, dan dit zal bijdragen aan de verbeting van de situatie in de Verenigde Staten inzake onze eigen banen."

Het Imperiaal Project

Abdeljalil Mayouf, een woordvoerder van de NTC-gecontroleerde oliemaatschappij Agogco, werd geciteerd door Reuters zeggende: "We hebben geen probleem met de westerse landen zoals Italiaanse, Franse en Britse bedrijven, maar we zouden wel politieke problemen kunnen hebben met Rusland, China en Brazilië.” Toen de VN-Veiligheidsraad de aanval op Libië wettigde onder het mom van het opleggen van een no-fly zone ter bescherming van de vermeende burgerslachtoffers, door Kadhafi die een gewapende opstand aan het vechten was die gesteund en gefinancierd werd door de bovengenoemde oorlogsmisdadigers, konden Rusland en China hun veto hebben gesteld op de resolutie, en de vernietiging en plundering van Libië. Maar deze twee permanente leden van de VN-Veiligheidsraad bezweken en onthielden zich van stemming.

China is prominent aanwezig in Libië en haar inlichtingendiensten zou hebben geweten of Kadhafi brede populaire steun van zijn volk genoot. De Libische regering was stabiel en succesvol bij de uitvoering van ontwikkelingsprojecten ten behoeve van het volk. Het was het meest ontwikkelde land in het gehele Afrikaanse continent en Kadhafi’s inspanningen werden terecht door de VN erkend, enkele weken voor het barbaarse luchtbombardement op Libië. China investeerde miljarden dollars in Libië. Maar evacueerde toch, zonder een kik van weerstand op het hoogste diplomatieke niveau, 30 000 Chinese arbeiders uit Libië, en vertrok met spoed. China en Rusland wisten op voorhand dat er een geheime oorlog tegen Libië zou worden gevoerd. Alles lag voor het grijpen! Ook na de volledige invasie en moedwillige vernietiging van Libië, opperden China en Rusland oppervlakkige en armzalige kritiek op de criminele acties van de NAVO. Er kan zeker niet worden gezegd dat Rusland en China waren misleid door de oorlogsmisdadigers, dat zij geen plannen hadden om Libië te vernietigen en Kadhafi te verdringen en de olievoorraden te bemachtigen. Ze moeten geweten hebben dat de oorlogsvoorbereidingen al lang waren getroffen voordat de zaak voorkwam bij de VN-Veiligheidsraad. Dat was hun excuus om geen veto te stellen aan de VN-Veiligheidsraad resolutie die toestemming gaf voor de militaire actie van de NAVO. Maar waarom stortte China en Rusland in? Dat is vraag van een miljard Amerikaanse dollar. Het doet denken aan het verhaal van een man die schuld van dankbaarheid had aan twee rivaliserende bendes. De man werd door de meer beruchte bende gevraagd om de leider van de andere bende te vermoorden, maar de aanslag mislukte. Toen het slachtoffer hem confronteerde met de vraag waarom hij toestemde voor de moord, antwoordde de man dat hij een grotere schuld van dankbaarheid verschuldigd was aan de andere bendeleider. Libië ontving China, onder Kadhafi, met open armen, maar China kneep een oogje dicht voor de vernietiging van Libië omdat ze een grotere schuld van dankbaarheid had aan het Zionistische Israël en de wereldwijde financiële elites voor eerdere gunsten, en ook uit kortzichtig eigenbelang. China had te veel wc-papier geld (US Federal Reserve papieren) en de verkoop van Libische olie in de beoogde gouden dinar door Kadhafi zou de Amerikaanse dollar letterlijk vernietigen. Hetzelfde kan overigens gezegd worden van Sarkozy en Tony Blair en zijn copycat Cameron. Ze hebben allemaal Kadhafi de rug toegekeerd om dezefde reden.

Iran, Syrië en Libanon moeten leren uit deze ervaring en de fouten van Kadhafi. Zij zijn de volgende doelwitten op de Zionistische/Neo-conservatieve mondiale agenda.

Aan de leiders van landen die direct bedreigd worden, en ook diegene aan de rand: je vorige strategie van het uitnodigen van China en Rusland om te investeren op preferentiële basis en om massale hoeveelheden wapens te kopen als tegenwicht tegen de dreiging van de Zionistische Anglo-Amerikaanse spil, zal niet langer effectief zijn, omdat miljarden Amerikaanse dollars ter waarde van beleggingen en militaire aankopen niet langer tellen wanneer biljoenen Amerikaanse dollars aan buitenlandse reserves op het spel staan. De investerende landen zullen opde vlucht slaan voor het korte termijn behoud en zullen niet bereid zijn hun middelen in te zetten bij een militair conflict, tenzij en totdat zijzelf direct bedreigd worden. Dit staat vast.
 
Aan de leiders van China en Rusland, dit is uw weksignaal. Stop met het paraderen als een pauw, alleen maar omdat je overvloedige dollarreserves hebt. De Federal Reserve papieren zijn allemaal wc-papier en zullen geen onderhandelingsfiches zijn wanneer de keuze die op tafel gelegd wordt overgave of oorlog is.

Aan Iran en Turkije, stop met de ambitie om regionale machten te worden, omdat je niet kunt verwachten deze grootse visie te realiseren zolang het Zionistische Israël blijft kwispelen voor de Amerikaanse hond. De nieuwe normale en gewenste manier van regimeverandering is het gebruik van het voorwendsel van humanitaire interventie als dekmantel voor openlijke militaire interventie.

Top van de ijsberg

In de tweede week van oktober, toen de oorlog tegen Libië was gewonnen, maar Kadhafi nog niet was vermoord, kondigde President Obama aan: "Ik heb een klein aantal voor de strijd uitgeruste Amerikaanse strijdkrachten opdracht gegeven zich te verspreiden in Centraal-Afrika om bijstand te verlenen aan de regionale krachten ... Op 12 oktober zal het initiële team van Amerikaans militair personeel met voldoende gevechtsuitrusting uitgezonden worden naar Uganda. Gedurende de volgende maanden zullen extra troepen worden ingezet .... Deze strijdkrachten zullen optreden als adviseurs voor partner strijdkrachten die het doel hebben om Joseph Kony en andere hooggeplaatste leiders van de LRA [Lord's Resistance Army] te verwijderen van het slagveld .... Onderworpen aan de goedkeuring van elk respectievelijk gastland, zullen elementen van deze Amerikaanse troepen ingezet worden in Uganda, Zuid-Soedan, de Centraal-Afrikaanse Republiek en de Democratische Republiek Congo.” Dus, in het kielzog van de Libische verovering, worden de Amerikaanse troepen onmiddellijk ingezet in landen in Midden-Afrika, in vier landen en in samenwerking met regimes die afschuwelijke antecedenten hebben in dictatuur en schending van de mensenrechten. Obama gerechtvaardigde deze nieuwe "humanitaire missie" in Oeganda onder het mom van het elimineren van de LRA. Dit is vreemd. De LRA is eigenlijk al bijna een kwart eeuw oud en is nog nooit zo zwak geweest als momenteel. Waarom opeens een dergelijke operatie over een groot deel van Afrika? Paul Craig Roberts, een voormalig staatssecretaris van Financiën onder president Ronald Reagan (en dus helemaal niet links), legt de zaak kort en bondig uit: "Met een veroverd Libië, begint AFRICOM aan de andere Afrikaanse landen waar China energie- en minerale investeringen heeft .... Terwijl China aan Afrika investeringen en infrastructuur schenkt, stuurt Washington troepen, bommen en militaire basiskampen."

Al sinds vele jaren is de VS een speciaal Commando aan het opbouwen voor Afrika, AFRICOM, in combinatie met CENTCOM die verantwoordelijk is voor de operaties in het Midden-Oosten (West-Azië). Als onderdeel van deze keizerlijke missie in Afrika, zijn de Verenigde Staten actief betrokken bij het trainen van de militairen in Mali, Tsjaad, Niger, Benin, Botswana, Kameroen, de Centraal-Afrikaanse Republiek, Ethiopië, Gabon, Zambia, Oeganda, Senegal, Mozambique, Ghana, Malawi en Mauritanië. Samen met andere NAVO-landen hebben de V.S. een groot aantal militaire oefeningen gehouden in Afrika met het ogenschijnlijke doel van het opstellen van rampenplannen voor "de bescherming van de energievoorziening" in de Niger-delta en de Golf van Guinea. Afgezien van Libië, zijn de belangrijkste olieproducenten in de regio onder andere Angola, Nigeria, Kameroen, Gabon, Equatoriaal Guinea, Tsjaad en Mauritanië. Al deze en vele anderen dienen te worden "beschermd", indien nodig volgens het “Libische model”.

Het volstaat te zeggen dat de val van Libië waarschijnlijk dient als de eerste grote stap in het offensief om de overvloedige natuurlijke rijkdommen van Afrika te veroveren. We zullen waarschijnlijk de bouw van vele nieuwe basiskampen voor de AFRICOM-NAVO combinatie te zien krijgen, zeer waarschijnlijk naar model van Irak en Afghanistan. Het doel is niet alleen om zo veel mogelijk de Afrikaanse grondstoffen te reserveren voor het Euro-Amerikaanse imperium, maar ook om deze grondstoffen te ontzeggen aan China, die ongeveer één derde van haar olie uit Afrika krijgt, meer bepaald Angola en Soedan, in aanvulling op belangrijke materialen zoals platina, koper, hout en ijzererts. Zo'n 75 Chinese bedrijven werkten in Libië met 36 000 medewerkers, niet zozeer in de oliesector alswel in infrastructurele ontwikkelingsprojecten; en China is goed voor ongeveer 11 procent van de vooroorlogse export in Libië. China evacueerde zijn personeel en klaagde dat de NAVO eenzijdig de VN-resolutie had veranderd van de bescherming van burgers tot een regimeverandering. De VS wil deze uitzetting van China uit Libië permanent zien en dergelijke uitzettingen herhaald zien in heel Afrika.

Op het Afrikaanse continent zal het U.S Africa Command (AFRICOM) de planner zijn en de NAVO de militaire bullebak. In het Midden-Oosten en de Zuid-Aziatisch oorlogen (dwz de overloop van Afghanistan naar Pakistan) zal het U.S. Central Command (CENTCOM) de planner zijn en zal de gecombineerde macht van de NAVO, Israël en de Arabische lakeien de militaire mankracht geven. In Zuidoost-Azië en de Pacific zal het U.S. Pacific Command (USPACOM) alle militaire campagnes leiden en coördineren. In Zuid-Amerika zal het U.S. Soutern Command (USSOUTHCOM) plannen en leiden met narco staten die de grondtroepen zullen leveren. In alle bovenstaande oorlogscenario’s zullen huurlingen en Special Forces het voortouw nemen in het aansteken van sektarische oorlogen en religieuze gewapende conflicten.

Kadhafi stierf als martelaar, vermoord door de Amerikaanse-, Franse-, Britse- en NAVO-oorlogsmisdadigers onder leiding van president Obama, president Sarkozy en premier Cameron. Hoewel de NAVO startte met de militaire campagne tegen Libië, was de strategische planning opgesteld door het Amerikaanse Africa Command (AFRICOM). AFRICOM werd opgericht om de Amerikaanse belangen in Afrika, meer bepaald de Wereldwijde Militaire-Industriële-Financiële-Complex-belangen, veilig te stellen en de rijkdommen van Afrika verder te plunderen, met achter de AFRICOM-schermen de verborgen handen van het Zionistische Israël.


Bronnen :  Global Research – 2 november 2011 – Aijaz Ahmad - Libya Recolonised: New African Bases For AFRICOM-NATO Combine - http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=27425

en 
Global Research – 2 november 2011 – Matthias Chang - The Brutal Murder of Gaddafi and the Implications for All Those Who Stand in the Way of the War Criminals - http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=27419

 

Samengevat en vertaald door ‘t Vertalerscollectief.





©2007 www.wijwordenwakker.org