De geheime oorlog van Israel tegen Iran  



In Istanboel is op 22 januari jongstleden het 6-partijen-overleg over het nucleaire programma van Iran zonder resultaat geëindigd. De vijf permanente leden van de Veiligheidsraad en Duitsland konden het met Iran zelfs niet eens worden over de datum van een nieuwe overlegronde. De gesprekken in Istanboel moesten het overleg met Iran vlottrekken. 

Het gevaar dat er nu wordt nagedacht over militaire stappen is groot. Waarschijnlijk geen rechtstreekse of conventionele acties, door de V.S. en/of Israël. Men moet eerder denken aan moderne manieren van oorlogvoering, met cyberwapens en met terrorisme. Politieke machten die zich tot nu toe hebben verzet tegen escalatie in het Iran-conflict, doen er goed aan de redenen te onderzoeken waarom een dialoog over de nucleaire kwestie steeds mislukt.  

Aan de vooravond van de gesprekken tussen Iran en het Westen werd in ‘Der Spiegel’ een artikel gepubliceerd over geheime operaties van Israel tegen de islamitische republiek Iran. Het artikel had de kop "De wrekers van David: het geheime commando van moordenaars uit Israël” en werd vier dagen voor de gesprekken tussen de vijf permanente VN Veiligheidsraadleden en Duitsland en Iran uitgebracht. 

Het artikel documenteerde wat iedere regering weet, maar wat weinigen durven bekennen: sabotage en moordaanslagen tegen Iranese wetenschappers horen bij de gewone gang van zaken voor de Israëlische geheime dienst, de Mossad. De Mossad wordt ingezet om het nucleaire programma van de mullahs tegen te werken. Iran reageert  door vermoedelijke daders te arresteren. De kern van het rapport is dat door een gecoördineerde serie van moorden van nucleaire wetenschappers, het steunen van etnische terroristen en succesvolle computervirusaanvallen (Stuxnet), de Mossad is geslaagd in het remmen van Iran’s nucleaire vooruitgang. 

Aan het hoofd van de ‘onzichtbare’ oorlog tegen Iran staat chef van de Mossad Meir Dagan. Hij is tegen een openlijke grondoorlog tegen Iran. Dit in contrast tot premier Benjamin Netanyahu, minister van defensie Ehud Barak en anderen, die hardop oreren dat ze bang zijn dat Iran op het punt staat de nucleaire bom te ontwikkelen en tot openlijke actie manen. Net als Washington natuurlijk. (1) 

Er is geen twijfel over mogelijk dat zo'n geheime oorlog gaande is. Op 29 november 2010 werden twee Iranese nucleaire wetenschappers slachtoffer: Majeed Shahriari stierf toen een autobom ontplofte toen hij zijn huis in Teheran verliet en zijn collega, Feridun Abbasi Davani, ontsnapte op het nippertje bij een gelijkaardige poging. Op 12 januari 2011 stierf nog een nucleaire fysicus, Massoud Ali Mohammadi, toen een bom ontplofte op een motorfiets naast de auto waar hij in zat. De Iraanse autoriteiten arresteerden in dit laatste geval een Iraniër, Majeed Jamali Fash, die op televisie bekende dat hij was gerekruteerd door de Mossad, getraind was in Israël en $50.000 beloofd was voor de daad. 

Het Stuxnetvirus heeft naar verluid 20% van alle centrifuges van Iran beschadigd.  Het virus is het "meest verfijnde cyberwapen ooit geproduceerd" en werd door de  V.S. en Israël samen ontwikkeld. Het werd getest in de kerncentrale van Israël in Dimona. Lees meer..... 

Het artikel beschrijft de historische continuïteit in de jaren 70 en 80, toen gingen de moordcommando's van de Mossad naar "terroristen, personen die wapens tot massadestructie produceerden of deze aan de vijanden van Israël leverde, alsook naar militaire leiders van de tegenstanders van Israël". In deze periode zijn een lange lijst van Palestijnen, van Fatah en Hamas, evenals Hezbollahleiders als lijk teruggevonden. Het beleid gaat zelfs verder terug, naar de vroegste dagen van het bestaan van Israël. 

Het probleem Israel

Waarom publiceerde Der Spiegel dit artikel juist nu? Dat is voor deze auteur een groot vraagteken. De Duitse regering in Berlijn heeft consequent met de V.S. samengewerkt. Duitsland heeft sancties uitgebreid tegen Iran en de "historische" verantwoordelijkheid om Israël te beschermen genomen. Klaarblijkelijk bestaat in Duitsland ook een fractie die beseft dat de complexe crises die in het Midden-Oosten niet kan worden opgelost zonder ook het probleem aan te pakken. 

Israël is het probleem. Ten eerste is Israel de enige nucleaire militaire macht in de regio. Israel heeft nooit een non-proliferatieverdrag ondertekend noch heeft Israel ooit toegestaan dat het Internationaal Atoom Energie Agentschap in zijn faciliteiten mocht rondneuzen. De wereldmachten zijn stilzwijgend akkoord gegaan met het "don’t ask, don’t tell” beleid. Israël zegt dat ze nooit de eerste zullen zijn om nucleaire wapens te gebruiken. Deze kwestie wordt niet aan de kaak gesteld in de VN. 

Ten tweede heeft Israel de internationale druk om serieuze vredesacties met de Palestijnen aan te gaan genegeerd. Tel Aviv heeft categorisch geweigerd om de bouw van illegale Israëlische nederzettingen op Palestijnse gebied en in Oost-Jeruzalem stop te zetten. Nu blijkt uit gelekte papieren (“The Palestine Papers”) dat de Palestijnse autoriteiten brede concessies wilden doen op allerlei gebieden (vluchtelingen, land, Oost-Jeruzalem, nederzettingen) en dat de Israëli's consequent méér eisten.

De Arabische tv-zender Al Jazeera kreeg de beschikking over “duizenden pagina’s diplomatieke correspondentie met details over interne dynamiek van het Israëlisch-Palestijnse vredesproces”. Het ging om “memos, e-mails, kaarten, notulen van privéontmoetingen, verslagen van uitwisselingen op hoog niveau, uiteenzettingen over strategie en zelfs PowerPoint presentaties.  Deze documenten lijken daarmee direct afkomstig te zijn van de bron en dus niets te maken te hebben met de kwart miljoen Amerikaanse diplomatieke telegrammen die recentelijk via Wikileaks deels in de openbaarheid zijn gekomen.

Wie de documenten aan Al Jazeera heeft gegeven is een belangrijke vraag. En wie filmde de onderhandelingssessies tussen de Palestijnen en Israël? Wisten de deelnemers dat zij werden gefilmd? Wie had er baat bij? Israël. Aan Palestijnse kant is verdeeld gereageerd op de uitgelekte documenten van de vredesonderhandelingen. Het Palestijnse leiderschap werd in twijfel getrokken. Het conflict tussen Palestijnse leiders en Hamas werd opnieuw van brandstof voorzien. 

De Arabische Liga had net daarvoor geconcludeerd dat de Israëlische nederzettingen in Palestijnse gebieden illegaal waren en een obstakel vormden in de vredesmissie.  

President Obama hield in juni 2009 de “historische Cairo speech”. (2).  Lees meer....   

De Braziliaanse president Luiz Inácio Lula da Silva heeft formeel de Palestijnse Staat erkend binnen de grenzen van 1967, dus van voor de Zesdaagse Oorlog. Hij deed dat in een brief aan Mahmoed Abbas, de leider van de Palestijnse Autoriteit die op 24 november 2010 om deze erkenning had verzocht. Argentinië, Bolivia, Guyana, Chili, Uruguay, Paraguay en Peru volgden. Lees meer.....   

109 landen hebben de Palestijnse staat erkend (3). Premier Salam Fayad wil de kwestie in september voor de VN brengen. President Dmitry Medvedev van de Russische Federatie heeft gezegd dat de toezegging van Rusland uit 1988 nog steeds telt(4).  

De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties bestaat uit alle lidstaten van de Verenigde Naties. De vergadering komt in een jaarlijkse sessie bijeen. De jaarlijkse sessie begint normaal gesproken op de derde dinsdag van september en duurt tot half december. Tweederde van de leden erkent de Palestijnse Staat, maar Amerika kan met een veto alles torpederen. Als een meerderheid voor stemt kan de Palestijnse Staat ook VNlid worden. Dit zou een stap zijn in de goede richting.  

Ook in Europa keert het tij. Spanje wil als voorzitter van de EU werken aan de erkenning van de Palestijnse Staat, die vreedzaam naast Israel kan bestaan. Een rapport van EU adviseurs spreekt over Oost-Jeruzalem als hoofdstad van de Palestijnen en het boycotten van Israëlische producten uit die plek.
Lees meer...  

Het  feit dat de EU werkelijk stappen neemt is nieuw. Columnist van Haaretz Akiva Elder schreef over de internationale omslag naar een negatieve houding tegenover Israel en Oost-Jeruzalem in het bijzonder en hoe veelzeggend dat is.  Boycotten en sancties worden wereldwijd besproken. Lees “The ‘South Africa moment’: Palestine, Israel and the boycott,”

Israëls imago verslechterd ook in het land zelf. Moshe Katsav was tussen 2000 en 2007 de achtste president van Israël. Op 15 juli 2007 werd hij door Peres opgevolgd, nadat hij noodgedwongen vanwege een seksschandaal was afgetreden. Moshe Katsav werd in maart 2009 aangeklaagd voor verkrachting en veroordeeld op 30 december 2010. 

Op straat wordt nu ook door mensenrechtenactivisten geprotesteerd tegen de rechts-extremistische minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman. 

Dus, toen de vijf permanente leden van de Veiligheidsraad en Duitsland en Iran in Istanboel bijeenkwamen, had het imago van Israel behoorlijke geleden.

Ruilen of niet?

De wereld kijkt al jaren met spanning toe hoe Iran zich misschien als atoommacht gaat ontwikkelen. Zal de internationale gemeenschap dit weten tegen te houden? Aan de buitenkant lijkt het erop dat het Westen twijfelt over de motieven van Iran. Maar misschien gaat het om een heel ander probleem. Misschien gaat het eigenlijk om nationale soevereiniteit. Lees meer... 
Iran wil zich de volledige civiel nucleaire cyclus eigen maken, met inbegrip van verrijking- en opwerkingsfabrieken.

Het Internationale Atoomenergieagentschap (IAEA) had voorgesteld om het probleem van verdachte militaire ambities op te lossen door Iran laagverrijkte uranium naar het buitenland te laten sturen, in ruil voor hoogwaardige brandstof. Dit voorstel uit oktober 2009 werd in eerste instantie door Iran afgekeurd. Maar de regeringsleiders van Iran, Turkije en Brazilië bereikten hierover toch een akkoord in mei 2010 (5). Nucleaire brandstof uit Iran in Turkije zou kunnen worden 'geruild'. Deze keer verwierp het Westen dit voorstel, omdat de grote machten (lees: Amerika) niet betrokken waren geweest in deze deal. Het Westen reageerde door de sancties tegen Iran op te schroeven.

EU-buitenlandchef Catherine Ashton besloot in oktober 2010 opnieuw met Iran te gaan praten over het nucleaire programma van dat land. Het aanbod van Ashton volgde op de signalen vanuit Iran dat het openstond voor nieuwe gesprekken. De minister van buitenlandse zaken van Iran Manouchehr Mottaki en Ashton ontmoetten elkaar op 6 december in Geneve. Ashton leidde de gesprekken tussen Groot-Brittannië, Frankrijk, Rusland, China, de Verenigde Staten (de vijf permanente leden van de VN-Veiligheidsraad) en atoomchef van Iran Ali Akbar Salehi.

De ‘Gulf Cooperation Council’ (handelsblok van 6 Arabische landen in de Perzische golf) bracht op 7 december naar buiten dat “alle landen in de regio recht hebben op het ontwikkelen van nucleaire energie, om kernenergie voor vreedzame doeleinden te ontwikkelen, met inbegrip van de verrijking van uranium en de opwerking van kernafval”. Net als Israel.)  Lees meer....   

Iran heeft dus volgens de internationale afspraken evenveel recht op het ontwikkelen van nucleaire energie als bijvoorbeeld Rusland of de VS. Vele bilaterale gesprekken in december 2010 volgden tussen Rusland en China. De partijen kwamen overeen, dat een volgende vergadering moest plaatsvinden, in januari 2011 in Istanboel. 

Iran had vooraf benadrukt dat ze als gelijke wilde worden behandeld. President Mahmoud Ahmadinejad zei achteraf dat de gesprekken goed waren verlopen. Iran wilde samenwerken, Teheran zou alle controles toelaten in het kader van het 'Safeguards Agreement' met het IAEA. Het “recht op verrijking” was voor Iran echter niet bespreekbaar. Een houding die ook door alle andere aanwezigen werd overgenomen. 

Behalve door Hillary Clinton. Ze zei: “Wellicht in de toekomst, als Iran heeft bewezen verantwoordelijk om te kunnen gaan met verrijking”. Deze houding heeft niet erg geholpen. De Iraanse onderhandelaar Saeed Jalili zei dat Iran alleen zou onderhandelen indien de NPT (Non-Proliferation Treaty) rechten zouden worden erkend en de sancties zouden worden opgeheven. Dame Ashton zei achteraf dat dit onaanvaardbare "voorwaarden" waren geweest die hadden gezorgd dat het overleg was mislukt.

Wat er werkelijk achter de schermen was gebeurd werd door Reuters kort naar buiten gebracht. De 6-partijen, in de persoon van Ashton, deden het volgende "voorstel" aan Iran: de hoeveelheid laagverrijkte uranium dat Iran naar het buitenland zou moeten verschepen, moest van 60% (afgesproken in 2009) naar 90% worden verhoogd en bijna al het 20% verrijkte uranium moest Iran verlaten. Volgens de New York Times moest dit zorgen dat Iran te weinig laagverrijkte uranium zou overhouden om een kernbom te kunnen bouwen.  Iran ging hier niet op in. (6) Geen wonder. 

Ondanks deze belediging, zeiden Jalili en Ahmadinejad open te staan voor nieuwe voorstellen. Ashton verklaarde dat de de deuren van de EU open zouden blijven staan.

De subjectieve factor: Ahmadinejad in New York

Het is belangrijk dat men begrijpt waarom de positie van de 5+1 onaanvaardbaar was voor Teheran. Het is denk ik vooral een cultureel iets. Ik weet niet wat er precies in Istanboel is gebeurd, maar ik denk dat ik weet hoe de elite van Iran denkt. 

In september 2010 was ik aanwezig bij een samenzijn met Iraans president Ahmadinejad. Het is traditie dat hij journalisten ontmoet als hij in Amerika is, of andere groepen die te maken hebben met de VN of Iranese-Amerikaanse groepen. Ik was aanwezig bij een bijeenkomst met vijftig Amerikaanse professoren, diplomaten en schrijvers. Er waren alleen individuen die zich serieus interesseerden in het conflict, elkaar wilden begrijpen en van goede wil waren.  Jammerlijk genoeg werd het gesprek een “casestudie” in wederzijds wantrouwen. Het leek alsof beide zijden exclusieve politiek-culturele talen spraken. Hoewel beide zijden met goede intenties waren bijeengekomen, bleek het onmogelijk om elkaars manier van denken te begrijpen.

Ahmadinejad opende het gesprek met een voorstel om "hervormingen in wereldmanagement” als onderwerp van gesprek te nemen. Hij wilde de organisatie van de wereldeconomie bespreken om dringende politieke crises op te lossen vanuit een standpunt van gerechtigheid. Een of twee mensen gingen op dit thema door. De anderen concentreerden zich op het nucleaire programma van Iran, de repressie van dissidenten door Iran en het leiderschap van Iran. 

De ongemanierde en aanvallende toon waarop de vragen werden gesteld impliceerden onderliggende vooronderstellingen. Een Amerikaan, die zei de relaties tussen de VS en Iran te willen verbeteren, vroeg of Ahmadinejad een gezant zou willen aanstellen om met een afgevaardigde van de VS te praten. Het antwoord van de Iranese president was, wij hebben geen afgevaardigden nodig, "Ik ben bereid om met Obama om de tafel te gaan zitten". Eigenlijk bedoelde hij hiermee: Obama praat met andere staatshoofden, waarom niet met mij? 

Dat is een centraal thema in het politieke denken van Iran. Toen gevraagd werd wat Iran wilde dat de VS deed of zei, antwoordde de Iraanse president dat als de VS met Iran vanuit een positie van superioriteit wilde praten en bij onderhandelingen uitging van besluiten die door de VS waren opgesteld, dat niet zou werken. Wanneer besluiten al waren gedefinieerd voordat er gesprekken hadden plaatsgevonden, wat zou dan de zin zijn van onderhandelen? Wanneer de VS Iran als zijn gelijke zou behandelen, prima. 

Een andere persoon vroeg aan Ahmadinejad of Iran nucleaire wapens zou gaan produceren wanneer de “wereldmachten” het Iran zouden “toestaan”. Het antwoord van de Iranese president kwam voor vele als een verrassing : ten eerste wilde Iran helemaal geen nucleaire wapens ontwikkelen. En als ze deze wilden ontwikkelen, dan zouden ze daarvoor geen toestemming nodig hebben van wie dan ook.  Maar nucleaire wapens waren voor Iran geen punt, ze wilden deze helemaal niet hebben. De intentie van Iran is gericht op het ontwikkelen van nucleaire energie. En waarom zou een land eigenlijk toestemming moeten hebben van Amerika? De boodschap van Ahmadinejad was: Iran keurt het idee af dat welke natie dan ook de macht heeft Iran te beletten wat dan ook te ontwikkelen. Iran is een souvereine staat. 

Hij voegde toe, dat nucleaire wapens zinloos waren in de huidige politieke context. Israel had 200 kernkoppen en kon deze niet inzetten in de strijd in Libanon of Gaza. Rusland had een compleet nucleair arsenaal aan wapens gehad en toch is de Sovjet-Unie ingestort.

Een voormalig diplomaat vroeg of er een mogelijkheid bestond voor samenwerking in Afghistan. Ahmadinejad antwoordde dat het probleem van de VS was, dat het in militaire oplossingen geloofde. Iran niet. Zodra de VS dit feit aannam, zou samenwerking mogelijk zijn. (7)

Belangrijk thema was het Westen dat een dubbele standaard toepast in het geval van Israël versus de rest van de wereld. Gevraagd werd of Iran, als deelnemer in een mogelijke conferentie over een nucleaire wapens vrije zone in het Midden-Oosten, vooraf voorwaarden zou poneren. Ahmadinejad antwoordde met een andere vraag: "Welke land in dat gebied is in het bezit van nucleaire wapens?" Toen de Amerikaan antwoordde: “Israël”, ging hij verder met te zeggen, dat IAEA Israel zou moeten ontwapenen en dat in dat geval geen conferentie nodig zou zijn, aangezien niemand anders in dat gebied nucleaire wapens heeft. 

De dubbele standaard van de internationale gemeenschap blijkt ook uit het feit dat de Veiligheidsraad van de VN strenge resoluties heeft geïmplementeerd tegen Iran, terwijl er geen acties zijn ondernomen tegen Israel, hoewel Israel tientallen jaren resoluties heeft geschonden. 

Ahmadinejad verklaarde: we hebben een wereld nodig waarin alle landen gelijke rechten hebben. Na de Irak oorlog tegen Iran (1980-1988) zei de secretaris-generaal van de VN dat Saddam Hussein officieel was aangewezen als aanstichter van de oorlog, de Veiligheidsraad zei niets. Na die oorlog ontving Iran geen enkele compensatie, terwijl Koeweit vanwege de oorlog tegen Irak in 1991 nog steeds van compensaties geniet. 

Er brak een felle discussie uit, toen het onderwerp van het hiervoor beschreven akkoord uit mei 2010 tussen de regeringsleiders van Iran, Turkije en Brazilië, aan bod kwam: nucleaire brandstof uit Iran in Turkije zou kunnen worden geruild. Een van de aanwezigen noemde de verwerping van de overeenkomst door de VS betreurenswaardig. Hij vroeg of het nog steeds een basis voor diplomatie zou kunnen zijn.  Volgens Ahmadinejad wilden de naties die hadden gereageerd met een uitbreiding van de sancties "het probleem niet oplossen, ze willen ons onderdrukken en uitknijpen.” 

Hij ging verder door te verklaren dat deze overeenkomst een nieuwe trend in internationale relaties had gevestigd. Brazilië en Turkije hadden buiten de vetomachten om een politieke rol gespeeld op het wereldtoneel. De sancties die hierna aan Iran werden opgelegd waren meer een straf die gericht was op Turkije en Brazilië. 

Het was een leerzame ervaring voor me, deel uit te maken van deze bijeenkomst. Hoewel ik sinds 1991 in dialoog ben geweest met Iranezen, was het de eerste keer dat ik de gelegenheid had om op dit niveau de wisselwerking tussen Iranezen en Amerikanen mee te maken. De vraag is niet of men van Ahmadinejad houdt of niet; de vraag is of men probeert anderen te begrijpen.

Na de bijeenkomst was Ahmadinejad live te zien op CNN in een interview door Larry King. Een nieuwe politiek-culturele non-dialoog ontspon zich. Larry King vroeg naïef aan zijn gast wat hij dacht van de perspectieven voor het vredesproces in het Midden-Oosten met Benjamin Netanyahu als eerste minister van Israel. Ahmadinejad antwoordde direct dat Netanyahu een crimineel was, met het bloed van duizenden Palestijnenen aan zijn handen. Wat hem betreft moest Netanyanu voor de internationale rechtbank worden voorgeleid. Niet alleen King reageerde geschokt. Alweer, het is niet de vraag of men van Ahmadinejad houdt of niet; de vraag is of men in het licht van het Gazaconflict en de Mavi Marmora gebeurtenis, de antwoorden van Ahmadinejad kan begrijpen.

Mavi Marmora: schepen met activisten, die op weg zijn naar de Gazastrook, proberen de blokkade van Israel te doorbreken. Ze worden aangevallen door Israëlische commando's alsof het oorlog is. Internationaal is deze actie scherp veroordeeld. 9 activisten zijn omgekomen en enkele tientallen raakten gewond. 

De volgende stap

En nu? Formeel gesproken, zou de non-dialoog door kunnen gaan. Alleen als men zijn benaderingswijze verandert zal de dialoog ergens toe leiden. Misschien zal de mislukking van de bijeenkomst in Istanboel met de vijf permanente leden van de Veiligheidsraad, Duitsland en Iran als voorwendsel worden gebruikt om nog meer sancties op te leggen. De agenda van diegenen die zeggen dat alleen militaire acties resultaten zullen opleveren is hiermee gediend. 

Het artikel in Der Spiegel heeft de onzichtbare geheime oorlog kenbaar gemaakt, de moorden, de computersabotage en het etnisch terrorisme. Gegeven het bewind van wetteloosheid in Israël – gedocumenteerd door het recente "onderzoek" dat de aanval van het leger op Mavi Marmora rechtvaardig zou zijn geweest – moet men zich voorbereiden op een voortzetting en escalatie van deze manier van oorlogvoeren, vooral op het gebruik van  cyberwapens en uitgekiend uitschakelen van mensen.  

De VS kan een volgende stap maken. Obama beloofde hoop, beloofde verandering en beloofde rechtvaardigheid in het Midden-Oosten. De Palestijnen en hun bondgenoten in de Verenigde Naties voeren de druk op de Veiligheidsraad op om iets te ondernemen rond de verdere uitbreiding van nederzettingen in de Palestijnse gebieden. Het lijkt niet onmogelijk dat er beweging komt in de jarenlange patstelling in het machtige VN-orgaan.

De bouw van de omstreden woningen in Oost-Jeruzalem en op de Westelijke Jordaan oever gaat met steeds meer militaire acties tegen burgers gepaard. Maar de druk op de Veiligheidsraad neemt toe. Hoe gaat Obama reageren op de reacties van de Veiligheidsraad, hoe gaat Obama reageren op de roep om retoriek te vervangen door actie. Het is een testcase.  

De openbaarmaking van “The Palestine Papers” is een figuurlijke handgranaat geweest in de bestaande formule. Andere ontwikkelingen in het gebied zouden voor Washington signalen moeten zijn, dat het tijd is om een andere koerste kiezen. In Libanon, Egypte en Tunis worden de conflicten, principes van rechtvaardigheid, democratie en gelijkheid op dit moment uitgepeeld. 


©
 Muriel Mirak-Weissbach (The author can be reached at mirak.weissbach@googlemail.com)
Bron http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=22962

Vertaald door ’t Vertalerscollectief

Noten:

1.  “Military strike on Iran is what unites Netanyahu and Barak,” Haaretz, January 18, http://www.haaretz.com/print-edition/news/military-strike-on-iran-is-what-unites-netanyahu-and-barak-1.337686

2.  http://www.haaretz.com/news/diplomacy-defense/former-u-s-diplomats-to-obama:support-un-draft-condemning-israeli-settlements-1.338565?localLinksEnabled=false. The letter contained this statement: “If the proposed resolution is consistent with existing and established US policies, then deploying a veto would severely undermine US credibility and interests, placing us firmly outside of the international consensus, and further diminishing our ability to mediate this condlict.”

3.  It was apparently in response to these international moves that Foreign Minister Avigdor Lieberman proposed a map of a Palestinian state with “provisional borders,” which chief negotiator Saeb Erekat dismissed as “an invention and a joke.” The leaked Palestine Papers reveal that this map was nothing new. 

4   Medvedev’s visit to the region was remarkable for many reasons. Although Israel cancelled his visit, on the pretext of a strike at the foreign ministry, Medvedev went ahead to visit Jericho and Amman. While in Palestine, he and Abbas opened the Jericho museum, which Russia built on land returned to it in 2008. Reports say his trip promoted independence and religion. He explicitly called for an immediate settlement freeze, during a joint press conference.  Abbas said the Russian president’s visit would “revive the Russian presence in the Holy Land.” http://www.wallwritings.wordpress.com/2011/01/22/medvedevs-palestine-jorden-trip-promoted-religion-and-independence/

6.  http://www.reuters.com/article/idUSTRE70L1E120110122?feedType=RSS&feedName=Iran&virtualBrandChannel=10209. On how the major press ignored or obfuscated the outrageous details of this package, see http://www.enduringamerica.com/home/2011/1/23/iran-nuclear-snapshot-how-the-us-media-missed-the-important.html.

7.  In August 2010 Obama told journalists in the White House that he thought Iran should be part of solving the Afghan crisis through regional stability talks. “Iran should be part of that and could be a constructive partner,” he said. See http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2010/08/04/AR2010080406238.html

 

 

 

 



 

 





©2007 www.wijwordenwakker.org