Amerika’s verovering van Afrika: de rol van Frankrijk en Israël


Inleiding: "Operation Gladio" Toen en Nu ...

Ik zal beginnen met het schandaal van Operatie Gladio die zijn climax bereikte met de moord op de voormalige Italiaanse premier Aldo Moro, die op de dag van zijn ontvoering een Italiaanse regeringscoalitie met inbegrip van de Italiaanse Communistische Partij zou aankondigen. De toenmalige leider van de christen-democratische partij, Francesco Cossiga, geeft in de BBC Timewatch documentaire van 1992 over Operation Gladio toe dat hij ervoor koos om Morro “op te offeren voor het welzijn van de Republiek." Niet in tegenstelling tot de gerichte moordaanslagen die de Amerikaanse regering in de hele wereld houdt, waar iemand buitenrechterlijke beslissingen maakt over wie leeft en wie sterft. In de driedelige documentaire zegt Cossiga dat het besluit zijn haren wit deed worden. Operation Gladio is het lelijke real-life verhaal van de beslissing van de Amerikaanse regering om de leden van de staatsveiligheid van diverse Europese landen in te huren, en in samenwerking met aangeworven gemeenschapsbondgenoten terreur aan te richten op onschuldige burgers door het opblazen van treinstations, het neerschieten van klanten in supermarkten en zelfs het doden van politieagenten om de Europese bevolking te overtuigen hun rechten in te reuilen voor bepaalde veiligheidsmaatregelen en een vergrootte staatsmacht. Ja, Operation Gladio, samen met Operation Northwoods en het Amerikaanse beleid ten aanzien van Libië, toont ons dat de Verenigde Staten bereid zijn om terreurgroepen te creëren om een strijd tegen terroristen te rechtvaardigen! Helaas is dit de modus operandi geworden van onze regering in Afghanistan en Pakistan, Europa en Afrika. En na 9/11/01 is de Amerikaanse regering als een "Gladio-laboratorium" van overheidsbeleid geworden die de Amerikaanse Bill of Rights aan flarden scheurt en het publiek beliegt. Het begin van het einde van Operation Gladio gebeurde toen het bestaan van het Amerikaanse programma werd onthuld. Het is typisch dat, in plaats van het stoppen van dergelijke waanzin, de Europeanen meededen in het creëren van meerdere andere "Operation Gladios." In deze context laat Mahdi Darius Nazemroaya in het tweede deel van een vierdelige serie zien hoe het Amerikaanse beleid in Libië helemaal overeenstemt met de vroegere Amerikaanse acties. Naar mijn mening zal Libië niet de laatste locatie zijn voor dergelijke illegale activiteiten, tenzij we onze regering een halt toeroepen. Samen met de Franse filmer Julien Teil, weeft Nazemroaya het ongelooflijk-maar-waar-scenario van de Amerikaanse financiering van vermeende terroristen die gezocht worden door Interpol, die later de belangrijkste hoofdrolspelers worden in de NAVO-genocide die zich op dit moment in Libië ontvouwd.
Bron: Cynthia McKinney, 1 oktober 2011.

Orde vanuit Chaos?

In de werken voor het Afrikaanse continent zit een herhaling van de wanorde en pandemonium die ontwikkeld werd in Afghanistan. De Verenigde Staten, met hulp van Groot-Britannië, Pakistan en Saoedi-Arabië, schiep de wrede Taliban en voerde vervolgens uiteindelijk oorlog tegen de Taliban bondgenoten. Ook in Afrika creëren de Verenigde Staten en hun bondgenoten een nieuwe reeks toekomstige vijanden om tegen te vechten, na aanvankelijk samen te werken of hen te gebruiken om de zaden van chaos te zaaien in Afrika. Washington heeft letterlijk geholpen in het financieren van opstanden en regimeveranderingsprojecten in Afrika. “Mensenrechten” en “Democratisering” worden ook gebruikt als rookgordijn voor het kolonialisme en de oorlog. Zogenaamde mensenrechten- en humanitaire organisaties zijn nu partners in dit imperialistische project dat gericht is tegen Afrika.

Frankrijk en Israël: Besteed Washington haar Vuile Werk uit in Afrika?

Afrika is slechts één internationaal front voor een uitbreidend imperiumsysteem. In dit opzicht zijn de mechanismen van een echt wereldwijd imperiumsysteem aan het werk. Washington werkt via de NAVO en haar bondgenoten in Afrika. Elke bondgenoot en aanhanger van Washington heeft een specifieke rol te spelen in het wereldwijd imperiumsysteem. Tel Aviv heeft een zeer actieve rol gespeeld op het Afrikaanse continent. Israël was een groot voorstander van Zuid-Afrika onder het apartheidsregime. Tel Aviv heeft ook geholpen om wapens in Soedan en Oost-Afrika te smokkelen om die omvangrijke Afrikaanse natie te balkaniseren terwijl het tegelijkertijd bijdroeg tot de destabilisatie van Oost-Afrika. De Israëli's zijn zeer actief geweest in Kenia en Oeganda. Israël was overal aanwezig waar er conflicten waren, waaronder die met betrekking tot bloeddiamanten. Israel is nu met Washington bezig om totale opperheerschappij te krijgen over het Afrikaanse continent. Tel Aviv is, door middel van haar zakelijke banden en inlichtingenoperaties, actief betrokken in het veiligstellen van de contacten en afspraken die Washington nodig heeft voor de uitbreiding van haar belangen in Afrika. Eén van de belangrijkste doelstellingen van Washington is de verstoring van de ontwikkeling van de Chinese invloed in Afrika. Israël en de Israëlische denktanken hebben ook een belangrijke rol gespeeld in het vormgeven van de Amerikaanse geo-krijgslist in Afrika. Aan de andere kant is Frankrijk, een voormalige koloniale meester en een afnemende macht, van oudsher een rivaal en concurrent van Washington op het Afrikaanse continent. Met de opkomst van de invloed van niet-traditionele machten in Afrika, zoals de Volksrepubliek China, beoogen zowel Washington als Parijs vormen van samenwerking. Op het bredere mondiale podium is dit ook evident. Zowel de VS als een aantal van de grote mogendheden in de Europese Unie beschouwen China en andere opkomende wereldmachten als een bedreiging. Ze hebben besloten hun rivaliteit te beëindigen en samen te werken. Aldus ontvouwde zich een consensus tussen Washington en de EU, wat leidt tot een aantal vormen van politieke integratie. Deze consensus kan ook zijn verzonnen door de groeiende Amerikaanse invloed in de EU hoofdsteden. Hoe dan ook, het heeft een impuls gekregen sinds het begin van het presidentschap van Nicolas Sarkozy in 2007. President Sarkozy verspilde ook geen tijd om aan te dringen op de re-integratie van de Franse militaire commandostructuur binnen de NAVO. Het gevolg van deze actie heeft geleid tot de ondergeschiktheid van de Franse militairen aan het Pentagon. In 1966 trok president Charles de Gaulle de Franse troepen terug uit de NAVO en verwijderde Frankrijk uit de militaire commandostructuren van de NAVO om de Franse onafhankelijkheid te handhaven. Nicolas Sarkozy heeft dit allemaal ongedaan gemaakt. In 2009 beval Sarkozy dat Frankrijk zich terug bij de geïntegreerde militaire commandostructuur van de NAVO voegde. In 2010 tekende hij ook een overeenkomst om te beginnen met de samenvoeging van de Britse en Franse militairen. Op het Afrikaanse continent heeft Parijs een speciale plek of niche in het Amerikaanse systeem van het wereldwijde imperium. Deze rol is die van een regionale gendarme in Noord-Afrika, West-Afrika, Centraal-Afrika en alle landen die voormalige Franse koloniën waren. De bijzondere rol van Frankrijk is met andere woorden te wijten aan de geschiedenis en de bestaande, zij het dalende, positie van Frankrijk in Afrika, met name door de “Françafrique”. De Unie van de Middellandse Zee, die Sarkozy officieel lanceerde, is een voorbeeld van deze Franse belangen in Noord-Afrika. De National Endowment for Democracy (NED) heeft ook gewerkt door de Franse Internationale Federatie van Mensenrechten (Federation Internationale des Droits des Liga de l'Homme, FIDH). De FIDH is goed ingeburgerd in Afrika. De NED heeft in wezen zijn manipuleren en controleren van Afrikaanse regeringen, bewegingen, verenigingen en staten uitbesteed aan de FIDH. Het was de FIDH en de aangesloten Libische Liga voor de Mensenrechten (LLHR) die de verschillende voorwendsels voor de NAVO-oorlog tegen Libië hielpen orkestreren, gesteund door de VN-Veiligheidsraad door middel van ongefundeerde en valse claims.

De National Endowment for Democracy en zijn samenwerking met de Internationale Federatie voor Mensenrechten in Afrika

Na de verkiezingen van 2007, waar Sarkozy werd verkozen tot leider van de Franse Republiek, begon de Internationale Federatie voor Mensenrechten (FIDH) een echte samenwerking met de National Endowment for Democracy (NED) te ontwikkelen. Beide organisaties zijn ook partners in de World Movement for Democracy. Carl Gershman, de voorzitter van de NED, ging zelfs in december 2009 naar Frankrijk voor een ontmoeting met de FIDH om de samenwerking tussen de twee organisaties te verdiepen en om Afrika te bespreken. [1] Hij ontmoette ook personen die als pro-Israëlische lobbyisten worden beschouwd in Frankrijk. De samenwerking tussen de FIDH en de NED zijn meestal gebaseerd in Afrika en de doorkruisende Arabische wereld. Deze partnerschappen werken in een gebied met landen als Côte d’Ivoire (Ivoorkust), Niger en de Democratische Republiek Congo. Noord-Afrika, met Libië en Algerije, is een specifiek aandachtsgebied voor de FIDH, waar Washington, Parijs en de NAVO duidelijk grote ambities hebben. De FIDH, die rechtstreeks betrokken is bij de lancering van de oorlog tegen Libië, heeft ook van de National Endowment for Democracy directe financiering in de vorm van subsidies ontvangen voor haar programma’s in Afrika. In 2010 was een NED subsidie van 140.186 USDollar één van de laatste bedragen die de FIDH ontving voor haar werk in Afrika. [2] De NED was ook één van de eerste ondertekenaars, samen met de Libische Liga voor de Mensenrechten (LLHR) en de VN-Watch, die internationale interventie eiste tegen de Libisch-Arabische Jamahiriya. [3]

AFRICOM en de post-9/11-weg naar de verovering van Afrika

In 2002 begon het Pentagon grote operaties die gericht waren op het militair beheersen van Afrika. Dit was in de vorm van het Pan-Sahel Initiatief dat werd gelanceerd door het US European Command (EUCOM) en US Central Command (CENTCOM). Onder vlag van dit project zou het Amerikaanse leger troepen uit Mali, Tsjaad, Mauritanië en Niger trainen. De plannen om het Pan-Sahel Initiatief op te richten dateren echter van 2001, toen het initiatief voor Afrika daadwerkelijk werd gelanceerd na de tragische gebeurtenissen van 11 september 2001 (9/11). Washington was duidelijk militaire actie in Afrika aan het plannen, dat al minstens drie landen omvatte (Libië, Somalië en Soedan) die geïdentificeerd werden als vijandelijke doelen die volgens generaal Wesley Clark door het Pentagon en het Witte Huis moesten aangevallen worden. Jacques Chirac, de toenmalige president van Frankrijk, probeerde weerstand te bieden aan de VS druk in Afrika door nieuw leven te blazen in de rol van Duitsland in Afrika om Frankrijk te ondersteunen. In 2007 opende de Frans-Afrikaanse top ook voor de eerste keer haar deuren voor de Duitse deelname. [4] Maar Angela Merkel had andere ideeën over de richting en de positie die de Frans-Duitse samenwerking met betrekking tot Washington moest innemen. Sinds 2001 is de momentum in de richting van de VS-Afrika Command (AFRICOM) gestart. AFRICOM werd echter officieel erkend in december 2006 en de beslissing voor de oprichting werd enkele maanden later, in februari 2007, aangekondigd. Het was in 2007 dat AFRICOM werd opgericht. Het is belangrijk op te merken dat dit momentum ook door Israël aangemoedigd werd, omwille van de Israëlische belangen in Afrika. Het Institute for Advanced Strategic and Political Studies (IASPS) was bijvoorbeeld een van de Israëlische organisaties die de oprichting van AFRICOM ondersteunde. Op basis van het Pan-Sahel Initiative werd de Trans-Sahara Counterterrorism Initiative (TSCTI) in 2005 door het Pentagon gelanceerd onder het bevel van CENTCOM. Mali, Tsjaad, Mauritanië en Niger werden nu vergezeld door Algerije, Mauritanië, Marokko, Senegal, Nigerië en Tunesië in de ring van de Afrikaanse militaire samenwerking met het Pentagon. Later zou de Trans-Sahara Counterterrorism Initiative worden overgedragen aan het beval van AFRICOM, op 1 oktober 2008, dan werd AFRICOM geactiveerd.

De Sahel en de Sahara: De VS neemt duidelijk de Franse oude coloniale projecten in Afrika over

"De strijd tegen het terrorisme" en het uitvoeren van "humanitaire missies" zijn gewoon façades of rookgordijnen voor Washington en zijn bondgenoten. Terwijl het Pentagon zich als doel stelt om het terrorisme in Afrika te bestrijden, zijn de echte doelstellingen van Washington de herstructurering van Afrika en de vestiging van een neo-koloniale orde. In dit verband heeft Washington in feite de oude koloniale projecten van Frankrijk in Afrika overgenomen. Inclusief het Amerikaanse, Britse, Italiaanse en Franse initiatief om Libië te verdelen na 1943, evenals het eenzijdige Franse initiatief om Noord-Afrika te vernieuwen. In dit ontwerp plant de VS en haar cohorten het creëren van etnische oorlogen en sektarische haat tussen de Berbers, de Arabieren en anderen in Noord-Afrika. De kaart die door Washington wordt gebruikt voor de bestrijding van terrorisme onder het Pan-Sahel Initiative zegt veel. Het gebied of de zone van activiteit van de terroristen, volgens de aanduiding van Washington binnen de grenzen van Algerije, Libië, Niger, Tsjaad, Mali en Mauritanië, is zeer vergelijkbaar met de grenslijnen of grenzen van de koloniale territoriale eenheid die Frankrijk in Afrika probeerde vol te houden in 1957. Parijs was van plan om deze Afrikaanse entiteit in de westerse centrale Sahara overeind te houden als een Frans departement (provincie) , samen met de kust van Algerije, direct gekoppeld aan Frankrijk. Deze Franse koloniale entiteit in de Sahara werd de Gemeenschappelijke Organisatie van de Sahara Regio (Organisation Commune des Regions Sahariennes, OCRS) genoemd. Het omvatte de innerlijke grenzen van de Sahel en de Sahara landen Mali, Niger, Tsjaad, en Algerije. De Franse doelstelling was om alle grondstofrijke gebieden van deze landen te verzamelen en te verbinden in deze centrale entiteit, de OCR, voor Franse controle en extractie. De grondstoffen in dit gebied zijn olie, gas en uranium. Toch heeft de verzetsbewegingen in Afrika en specifiek de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd Parijs een harde klap toebedeeld. Frankrijk heeft haar queeste moeten opgeven en uiteindelijk de OCRS in 1962 ontbonden omwille van de Algerijnse onafhankelijkheid en de anti-koloniale houding in Afrika. Door de drang naar onafhankelijkheid in Afrika werd Frankrijk uiteindelijk afgesneden van het binnenland in de Sahara die het wou beheersen. Washington had duidelijk dit energierijke en grondstofrijke gebied in gedachten bij het ontwerp van de Afrikaanse gebieden die moesten gezuiverd worden van vermeende terroristische cellen en bendes. Het Franse Instituut van Buitenlandse Betrekkingen (Institut Français des Relations Internationales, IFRI) heeft in een verslag van maart 2011 zelfs openlijk gesproken over deze band tussen de terroristen en de energierijke gebieden. [5] Het is ook in deze context dat de samensmelting van Frans-Duitse en Anglo-Amerikaanse belangen en bedrijven Frankrijk heeft toegelaten om een geïntegreerd deel te worden van het Amerikaanse systeem van het wereldwijde imperium met gemeenschappelijke belangen.
 



Regimeverandering in Libië en de National Endowment for Democracy: Een nexus van terrorisme en mensenrechten

Sinds 2001 heeft de Verenigde Staten zich ten onrechte voorgesteld als een kampioen tegen het terrorisme. Het Trans-Sahara Counterterrorism Initiative (TSCTI), dat de deuren opende voor AFRICOM in Afrika, werd door Washington gejustifieerd om organisaties als de Salafist Group for Preaching and Combat (GSPC) in Algerije en de Libyan Islamic Fighting Group (LIFG) in Libië te bestrijden. Toch werkt Washington samen met, en gebruikt ze deze zelfde groepingen in Libië, samen met het Nationaal Front voor de Bevrijding van Libië en het Moslim Broederschap, als voetvolk en proxies. Bovendien zijn veel van de belangrijkste Libische personen die lid zijn van de National Endowment for Democracy (NED) lid van deze groeperingen en namen ze ook deel aan congressen en langdurige plannen die aandrongen op een regimeverandering in Libië. Een van de belangrijkste bijeenkomsten voor de oprichting van wat de huidige Overgangsregering in Libië zou worden vond plaats in 1994, toen het Centrum voor Strategische en Internationale Studies (CSIS) een conferentie organiseerde met Ashur Shamis en Aly (Ali) Abuzakuuk. De naam van de in 1994 gehoude bijeenkomst was "Post-Kadhafi Libië: De verwachtingen en de beloften”. In 2005 werd er nog een bijeenkomst gehouden met Shamis Ashur, in de Britse hoofdstad London, deze bouwde voort op het idee van regimeverandering in Libië. [6] Wie zijn deze Libische oppositie figuren? Een reeks vragen moeten worden gesteld. Zijn hun banden met Washington nieuw of oud? Met wie associëren ze zich? En ook, hebben zij langdurige ondersteuning gehad of niet? Ashur Shamis is een van de oprichters van het Nationaal Front voor de Bevrijding van Libië, dat in 1981 werd opgericht in Soedan. Hij word al jaren door Interpol en de Libische politie gezocht. [7] Ahsur wordt ook vermeld als iemand die bestuurder is geweest in de National Endowment for Democracy in het Libyan Human and Political Forum. Hij is ook de redacteur van de Akhbar webpagina die geregistreerd staat op naam van Akhbar Cultural Limited en verbonden is aan de NED. Hij heeft ook deelgenomen aan de recente belangrijke conferenties voor regimeverandering in Tripoli. Deze omvat ook de Londense conferentie die in 2011 werd gehouden door Chatham House, dewelke de NAVO plannen voor de invasie van Tripoli bespraken. [8]


Net als Ashur, is Aly Abuzaakouk ook lid van het Nationaal Front voor de Bevrijding van Libië en verbonden aan de National Endowment for Democracy. Hij was een van de belangrijkste deelnemers en aanwezigen bij de rondetafel die de NED hield voor de Democratie Awards in 2011. [9] Net als Ashur word hij ook gezocht door Interpol en is hij directeur bij het Libyan Human and Political Forum. [10]



Er is ook nog Noman Benotman, een voormalig leider en oprichter van de Libyan Islamic Fighting Group (LIFG) en een gezochte terrorist. Hij wordt voorgesteld als een ex-terrorist. Benotman verliet, gunstig, de Libyan Islamic Fighting Group in de nasleep van de aanslagen van 11 september 2001. Benotman is niet alleen een National Endowment for Democracy (NED) bestuurder in het Libyan Human and Political Devlopment Forum, hij is ook verbonden aan de nieuwszender Al Jazeera.



Deze drie mannen hebben niet alleen probleemloos in Groot-Britannië gewoond terwijl ze gezocht werden door Interpol omwille van hun terroristische connecties, of in geval van Abuzaakouk drugsgerelateerde misdrijven en vervalsing, maar ze kregen ook subsidies van de Verenigde Staten. Ze kregen subsidies van de Verenigde Staten voor de formalisering van hun banden met diverse NED gesponsorde organisaties die de regimeveranderingsagenda ondersteunden in de Libisch-Arabische Jamahiriya. Deze regimeveranderingsagenda werd ook ondersteund door MI6 en de CIA. Bovendien waren de legale documenten die de NED over deze personen indiende opzettelijk en illegaal gesaboteerd. De identiteit van één belangrijke persoon werd verborgen in de lijst van NED bestuurders. Op deze manier werden legale documenten frauduleus ingevuld om de identiteit van één persoon te verbergen, en dit onder de alias “Beata Wozniak”. Zelfs de geboortedag van Wozniak, voorgesteld als 1 januari 1 (01/01/0001), is onjuist. Ze is een persoon die in het bestuur van al deze NED organisaties heeft gezeten. Ze staat geregistreerd als bestuurder en secretaris van Akbar, Transparency Libya Limited en verscheidene Britse bedrijven.



De "Lange Oorlog" doet zijn intrede in Afrika: De weg naar Afrika is geopend

Het aanwakkeren van terrorisme in Afrika maakt deel uit van een bewuste strategie die de VS en hun bondgenoten, waaronder de NAVO, gebruiken. De strategie bestaat uit "het openen van de deur naar het Afrikaanse continent" door uitbreiding van de zogenaamde "Global War on Terror." Deze laatste biedt een rechtvaardiging voor het Amerikaanse doel tot uitbreiding van haar militaire aanwezigheid op het Afrikaanse continent. Het werd ook gebruikt als een voorwendsel om de AFRICOM van het Pentagon te creëren. VS-Africa Command (AFRICOM) is bedoeld om "Afrika te besturen" in opdracht van Washington. Het bestaat uit het creëren van een Afrikaanse versie van de NAVO met het oog op de uitvoering van de bezetting van Afrika. In dit verband hebben de VS en haar bondgenoten reeds een budget om die zelfde terroristische organisaties te bevechten die zij hebben gecreëerd en ondersteund (ook met militaire hulp en wapens) doorheen de kaart van Afrika, van Somalië, Soedan, Libië, Mali en Mauritanië tot Niger, Algerije en Nigeria. De terroristen vechten niet alleen in de praktijk voor Amerika maar ze onderhandelen ook met Washington en fungeren als stromannen door middel van zogenaamde mensenrechtenorganisaties die een mandaat hebben om “democratie te bevorderen”. In de praktijk worden deze personen en organisaties gebruikt om hun respectievelijke landen te destabiliseren. Ze worden ook internationaal gesteund door Washington om actief te werken aan regimeverandering en de militaire interventie onder het mom van de mensenrechten en democratie. Libië is hiervan een duidelijk voorbeeld.


Bron: Global Research – 6 oktober 2011 (introductie door Cynthia McKinney, artikel door Mahdi Darius Nazemroaya en Julien Teil): http://www.globalresearch.ca/index.php?aid=26886&context=va

Vertaald door ‘t Vertalerscollectief

Noten:

[1] National Endowment for Democracy, “NED Strengths Democracy Ties with France,” March 16, 2010: http://www.ned.org/for-reporters/ned-strengthens-democracy-ties-with-france
[2] National Endowment for Democracy, “Africa Regional,” August 2011: http://www.ned.org/where-we-work/africa/africa-regional
[3] United Nations Watch et al., “Urgent Appeal to Stop Atrocities in Libya: Sent by 70 NGOs to the US, EU, and UN,” February 21, 2011: http://www.unwatch.org/site/apps/nlnet/content2.aspx?c=bdKKISNqEmG&b=1330815&ct=9135143
[4] Ministry of European and Foreign Affairs (Fra
ce), “XXIVème sommet Afrique-France,” February 2007: http://www.diplomatie.gouv.fr/fr/pays-zones-geo_833/afrique_1063/sommets-afrique-france_326/xxiveme-sommet-afrique-france_15947/24eme-conference-cannes-15-16.02.07_46313.html
[5] Etienne de Durand, “Francs-tireurs et Centurions. Les ambiguïtés de l’héritage contre-insurrectionnel français,” Institut français des relations internationals, March 2011: www.ifri.org/downloads/fs29dedurand.pdf
[6] The National Conference of the Libyan Opposition, “The National Accord: The National Conference of the Libyan Opposition, London, 26th June 2005,” 2005. http://www.libya-nclo.com/English.aspx
[7] Interpol Wanted Notice for Ashour Al-Shamis : http://www.interpol.int/Wanted-Persons/%28wanted_id%29/2001-50173
[8] Foreign and Commonwealth Office (U.K.), “Chatam House event: the future of Libya,” June 2011: http://www.fco.gov.uk/en/global-issues/mena/libya/future-of-libya-chatham-house/
[9] National Democracy for Democracy, “2011 Democracy Award Biographies,” June 2011: http://www.ned.org/events/democracy-award/2011-democracy-award/2011-democracy-award-biographies
[10] Interpol Wanted Notice for Ali Ramadan Abu Za Kouk: http://www.interpol.int/Wanted-Persons/%28wanted_id%29/1985-1748

 








©2007 www.wijwordenwakker.org