$1.6 Triljoen Militaire Maffia:
NAVO landen spenderen 70% van het wereldwijde defensiebudget 


Global Research, 29 november 2010

De kosten die per dag aan defensie worden besteed komen neer op 4 miljard dollars. In dit bedrag zijn niet de kosten van het grootste leger ter wereld meegeteld, het leger van China, of de kosten van zes tot “schurkenstaat” verklaarde landen.

In 2009 werd wereldwijd een somma van 1.563 miljard dollars aan defensie besteed. In 2000 was dat 1.050 miljard dollars. Dat is een toename van 50%. Voor het eerst is de hoogte van het bedrag boven de 1.550 miljard dollars uitgekomen, wat het bedrag is dat aan defensie werd besteed op het hoogtepunt van de Koude Oorlog in 1988, toen de legers van tientallen landen óf in het kamp van de USA óf van de Sovjet-Unie vielen.  

Amerika, Europa en het Verenigd Koninkrijk geven hiervan 70 procent uit. De zogenaamde schurkenstaten, de “vijanden” van het Westen, zoals Noord-Korea, Iran, Soedan, Syrië, Cuba en Libië en ten slotte Al Qaida, geven minder dan 1 % procent van dit bedrag uit.

Wanneer we de kosten van de Chinese verdediging incalculeren, $70 miljard in 2009 en de kosten van de Russische defensie, $47 miljard in 2009, komen de kosten van mogelijke vijandige landen op $133 miljard. Dat is slechts 9 % van de globale defensiebudget. Laten we eens onderzoeken hoe dit komt. Wanneer we de geldstroom volgen, wordt  de bedoeling vanzelf duidelijk.

Alle geografisch belangrijke gebieden van de wereld hebben in de laatste 20 jaar meer dan 100 procent groei van hun defensie-uitgaven gekend, behalve West-Europa, terwijl Oostelijk en Centraal Europa de totale kosten ter verdediging verminderde tot 80 procent van 1988.

Afrika, Noord- en Zuid-Amerika, Oost- en Zuid-Azië en het Midden-Oosten kennen een groei van respectievelijk 98%, 27%, 129%, 43% en 275%.

Het meeste opvallende feit is dat de totale globale legeruitgaven 30% daalden na 1988, van $1.515 miljard tot $1.073 miljard in 2001 en daarna in 2009 weer stegen tot $1.563 miljard.

Eenvoudig gezegd, een sterk uitgeruste enkelvoudige ideologische vijand in de vorm van de Sovjet-Unie, is vervangen door verschillende ideologisch uiteenlopende en minder goed uitgeruste vijanden, zoals Iran, Noord Korea en Al Qaida.

Laten we eens onderzoeken wie nu eigenlijk profiteren van deze ontwikkelingen en wat de motieven hierachter kunnen zijn. Defensie-uitgaven zijn grofweg in drie categorieën te scheiden. Het onderhoud van de menselijke soldaten, kosten in vredestijd en de werktuigen van oorlogen, zoals wapens en munitie.

In het algemeen spenderen Amerika en de NAVO 40% van alle kosten aan wapens, munitie en onderzoek. De resterende 60% gaat op aan lonen, logistiek en leefkosten.

In de laatste jaren van de Koude Oorlog waren er wereldwijd 28 miljoen soldaten, waarvan 16 miljoen in Europa (9,4 miljoen), Amerika (2,25 miljoen) en de USSR (4 miljoen). Twee van de drie soldaten in de wereld kwamen dus uit Europa, Amerika en de Sovjet-Unie.

Toen werden in 1989 de USSR en het Oostblok gedesintegreerd. Dit resulteerde in een afname van alle soldaten tot ongeveer de helft in Amerika, Europa en de USSR. De rest van de wereld bleef min of meer constant met 10 miljoen soldaten in 2009.

Toen de legers in Europa en Amerika inkrompen, daalde het bedrag dat wereldwijd aan defensie-uitgaven en wapenhandel werd besteed tot 40% in de negentiger jaren.

Dat was een ernstige slag voor de Amerikaanse en Europese wapenindustrieën. In de negentiger jaren privatiseerden ze en vele fusies vonden plaats. Rond 1996 werd een halt toegeroepen aan de neerwaartse spiraal, ze stabiliseerden en konden rekenen op een groei van ongeveer 6% groei op jaarbasis. 9/11 gooide olie op het vuur en Irak was de echte hoofdprijs. Amerika heeft tweemaal zoveel in Irak uitgegeven als het aan Afghanistan heeft gespendeerd.

Dit bracht de defensie-industrie dichter bij de andere geprivatiseerde industrieën en zaken als wapencontracten kwamen in de handen van sterke defensielobby's. In de V.S. en het Verenigd Koninkrijk bleek goedkeuring slechts te bestaan uit een rubberstempel, van parlementaire controle kon nauwelijks worden gesproken. Geen wonder dat de minister van buitenlandse zaken Hillary Clinton voor een panel van Pakistaanse journalisten op tv in 2009 toegaf, dat de gemakkelijkste wetsvoorstellen die door het Congres werden goedgekeurd, die van wapenhandel en defensie waren. Buitenlandse burgerhulp wetsvoorstellen waren volgens haar erg moeilijk door het Congres goedgekeurd te krijgen.

In de negentiger jaren waren nog een paar dozijn wereldwijde internationale defensiefabrikanten over. Voornamelijk gestationeerd in Amerika bezaten ze in 2008 73% van het marktaandeel van globale wapenverkoop van $385 miljard. Dat is meer dan $1 miljard aan wapenverkoop per dag. Negentien van de 26 grootste wapenindustrieën en munitiefabrikanten waren Amerikaanse bedrijven, terwijl de resterende 7 Brits en Europees waren.

Wereldwijd werd in 2008 $385 miljard aan wapens besteed, 100 miljard aan export. In 2010 is de omzet van wapenexport $200 miljard, vanwege de verkoop aan Golfstaten, Saoedi-Arabië, Koeweit, Oman etc. Het bedrag dat in deze landen in 2010 – 2011 wordt uitgegeven aan defensiebudget is evenveel als het bedrag dat ze in de laatste 58 jaar hebben uitgegeven. Een enorme groei dus.

Moslimlanden hebben historisch gezien 36% van de wereldwijde wapenverkoop voor hun rekening genomen. Saoedi-Arabië staat voorop met $66 miljard (van 1950-2008) terwijl nog eens $100 miljard aan orders is gedaan voor 2009 tot 2011. De Verenigde Emiraten hebben voor 2009 - 2011 Amerikaanse bestellingen gedaan voor $35 miljard. Een enorme stijging als men weet dat ze in de laatste 58 jaar wapens aanschaften met een waarde van 2,5 miljard dollar.

Het is opvallend dat Oost-Europa, Centraal Europa, Canada en Zuid-Amerika niet aan deze wapenwedloop meedoen. India is daarentegen een nieuwe speler in het veld. India heeft voor ongeveer $3.5 miljard aan orders geplaatst.

Pakistan heeft voor een meer dan twee maal zo groot bedrag aan Amerikaanse wapens aangeschaft. Van $3 miljard (van 1950-1998) tot $8 miljard in 2010. Dat lijkt een premie voor de Afghaanse oorlog en ook een aansporing voor India te zijn. Zuid Azië, vooral India, zal de volgende grote klant zijn.

Tussen 1950 en 2008 is Amerika door wapenverkoop voor 101 miljard dollar schuldeiser bij verschillende landen in de wereld. Niet iedereen hoeft deze schulden ook daadwerkelijk af te betalen. Landen die in contanten hebben betaald zijn Saoedi-Arabië, Japan, Korea en Thailand.  Pakistan heeft ongeveer de helft van de schuldsom in contanten hoeven af te betalen.

52 Amerikaanse privé defensieaannemers wierven 2.435 gepensioneerde Amerikaanse generaals en admiraals en gaven hen belangrijke posities in hun bedrijven. Bovendien contacteerde het Pentagon rechtstreeks 158 gepensioneerde generaals als adviseurs. 80% van deze generaals hadden rechtstreekse financiële banden met privé defensieaannemers.

Deze generaals werden ingehuurd vanwege hun banden met hun ex-collega’s om de zaken te vergemakkelijken. 7,5% van alle werkkrachten in Washington en 39% van de werknemers in het Pentagon werkten als burgerkracht in het Pentagon. Ze werkten vooral aan de defensie contracten (20.000 mensen).

De staf in het Pentagon werd sinds 9/11 verminderd van 26000 naar 9000. Dit was een reusachtige personeelsubstitutie van het Pentagon naar privéaannemers. Gevolg was dat de verdediging en veiligheidskwesties inclusief de verkoop van wapens, defensiecontracten, analytische studies en zelfs de oorlogdoctrine toevertrouwd werden aan deze Amerikaanse burgers, voornamelijk van de defensie industrie. Bedrijven als Halliburton, DynCorp, CACI en Blackwater doken als de grootste winnaars op. Nu overtreft het aantal personeelsleden van deze privé defensieaannemers het aantal Amerikaanse soldaten in Afghanistan en Irak.

Nu gaat de geconsolideerde wereldwijde defensie-industrie overdreven prijzen voor hun producten rekenen.

Oorlog is business geworden en zo zal het voorlopig blijven. Het Midden-Oosten schijnt het volgende podium te zijn. Het aanbod van petroleum is gegarandeerd, zoals de V.S., met drie oorlogen in het Midden-Oosten (Iran-Irak oorlog, Desert Storm, Koeweit en Irak Oorlog) heeft kunnen ervaren. Amerika kan heel goed, na een korte pauze natuurlijk, een vierde oorlog in het Midden-Oosten beginnen.

Video: NAVO gaat wereldwijd: ‘s Werelds grootste leger breidt fiks uit.
Empire, NATO going global, Engelstalig, 48 min.

Inhoud video: Grootste militaire macht van de wereld NAVO breidt zich gestaag uit

De Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) is de grootste militaire macht van de wereld. Het potentiële NAVO-leger bestaat uit meer dan 7 miljoen gewapende mannen en vrouwen. 

De originele vijand, de Sovjet-Unie, is twintig jaar geleden gedesintegreerd. De NAVO zoekt een nieuwe identiteit en een nieuwe rol. In de Portugese hoofdstad Lissabon kwamen 40 staatshoofden en regeringsleiders van de NAVO bijeen voor een grondige update, die de NAVO moet wapenen tegen de bedreigingen van de 21ste eeuw. Na de oprichting in 1949 en de val van de Berlijnse muur in 1989, is het tijd voor wat de Amerikanen "NAVO 3.0" noemen. 

De filosofie van de NAVO wordt samengevat in Artikel 5: Allen voor een, een voor allen. Werkt deze “Drie Musketiers” benadering ook wanneer er 28 verschillende conflicten spelen en tegenstrijdige agenda’s zijn? Is dit samenwerkingsverdrag niet enkel een vijgenblad voor de Amerikaanse buitenlandse politiek? Welke band heeft het met hervormd Rusland?  

De NAVO heeft een nieuw strategisch niet-continentaal concept onthuld in Lissabon. De alliantie wil een wereldwijde rol spelen in de ruimte, de oprichting van een antiraket systeem in de samenwerking tegen cyberaanvallen. Is dat de weg om een relevante rol te kunnen spelen in een gecompliceerde wereld? En wat is de toekomst van landen als Afghanistan?

Zij praten mee: Anders Fogh Rasmussen, NAVO secretaris-generaal; Generaal Sir Michael Jackon; Oksana Antonenko, directeur Rusland & Eurazië, IISS; Dr Gülnur Aybet, Internationale Relaties, Universiteit van Kent; William Pfaff, schrijver van The Irony Of Manifest Destiny; Professor Stephen M Walt, internationale zaken, Universiteit van Harvard; Diana Johnstone, schrijfster van Fools Crusade; Dr Vlad Sobell, Daiwa Research Institute; Professor Alex Callinicos, schrijver van Bonfire Of Illusions.

 

Met dank aan:  Global Research, artikel door Imran Bajwa Vertaald door ‘t Vertalerscollectief



 

 

 





©2007 www.wijwordenwakker.org