“Crisis is een Kans”:
Schep een Wereldcrisis om een Wereldregering aan te stellen



Het volgende is een stukje uit een nog te publiceren boek van Andrew Gavin Marshall over 'Global Government', Global Research Publishers, Montreal. Voor meer van deze auteur over de economische crisis en het wereldbestuur, kijk naar het onlangs uitgebrachte boek van Global Research: "The Global Economic Crisis: The Great Depression of the XXI Century," Michel Chossudovsky en Andrew Gavin Marshall (Redacteurs), waarin de auteur drie hoofdstukken bijdroeg aan de geschiedenis van centrale banken, de opkomst van een wereldvaluta en centrale Wereldbank, en de politieke economie van de wereldregering.

 

Probleem, Reactie, Oplossing: “Crisis is een kans”

In mei 2010 verklaarde de directeur van het IMF, Dominique Strauss-Kahn: "crisis is een kans” en hij riep op tot "een nieuwe wereldwijde munt uitgegeven door een centrale Wereldbank, met een krachtig bestuur en institutionele kenmerken”, en dat de "centrale Wereldbank ook zou kunnen dienen als laatste redmiddel geldschieter." Hij verklaarde echter, "Ik vrees dat we nog heel ver van dat niveau van mondiale samenwerking zijn." [1] Nou, misschien niet zo ver als het lijkt.

Het begrip wereldbestuur is vandaag de dag een evolutionaire weg ingeslagen, met de belangrijkste wereldwijde politieke en economische spelers en instellingen die stapsgewijs het wereldregeringapparaat opbouwen. In de moderne wereld is wereldbestuur een internomhullend, snijdend en verweven web van internationale organisaties, denktanks, multinationale ondernemingen, landen, NGO's, filantropische stichtingen, militaire allianties, inlichtingendiensten, banken en belangenorganisaties. Globalisering - een term die populair werd in de late jaren 1980 om te verwijzen naar de wereldwijde verspreiding van multinationale ondernemingen - heeft de belangrijkste ideologische en institutionele fundamenten voor dit proces gelegd. Wereldwijde sociale, economische en politieke integratie treden niet tegelijkertijd op, maar de economische integratie en bestuur op wereldniveau is en zal de andere sectoren van de menselijke sociale interactie voor blijven, zowel qua tempo als qua mate van integratie. Kortom, het economisch wereldbestuur zal het tempo bepalen en het sociale en politieke wereldbestuur zal volgen.

In 1885 schreef Friedrich List, een Duitse mercantilistische economische theoreticus, dat als het ging om de integratie van een "universele unie of federatie van landen," dat "alle voorbeelden uit de geschiedenis diegene zijn waarin de politieke unie de weg heeft geleid en de commerciële unie is gevolgd. Er kan geen enkel voorbeeld worden aangehaald waarin de laatste het voortouw heeft genomen, en het eerste uit is voortgekomen."[2] De twintigste eeuw veranderde op deze manier de historische trend, met het ondernemen van economische integratie - unie - die vervolgens wordt gevolgd door politieke integratie. Het beste voorbeeld hiervan is de Europese Unie, die begon als een reeks handelsovereenkomsten (1951), die uiteindelijk leidde tot een economische gemeenschap (1957), gevolgd door een economische unie (1993), gevolgd door een monetaire unie (2002), en met het recente Verdrag van Lissabon, nu op weg naar de invoering van een apparaat voor politieke unie (2009). Terwijl ditzelfde regionale bestuursmodel zich voordoet op wereldschaal in Afrika, Zuid-Amerika, Oost-Azië, de Arabische Golfstaten, en met de Noord-Amerikaanse en Euro-Amerikaanse integratie, doet het zich tegelijkertijd ook voor op wereldniveau. Met de oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) in 1995 werden wereldhandelssystemen institutioneel geïntegreerd, terwijl de grote wereldwijde economische instellingen van het IMF en de Wereldbank evenals anderen waaronder de Bank voor Internationale Betalingen (BIS), hun beheer van de wereldeconomie versnelden.

Het proces van globalisering heeft een stevig wereldwijd geïntegreerd economisch systeem gevestigd, en nu vergemakkelijkt de wereldwijde economische crisis de invoering van een economisch wereldbestuur: om een economisch apparaat te creëren voor een wereldregering, met inbegrip van een centrale Wereldbank en een wereldmunt. Dit proces is exponentieel versneld door de economische crisis, die de noodzaak, het verlangen, de urgentie en middelen creëerde om een structuur voor het economisch wereldbestuur vast te stellen, zogenaamd onder het mom van "het voorkomen van economische crisis" en "handhaving" van de wereldeconomie.

Dezelfde instellingen en spelers die verantwoordelijk zijn voor het creëren van de crisis, krijgen dan de taak de oplossing te bepalen, en worden vervolgens de macht gegeven en mogen de uitvoeringswijze bepalen: probleem, reactie, oplossing. Ze creëren een probleem voor het verkrijgen van een bepaalde reactie waarvoor zij vervolgens een vooraf bepaalde oplossing voorstellen. Wanneer er druk moet worden uitgeoefend op individuele landen die de voorschriften van de wereldbestuurinstituten niet volgen, wordt de markt tegen hen gekeerd in een spervuur van economische oorlogvoering, vaak in de vorm van muntspeculatie en handel in derivaten. Het resultaat van deze economische oorlogsvoering tegen een volk is dat zij zich dan dient te wenden tot deze zelfde wereldinstellingen om te komen tot haar redding: probleem, reactie, oplossing.

De wereldwijde economische crisis, die eigenlijk nog maar net is begonnen, zal in de komende jaren kronkelen naar een Grote Wereldwijde Schuldencrisis, en de hele wereld kelderen in de grootste economische catastrofe ooit. Dit zal de ultieme katalysator zijn, de meest indringende crisis, en meest indrukwekkende 'kans' om over te gaan tot de vorming van een wereldwijde overheid. In 1988 stond er in de Economist een artikel getiteld, "Get Ready for the Phoenix," waarin men postuleerde dat er tegen het jaar 2018 een wereldmunt zal zijn, die ze de "Feniks" noemden. De vermelding van feniks moet men niet ongemerkt voorbij laten gaan, vermits een feniks sterft en er uit zijn as een nieuwe feniks ontstaat. Het is het symbool van vernietiging als vorm van schepping, de ultieme incarnatie van crisis als kans. Het artikel in de Economist bevestigde deze betekenis, met het idee dat de economische en monetaire ineenstorting waarschijnlijk zal leiden tot de vorming van een wereldmunt, zeggende dat "verschillende nieuwe grote wisselkoersomkantelingen, een paar beurs crashes en waarschijnlijk een daling of twee nodig zal zijn, voordat politici bereid zijn om die keuze onder ogen te zien.” Verder:

Naarmate de tijd verstrijkt zal de schade die veroorzaakt wordt door muntinstabiliteit geleidelijk aan stijgen, en dezelfde trends die deze laten stijgen maken de utopie van de monetaire unie haalbaar... De feniks zou waarschijnlijk beginnen als een cocktail van nationale munten, net als de Bijzondere Trekkingsrechten (Special Drawing Rights - SDR) vandaag de dag. Na verloop van tijd echter zou de waarde ervan tegen de nationale munteenheden niet langer van belang zijn, omdat de mensen het zouden kiezen voor het gemak en de stabiliteit van zijn koopkracht. [3]

Dit bevestigt eens te meer het begrip van crisis als een kans, en bewijst de wens voor de vorming van een wereldmunt ver voor enige crisis en officiële gesprekken erom vroegen. In 2000 verklaarde Paul Volcker, voormalig voorzitter van de Federal Reserve: "als we een echte wereldeconomie willen, een wereldmunt zinvol is," en een kaderlid van de Europese Centrale Bank verklaarde dat "we misschien op een dag een wereldmunt hebben”, als “een stap dichter naar de ideale situatie van een volledig geïntegreerde wereld. "[4] In 1998 schreef Jeffrey Garten, voormalig Undersecretary of Commerce for International Trade in de regering Clinton, voormalig Directeur bij Lehman Brothers en lid van de Council on Foreign Relations, een artikel voor de New York Times, waarin hij opriep tot de oprichting van een "Wereldwijde Federale Centrale Bank" en zei dat, "de wereld een instelling nodig heeft die een hand heeft op het economische roer als de zee stormachtig wordt. Er is nood aan een centrale Wereldbank. "[5]

De Wereldwijde Economische Crisis als Voorwendsel voor Wereldbestuur

In het begin van de wereldwijde economische crisis in 2008 begonnen machtige politieke en economische gedaantes op te roepen tot de bouw van wereldbestuurssystemen om crisissen te leiden en te “voorkomen”. In september 2008, in het midden van de financiële crisis, schreef Garten een artikel voor de Financial Times en hernieuwde zijn oproep voor een centrale Wereldbank, die hij een “Wereldwijde Monetaire Autoriteit” noemde. [6] Een maand later schreef Garten een stuk voor Newsweek zeggende dat "leiders moeten starten met het leggen van de basis voor de oprichting van een centrale Wereldbank.” [7] In dezelfde maand zei John Mack, CEO van Morgan Stanley,dat "het voortdurende internationale coördinatie kan vergen om de kredietmarkten volledig te ontgrendelen en de financiële crisis op te lossen, misschien zelfs door de vorming van een nieuwe wereldwijde instantie om het proces te overzien.” [8]

In oktober 2008 riep de toenmalige premier van het Verenigd Koninkrijk, Gordon Brown, op tot "een nieuw Bretton Woods - de bouw van een nieuwe internationale financiële architectuur voor de komende jaren," en dat hij "het IMF hervormd zou willen zien om een ‘centrale Wereldbank’ te worden die van dichtbij de internationale economie en het financieel systeem opvolgt.”[9] In dezelfde maand schreef Brown een opiniestuk voor de Washington Post waarin hij zei dat dit 'nieuw Bretton-Woods' zou moeten werken in de richting van "wereldbestuur."[10]

Die maand kwamen 's werelds centrale bankiers bijeen in Washington DC, waar hun belangrijkste vraag was "Of het nu tijd is om een wereldwijde economische ‘politieagent' op te richten om te garanderen dat de crash van 2008 nooit meer kan worden herhaald,” en dat elke organisatie met de bevoegdheid de wereldeconomie te bewaken, vertegenwoordigers moet hebben van alle grote landen – een Verenigde Naties inzake economische voorschriften.” Een voormalige gouverneur van de Bank of England verklaarde dat het antwoord zou kunnen liggen in de vorm van de Bank voor Internationale Betalingen (BIS), de centrale bank van ’s werelds centrale banken, die in vergelijking met het IMF, "meer onafhankelijk is en veel beter geplaatst is om hiermee om te gaan, als het de macht krijgt om dat te doen." [11]

De eerste grote top van de G20 - de groep van de 20 grootste economieën in de wereld - werd gehouden in november 2008, in het midden van de financiële crisis. De G20 zou de G8 vervangen in de leiding van de wereldeconomie. De lidstaten zijn de Verenigde Staten, Canada, Duitsland, Frankrijk, Italië, het Verenigd Koninkrijk, de Europese Unie, Australië, Rusland, Japan, Zuid-Korea, Turkije, Mexico, Indonesië, Saudi-Arabië, Brazilië, Zuid-Afrika, Argentinië, India en China. De Wereldbank en het IMF werken ook rechtstreeks met de G20, net als de Bank voor Internationale Betalingen.

In maart 2009 stelde Rusland voor dat de G20-bijeenkomst in april "de mogelijkheid moest overwegen om een oppernationale reservemunt of een ‘superreservemunt’ te creëren”, "en de IMF’s Bijzondere Trekkingsrechten (SDRs) te overwegen in deze hoedanigheid. [12]. Een week later stelde China’s centrale bankbestuurder de oprichting van een wereldmunt voor die gecontroleerd werd door het IMF, ter vervanging van de Amerikaanse dollar als de wereld reservemunt, ook met behulp van de SDRs van het IMF als de reservemuntmand waartegen alle andere munten zou worden vastgesteld [13].

Dagen na dit voorstel vertelde de Amerikaanse minister van Financiën Timothy Geithner, voormalig president van de New York Federal Reserve Bank, de Council on Foreign Relations dat we, in antwoord op een vraag over het Chinese voorstel, "we eigenlijk heel open staan voor die suggestie. Maar je het eerder moet zien als evolutionair, voortbouwend op de huidige architecturen, dan – in plaats van – in plaats van ons te verschuiven naar een wereldwijde monetaire unie."[14]

Eind maart adviseerde een VN-panel van economen de oprichting van een nieuwe wereldmuntreserve die de VS-dollar zou vervangen, en dat het een “onafhankelijk beheerde reservemunt” zou zijn. [15]

Na de G20-top in april 2009, "werden plannen bekendgemaakt voor de uitvoering van de oprichting van een nieuwe wereldmunt om de rol van de Amerikaanse dollar als wereldreservemunt te vervangen.” Punt 19 van de verklaring vrijgegeven door de G20 op het einde van de Top verklaard, "We zijn overeengekomen om een algemene SDR-toewijzing te ondersteunen die $ 250bn (£170bn) zal injecteren in de wereldeconomie en de wereldliquiditeit zal doen stijgen.” SDRs, of Bijzondere Trekkingsrechten, zijn “een synthetisch papieren munt uitgegeven door het Internationaal Monetair Fonds.” Zoals de Telegraph meldde, "de G20-leiders hebben de macht van het IMF geactiveerd om geld te maken en te starten met de wereldwijde ‘kwantitatieve versoepeling’. Daarbij zetten ze een feitelijke wereldmunt in werking. Het ligt buiten het toezicht van eender welk soeverein lichaam.” [16] De Washington Post meldde dat het IMF op het punt staat te transformeren “in een ware Verenigde Naties voor de wereldeconomie”:

Het zou het gezag om op te treden als een wereldbankier voor rijke en arme regeringen enorm uitgebreid hebben. En met meer flexibiliteit om werkelijk zijn eigen geld af te printen, zou het de mogelijkheid hebben om liquiditeit te injecteren in wereldmarkten op een manier die eenmaal beperkt tot grote centrale banken, waaronder de Amerikaanse Federal Reserve...effectief zijn eigen geld kan afdrukken, zou het de mogelijkheid hebben om de liquiditeit in de mondiale markten te injecteren op de manier die vroeger beperkt was tot grote centrale banken, waaronder de Amerikaanse Federal Reserve ... het IMF is allesbehalve zeker van een centrale rol in het beheer van de wereldeconomie. Als gevolg daarvan is Washington klaar om het machtscentrum te worden voor het financieel wereldbeleid, net als de Verenigde Naties lange tijd New York het wereldcentrum heeft gemaakt voor diplomatie. [17]

In april 2010 bracht het IMF een rapport uit waarin zij verklaarde dat hoewel SDRs zullen helpen in het ‘stabiliseren’ van de wereldeconomie, “het een meer ambitieuze hervormingsoptie zou zijn om voort te bouwen op de vorige ideeën en na verloop van tijd een wereldmunt te ontwikkelen,’ maar dat dit “waarschijnlijk niet in de nabije toekomst zal zijn bij afwezigheid van een dramatische verandering in honger naar internationale samenwerking."[18] Natuurlijk kan de verergering van een wereldwijde economische crisis - een nieuwe grote depressie – dergelijke “dramatische verandering in honger naar internationale samenwerking” aansporen.

Terwijl het IMF naar de voorgrond is geduwd van de wereldmunt agenda, blijft de Bank voor Internationale Betalingen (BIS) de ware autoriteit op het gebied van algemeen 'wereldbestuur'. Zoals het IMF tijdschrift Finance and Development in 2009 meldde, “de Bank voor Internationale Betalingen (BIS), opgericht in 1930, is de centrale en oudste instantie voor de coördinatie van de wereldbestuursovereenkomsten." [19] Jean-Claude Trichet, voorzitter van de Europese Centrale Bank (ECB), gaf in april 2009 een toespraak op de Council on Foreign Relations waarin hij uitlegde dat "de betekenisvolle transformatie van een wereldbestuur die we momenteel op touw zetten wordt geïllustreerd door drie voorbeelden":

Ten eerste, de opkomst van de G20 als de belangrijkste groep voor economisch wereldbestuur op het niveau van ministers, presidenten en staatshoofden of regeringsleiders.

Ten tweede, de oprichting van de Global Economy Meeting van centralebankdirecteuren onder auspiciën van de BIS als de belangrijkste groep voor het bestuur van de centralebank samenwerking. 

En ten derde, de uitbreiding van het Financial Stability Board lidmaatschap om alle systemische opkomende markteconomieën te bevatten [20].

Ter afsluiting van zijn toespraak benadrukte Trichet dat "wereldbestuur essentieel is om de veerkracht van het financieel wereldsysteem afdoende te verbeteren." [21] De volgende maand sprak Trichet op de Bank van Korea, waar hij zei: "centralebank samenwerking maakt deel uit van een meer algemene trend die een wereldbestuur hervormt en die werd gestimuleerd door de wereldwijde financiële crisis," en dat "het daarom niet verwonderlijk is dat de crisis heeft geleid tot een nog betere erkenning van hun toegenomen economisch belang en noodzaak van een volledige integratie in een wereldbestuur." Nogmaals identificeert Trichet de BIS en zijn "verschillende forums"- zoals de Global Economy Meeting en de Financial Stability Board - als het "belangrijkste kanaal" bij de centralebank samenwerking. [22]

De Grote Wereldwijde Schuldencrisis

Terwijl commentatoren en regeringen het 'economisch herstel' prezen, ging de wereld in een massale wereldwijde schuldencrisis, een echte 'Grote Wereldwijde Schuldencrisis' waarin de belangrijkste geïndustrialiseerde landen van de wereld het op moesten nemen tegen buitensporige schulden als gevolg van reddingsoperaties, aansporingspakketten en decennia van keizerlijke uitgaven en oorlogsgeweld. De schuldvalstrik die gebruikt werd om het ‘wereldwijde zuiden’ tot slaaf te maken keerde als een boomerang terug. De eerste fase van de 'Grote Wereldwijde Schuldencrisis' begon in Griekenland, waar het land zoveel schulden had dat het hulp zocht in de vorm van een IMF ‘reddingsoperatie’ om eenvoudigweg de intrest op zijn schuld te kunnen betalen. Bijna een decennium lang spande de Griekse regering samen met de belangrijkse Wall Street bedrijven zoals Goldman Sachs en JP Morgan Chase om zijn ware schuld te verbergen in de derivatenmarkt, dus wanneer de nieuwe regering aan de macht kwam in oktober 2009 erfde deze een schuld die twee keer zo groot was als ze hadden verwacht, 300 miljard euro [23].

Begin 2010 zocht Griekenland redding bij de Europese Unie (Europese Centrale Bank - ECB) en het IMF om de jaarlijkse rente te betalen op zijn schuld. De ECB en het IMF stemden in april met de lening in. [24] Griekenland was echter zowel door de EU als het IMF onder druk gezet om voor het verkrijgen van de lening “fiscale bezuinigingsmaatregelen” te nemen om zijn tekort te verminderen en ook om de “wereldmarkten” te overtuigen van de vermindering van haar tekorten. Griekenland had twee bezuinigingsplannen ingevoerd die enorme sociale bezuinigingen en verhogingen van de belastingen inhielden. Toch leek dit niet genoeg voor de EU, het IMF of de wereldmarkten. [25] Naarmate Griekenland ‘fiscale bezuinigingen’ oplegde en internationale leningen zocht, keerden de ‘wereldmarkten’ zich tegen het land, omdat derivaten – vooral Credit Default Swaps (CDS) - werden gebruikt om te wedden dat Griekenland in gebreke zou blijven bij de terugbetaling van zijn schuld, dus stortte het land dieper in crisis. Veel van de banken die deelnamen aan deze speculatieve aanval waren precies dezelfde als degenen die Griekenland in de eerste plaats geholpen hadden haar shuld te verbergen. Als Griekenland dus in gebreke zou blijven, zouden de speculanten die ingezet hadden tegen Griekenland winst maken, en naargelang deze transacties populair worden, maakt het dit moeilijker voor Griekenland om geld te lenen dat het nodig heeft om haar interesten te betalen. Zoals een deskundige uitlegde, "Het is zoals het kopen van een brandverzekering op het huis van je buurman – je creëert een stimulans om het huis af te branden." [26]

JP Morgan Chase, Goldman Sachs, en verscheidene andere vooraanstaande banken hielpen de schuld te verbergen voor verschillende landen in Europa, die allemaal een schuldencrisis ingingen. [27] Interessant is dat de banken snel hun gebruik van de derivatenhandel uitbreidden naar niet alleen Griekenland, maar ook naar Spanje en Portugal, “terwijl de zorgen over schulden in die landen markten over heel de wereld in beweging brachten.” Vervolgens zijn "Europese banken waaronder de Zwitserse reuzen Credit Suisse en UBS, Frankrijk’s Societe Generale en BNP Paribas en Deutsche Bank in Duitsland de grootste kopers van swap verzekeringen." De reden hiervoor: "deze landen zijn het meest blootgesteld. Franse banken hebben 75,4 miljard dollar aan Griekse schuld, gevolgd door de Zwitserse instellingen met 64 miljard dollar," en "de blootstelling van de Duitse banken bedraagt 43,2 miljard dollar."[28] JP Morgan Chase, Goldman Sachs, en andere Amerikaanse banken nemen ook deel aan de derivatenaanval tegen Griekenland, die “Griekenland richting financiële ineenstorting” kunnen duwen.”[29] Zo hebben we een situatie waarin grote wereldwijde banken regeringen hielpen expansieve schulden te verwerven (en in hun balansen te verbergen), en vervolgens belanden de landen in een schuldencrisis. Terwijl zij fiscale bezuinigingsmaatregelen opleggen om hun tekorten terug te dringen, en hulp zoeken bij de centrale banken en het IMF om hun rente te betalen, speculeren deze zelfde wereldbanken tegen de schulden, waardoor de landen dieper in de crisis worden geduwd, de sociale crisis verergert en verdere en meer expansieve ‘bezuinigingsmaatregelen’ worden opgedrongen. De rente op schuld is als een toegevoegde belediging die betaald moet worden aan deze zelfde internationale banken die het merendeel van de schuld van deze landen in handen hebben. Kortom, de schuldencrisis komt neer op een vorm van financiële oorlogsvoering en sociale genocide, uitgevoerd door de belangrijkste wereldbanken, het centrale banksysteem (die zij besturen), en de internationale organisaties die hun belangen behartigen.

Een werkdocument uitgegeven door de Bank voor Internationale Betalingen (BIS) in maart 2010 verklaarde dat het Westen een enorme schuldencrisis te wachten staat, en dat het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten - samen met andere landen zoals Spanje en Ierland – massale schulden op zich nam in de afgelopen drie jaar waardoor de schuldencrisis in Italië en Griekenland "relatief klein" leek. [30] Verder wordt er van beleggers verwacht dat ze “een hogere risicopremie vragen voor het vasthouden van obligaties die uitgegeven worden door een land met hoge schuldenlast." [31] Met andere woorden de BIS waarschuwde ervoor dat speculanten mogelijk een ‘markt’ aanval zouden ondernemen tegen landen met schuldenlast, die de schuldencrisis verder zou verergeren en de druk zou verhogen om ‘fiscale bezuinigingsmaatregelen’ op te leggen of ‘sociale genocide’ te plegen. In september 2009 was de derivatenmarkt teruggesprongen naar 426 biljoen dollar en bleven “belangrijke systemisch risico’s” zich voordoen voor het financiële systeem. [32].

Nouriel Roubini, een econoom die de financiële crisis van 2008 had voorspeld, waarschuwde in maart 2010 dat "de recente problemen van Griekenland deel uitmaken van de ijsberg. Markten hebben zich al gericht op Griekenland, Spanje, Portugal, Groot-Brittannië, Ierland en IJsland. Ze kunnen te doen hebben met andere landen waaronder Japan en de Verenigde Staten.” [33] De beroemde economist Kenneth Rogoff (die de economische crisis in 2008 nauwkeurig voorspeld had) had ook gewaarschuwd dat de wereldwijde schuldencrisis in opkomst was, die de “trend zou zetten voor jaren van financiële problemen.”[34]

In 2010 waarschuwde het Wereld Economisch Forum voor een potentieel “soevereine fiscale crisis op ware grootte” – een wereldwijde schuldencrisis – mogelijk vergezeld van een tweede belangrijke financiële crisis. [35] Jürgen Stark, een kaderlid bij de Europese Centrale Bank waarschuwde in april 2010: "We kunnen al in de volgende fase van de crisis beland zijn: een soevereine schuldcrisis,".die zich kan verspreiden over de EU, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en Japan. [36] Economisch historicus (en Bilderberg deelnemer) Niall Ferguson waarschuwde voor een “Griekse crisis die naar Amerika komt,” en een “fiscale crisis van de westerse wereld,” die zich vanuit Griekenland, door Europa en naar de VS en Japan zal verspreiden. [37]

Structurele Aanpassing in het Westen

Terwijl de Westerse landen enorme schulden aangingen door de banken geld te geven (in feite de slechte schuld van de banken opkochten), en met decennia imperialisme die massale buitenlandse schulden opbouwden, gaan het Westen en met name Amerika een periode in van dezelfde of soortgelijke vormen van ‘structurele aanpassing’ als diegene die ze hebben toegebracht aan de rest van de wereld. Met de G20 die “fiscale bezuinigingsmaatregelen” beloven op te leggen, zullen banen uit de publieke sector verloren gaan, staatsbezittingen en infrastructuur worden geprivatiseerd, belastingen worden verhoogd, interestvoeten (uiteindelijk) gaan stijgen, en de geliberaliseerde markten zullen worden uitgebreid en geïnstitutionaliseerd, totdat belangrijke wereldbanken minstens winst kunnen maken van de daaropvolgende instorting van naties door het financiële wapen van speculatie. De middenklasse zal verdwijnen en de armoede zal heersen, terwijl de rijken onmetelijk rijker en machtiger worden. Uiteraard zullen mensen opstaan,de straat op gaan, protesteren, demonstreren, oproerig worden, zelfs rebelleren en revolteren. Zodra de mensen weerstand zullen bieden, zal de staat ze onderdrukken met de politie, het leger en het ‘Binnenlandse Veiligheidstaat’ apparaat van toezicht en controle. Vergis je niet: dit is de ‘Derdewereldisatie’ van het Westen: de ‘Post-Industriële Revolutie.’

Begin juni 2010 kwamen de G20 ministers van Financiën en centrale-bankpresidenten bijeen in Seoul, Zuid Korea, in een bijeenkomst met beduidend minder media-aandacht dan de latere G20 leiderstop in Toronto, en met significant meer gehecht belang aan de toestand van de wereldeconomie. De persmededeling uitgegeven door de minister van Financiën en centrale bankiers na afloop van de top verklaard dat G20-landen dringend vaart moesten zetten achter het proces van "fiscale consolidatie" (zie 'fiscale bezuinigingen’). [38]. Het IMF presenteerde op de bijeenkomst een verslag waarin de goedkeuring wordt aanbevolen om “aanpassingen in het beleid” te maken die waarschijnlijk de economische groei zullen steunen. [39] Er werd echter geen melding gemaakt waarom gelijkaardige “aanpassingen in het beleid” in de afgelopen 30 jaar hebben gefaald in het leveren van groei aan de ontwikkelingslanden en in plaats daarvan in feite de armoede en economische wanhoop hebben verspreid.

Na de bijeenkomst van de G20-leiders eind juni 2010, kwamen de leiders van 's werelds grootste economieën een tijdschema overeen om ‘fiscale bezuinigingen’ op te leggen om hun tekorten te verminderen en de groei van hun schulden een halt toe te roepen. Het plan behelsde het in twee delen van de tekorten tegen 2013.[40] In juni kondigde Duitsland massale uitgavebezuinigingen aan, wat protesten in de straten aanspoorde. [41] Simon Johnson, voormalig Hoofdeconoom bij het IMF, verklaarde dat de fiscale bezuinigingen waarschijnlijk zouden resulteren in een "verergeren van de ontwikkelingsland-type problemen in de Verenigde Staten – en de voorwaarden creeërde voor een nieuwe financiële crisis.” [42] De hoofdeconoom van de grote wereldbank HSBC verklaarde in mei 2010 dat, "regeringen minstens een meerjarige periode van fiscale bezuinigingen moeten nastreven,” en uiteindelijk, “fiscale posities politiek onhoudbaar zullen worden, zowel economisch als financieel.” [43]

Fiscale bezuinigingen impliceren enorme bezuinigingen op sociale uitgaven, die bij de ontwikkelde wereld hetzelfde zal doen als het deed bij de wereld van de ontwikkelingslanden: gezondheid, onderwijs en sociale diensten zullen worden gesnoeid, met ontslagen van werknemers in de openbare sector en andere sectoren tot gevolg, waardoor een enorme nieuwe golf werklozen wordt gecreërd. Tegelijkertijd zullen de belastingen drastisch worden verhoogd, met name op de midden- en lagere klassen, die dan meer dan ooit zouden verarmen. Fiscale bezuinigingen zijn echter niet de enige voorwaarde voor “structurele aanpassingen”, vermits vele andere maatregelen zullen worden genomen, vooruitlopend op de huidige trends, inclusief het verder uitbreiden en institutionaliseren van de handelsliberalisering en de verkoop van publieke middelen in belangrijke privatiseringsplannen. Aangezien het Westen, in de dageraad van het neoliberale tijdperk, alle staatsbedrijven grotendeels privatiseerde, liggen de resterende gebieden van privatisering hoofdzakelijk in infrastructurele projecten zoals wegen, vliegvelden en havens. In Amerika zal dit echter uitgevoerd worden door afzonderlijke staten en steden die wanhopig op zoek zijn naar cash en ‘investering’. Thomas Osborne, hoofd van de infrastructuur en de privatisering bij UBS bank, zei in mei 2009 dat "de privatisering uiteindelijk zal plaatsvinden," maar het zal gebeuren op "een meer geleidelijke manier." [44]

In september 2010 bracht de Chicago Council on Global Affairs een rapport uit over de privatisering van de infrastructuur. De Raad wordt vertegenwoordigd en geleid door verschillende ambtenaren van JP Morgan Chase & Co, CME Group ('s werelds grootste derivatenbeurs), de Federal Reserve Bank of Chicago, Bank One Corporation, McKinsey & Company, Goldman Sachs, Boeing, Northern Trust, United Airlines, de Chicago Board of Trade, en tal van andere corporate financiële en bancaire belangen, en in de raad van bestuur zetelt zelfs de First Lady, Michelle Obama. [45] In het verslag dat gesponsord wordt door de Raad van Chicago, verklaarde zij dat, "de trend naar privatisering van de infrastructuur niet alleen plaatsvindt in de Verenigde Staten, maar wereldwijd. "[46] Uiteindelijk besloot het rapport dat "de financiële realiteit betekent dat de privatisering van de infrastructuur zal blijven. "[47] Bij het definiëren van infrastructuur identificeerde het verslag wegen, bruggen, havenfaciliteiten, waterzuiveringsinstallaties, elektrische transmissielijnen en spoorwegen, evenals ziekenhuizen, gevangenissen, "en andere gemeentelijke bezittingen die het algemeen belang dienen." [48]

Na deze nota kochten staatsinvesteringsfondsen (Sovereign Wealth Funds -SWFs) uit de hele wereld de Amerikaanse infrastructuur op. Staatsinvesteringsfondsen zijn beleggingsfondsen van aandelen, obligaties, financiële activa, middelen en goederen die eigendom zijn van de staat. Een aantal van 's werelds grootste staatsinvesteringsfondsen zijn die van de Verenigde Arabische Emiraten, Saoedi-Arabië, Noorwegen, China, Zuid-Korea, Koeweit en Rusland. Als de "herstel" begrenzingen in de vergetelheid van de Grote Wereldwijde Schuldendepressie, kopen SWFs de Amerikaanse infrastructuur op, waaronder:

Een tolweg in Indiana. De Chicago Skyway. Een stuk van de snelweg in Florida. Parkeermeters in Nashville, Pittsburgh, Los Angeles en andere steden. Een haven in Virginia. En een hele schare van Californische publieke infrastructuurprojecten, die allemaal al vijftig of vijfenzeventig jaar ofwel reeds verhuurd of bijna verhuurd worden, in het beste geval voor een eenmalige afkoopsom van een paar miljard dollar maar meestal gewoon om een gat of twee in een enkel begrotingsjaar te dichten.

Amerika staat letterlijk te koop tegen bodemprijzen, en de kopers zijn steeds dezelfde mensen die zwaar gescoord hebben in de olie-zeepbel. Met dank aan Goldman Sachs en Morgan Stanley en de andere investeringsbanken die in de loop van het afgelopen decennium kunstmatig de prijs van benzine opkrikte, staken Amerikanen veel van hun overtollige geld in schatkist van staatsinvesteringsfondsen zoals Qatar Investment Authority, de Libische Investment Authority, SAMA Foreign Holdings in Saudi Arabië en Abu Dhabi Investment Authority van de VAE. [49]

Dit proces komt ook op in Canada toen de overheid van Ontario in 2009 overwoog om “alle of een deel van” zijn Crown corporaties te verkopen om het provinciale tekort terug te dringen, en ze huurde CIBC en Goldman Sachs in om een blauwdruk te schrijven voor mogelijke privatiseringen. [50] Verder zijn er – wereldwijd – meer oproepen tot het bevorderen van de agenda voor de privatisering van water, een plan dat de Wereldbank opdrong aan verschillende landen wereldwijd, wat resulteert in enorme kosten – op economisch, politiek en sociaal vlak – voor de armste mensen, en enorme winsten voor een handvol wereldwijde waterconglomeraten. Georganiseerd rond de International Water Association en de World Water Council, hebben de belangrijkste waterconglomeraten, de Wereldbank en de VN waterprivatiseringsplannen bij de ‘ontwikkelde’ landen gepromoot, en in toenemende mate in het Westen, als een middel om de wereldwatercrisis ‘op te lossen’. Zoals we echter al gezien hebben bij de gevallen van waterprivatisering in plaatsen zoals Bolivië, Zuid-Afrika, El Salvador en vele anderen, zijn het de armen die het meest lijden, en dat zal hetzelfde zijn, of het nu in Angola is of in Amerika.

Schuldenslavernij

Terwijl Westerse landen fiscale bezuinigingen beginnen opleggen aan hun bevolking en sociale structuren, zullen de harde gevolgen komen met de tijd, omdat naties extreem lage rentes hebben gehandhaafd waardoor de ‘kosten’ van het geld goedkoop blijven. Zoals het verslag van juni 2010 van de Bank voor Internationale Betalingen (BIS) echter verklaarde, "zowel het fiscale als het monetaire beleid zouden moeten worden verscherpt op hetzelfde moment.” Dit betekent dat volgens de BIS de rente moet stijgen met fiscale bezuinigingsmaatregelen. Het waren, laat ons niet vergeten, de extreem hoge rentes in de jaren ’70 en de vroege jaren ’80 die de schuldencrisis van de jaren 1980 veroorzaakte, toen landen met hoge buitenlandse schulden zich niet langer konden veroorloven om hun jaarlijkse rente afbetalingen te betalen en zich tot het IMF en de Wereldbank moesten wenden voor ‘bijstand’ in de vorm van ‘structurele aanpassingsprogramma’s’. De massale stimuleringsuitgaven en reddingsoperaties zullen leiden tot het vermoedelijke scenario van het veroorzaken van inflatie waardoor de prijzen sterk stijgen. Om inflatie te bestrijden kunnen naties de rentevoeten verhogen, waardoor de munteenheid duurder wordt en op die manier de inflatie verminderd.

Terwijl centrale banken over de hele wereld miljarden en miljarden dollars injecteerden in het financiële systeem, hielden zij de rente extreem laag om de stroom van geld aan te moedigen. In het jaarverslag van 2009 van de BIS, waarschuwde ze dat dit beleid een enorme inflatie kon creëren, zodat de rente uiteindelijk zal moeten worden verhoogd. De belangrijkste vraag is 'wanneer' ze zullen stijgen, als het te laat is zou de inflatie uit de hand kunnen lopen, als het te vroeg is zou het het ‘herstel’ kunnen vernietigen. [51] Terwijl het jaarverslag van 2010 van de BIS dus aandringt op gelijktijdige fiscale en monetaire verstrakking, kan dit potentieel rampzalig aflopen en mogelijk de “wereldeconomie in een depressie duwen.” [52] Het effect van hoge rente samen met het potentieel verminderen van de inflatie, zullen de kosten van de jaarlijkse schuldaflossingen van landen verhogen en dus de ‘fiscale bezuinigingen’ die opgelegd werden om de uitgaven te verminderen, verergeren en voeden. Dit zou zijn weerslag hebben op de gemiddelde persoon vermits de rente op alle schulden, inclusief hun persoonlijke schulden, zouden toenemen. Terwijl de fiscale bezuinigingen de belastingen zullen verhogen, zal de armoede toenemen en de middenklasse deconstrueren, hoge rentes zullen ze doen droogbloeden. De inflatie zelf fungeert echter als een verborgen belasting waardoor de kosten van consumptiegoederen zoals voedsel en brandstof stijgen terwijl de munt in waarde daalt. Dit is ook een belangrijke kostenpost voor de verdwijnende middenklasse. Het lijkt er hoe dan ook op dat de gemiddelde persoon in het vizier staat van een economisch terrorismesysteem. Het is de samenvatting van een ‘Catch-22’, je bent verdoemd als je het doet, en je bent verdoemd als je het niet doet.

Het verhogen van de rente ten tijde van fiscale bezuinigingen is echter bijzonder destructief voor de gemiddelde persoon. Met name "de fiscale en monetaire verscherping werden in tandem uitgeprobeerd in de vroege jaren 1930 and werkte toen niet.”[53] Het hielp met andere woorden de wereld in de Grote Depressie te storten. Vandaag zou het echter aanzienlijk slechter zijn, omdat we nu hypotheken, kredietkaartschuld, derivaten, studentenschulden, enz. hebben. Deze dingen bestonden nog niet bij aanvang van de Grote Depressie, dus het zou vandaag resulteren in de ‘Grootste Depressie’. Het is een schuldvalstrik, en iedereen zit erin gevangen. Als staten de rente niet verhogen, kan de 'markt' zich tegen hen keren omdat grote internationale banken, speculatiefondsen en muntspeculanten ‘het vertrouwen kunnen verliezen’ in de valuta van een land en de munt ontvluchten, waardoor de waarde dus instort en leidt tot een potentiële hyperinflatie (zoals werd ervaren in Weimar Duitsland en Zimbabwe), met het bijkomende effect van het verwoesten van een land en de plundering van de rijkdom van haar volk.

Terwijl de rente wordt verhoogd in de naam van versnelde schuldvermindering, heeft het uiteindelijk het tegenovergestelde effect. Het creëert in wezen een toestand van permanente schuld voor een land, en de cumulatieve schuld neemt jaarlijks toe. Dit gebeurt als gevolg van het worstelen van een land om zijn jaarlijkse rente op de schuld te betalen, en het zoekt dan de 'bijstand' van het IMF en de internationale schuldeisers om een snelle lening aan het land te verstrekken om de rente te betalen. Het IMF voorziet in een lening, die onmiddellijk wordt doorgestuurd om de crediteuren te betalen, en het geleende bedrag dat het IMF verstrekt wordt vervolgens toegevoegd aan de algemene nationale schuld. Zo verhogen stijgende rentes de jaarlijkse rentebetalingen omdat de schuld zelf is verhoogd. Het land zal de ‘bijstand’ van een nieuwe lening nodig hebben – meer schulden – om rente te betalen op zijn totale schuld, die vervolgens blijft stijgen. Dit is hoe de ‘Derde Wereld’ landen hun schuldenlast verkregen: het accumuleren van bijkomende schuld om de rente op oude schuld te betalen die vervolgens leidt tot nieuwe schulden die meer schulden vraagt om de rente op de geaccumuleerde schuld te betalen, en zo verder en zo verder. Intussen werden de "structurele aanpassingsprogramma's (SAP's) uitgevoerd onder de ‘voorwaarden’ van IMF- en Wereldbank leningen en ‘bijstand’ om de sociale fundamenten van een land te deconstrueren, de middenklasse en toenemende armoede te elimineren, onder het mom van het helpen verminderen van het tekort. Dit lijkt nu het lot van de ‘Eerste Wereld’ geïndustrialiseerde landen te zijn. Terwijl het BIS jaarverslag opriep tot renteverhoging, waarschuwde een intern werkdocument, geschreven door de hoofdeconoom van de BIS in maart 2010, dat "het bestrijden van de stijgende inflatie door de aanscherping van het monetaire beleid niet zou werken vermits hogere rentevoeten zouden leiden tot hogere rentelasten op de overheidsschuld, wat leidt tot hogere schuld."[54]

Uiteindelijk is het praten over het wel of niet verhogen van de rente en hoe fiscale bezuinigingen op te leggen, misleidend. Dit komt omdat deze discussies werken op basis van het feit dat deze schulden legitiem zijn. De rechtsleer van ‘afschuwelijke schuld' bepaald dat soevereine schuld opgelopen zonder de toestemming van de mensen en niet ten voordele van de mensen, uit den boze is en niet mag worden overgedragen aan een opvolgingsregering. Met andere woorden, als een schuld de mensen niet ten goede komt, is het illegaal en mag het niet worden terugbetaald. Als dit principe zou worden toegepast op de 'Derde Wereld', kan veilig gezegd worden dat het IMF, de Wereldbank, en de westerse landen hun controle op het mondiale zuiden effectief zouden verliezen. Uiteraard zou de juiste economische koers voor een effectief herstel  - van de ‘Derde Wereld’ en de westerse wereld - zijn om al deze grote schulden onwettig te verklaren, omdat de westerse schulden werden gemaakt door financiering van buitenlandse imperialistische avonturen, en de schuld van de ‘rest’ het resultaat is van dat imperialisme.

Door de economische crisis werden de schulden grotendeels gemaakt door het opkopen van slechte schulden van banken die de crisis hebben gemaakt, dus zij zijn ook onwettig. Zelfs het 'aansporing’ geld was verschuldigd met het oog op het oplossen van een financiële crisis die gecreëerd werd door een corrupte minderheid in de wereld. Kredietkaartschulden en studentenschulden vergroten de armoede, en als er geen banen zijn voor studenten in een gebroken economie, is hun schuld onwettig. Vermits kredietkaartschulden werden opgelegd om de consumptie te financieren en mensen toeliet om boven hun stand te leven, is er een notie van verantwoordelijkheid voor de schuldenaar, maar omdat kredietkaartbedrijven zich echter richten op de schuldenaars en in wezen de middenklasse heeft ‘gevangen’ en ze nu moeten betalen voor hun eigen verarming, zijn de mensen misleid en de schuld bate hen uiteindelijk niet, dus is dit ook onwettig. Als onze regeringen, de banken, de bedrijven en alle schuldeisers hebben samengespannen om persoonlijke winst en gewin te zoeken, door ons en tegelijkertijd de rest van de wereld te verarmen, zijn alle wereldschulden aan deze instellingen, spelers en landen uit den boze en moeten deze niet worden terugbetaald. Het aannemen van dit standpunt zou je echter niet ver brengen in de economische of politieke wereld, omdat je zou pleiten voor het einde van financieel, economisch, sociaal en politiek imperialisme en machtstructuren, geen bijzonder populair standpunt vanuit het perspectief van de machtigen.

Aldus woeden de debatten en discussies verder over wanneer de rente wordt verhoogd, hoe fiscale bezuinigingen wordt opgelegd, hoe ‘herstel’ wordt gecreëerd, terwijl alle wereldwijde politieke en economische instellingen, landen en spelers werken aan uw verarming en de vernietiging van de basis van de samenleving waarin u staat.

Derde Wereld Amerika

Als een verdere indicatie van de komende 'derde wereld' status van Amerika, werd voor het eerst in de geschiedenis, in juni 2008 in het midden van de financiële crisis, de Amerikaanse Federal Reserve gecontroleerd door het IMF. Als onderdeel van het onderzoek zullen "de Fed, the Securities and Exchange Commission (SEC), de grote investeringsbanken, hypotheekbanken en speculatiefondsen gevraagd worden om vertrouwelijke documenten te overhandigen aan het IMF team." [55]

Simon Johnson, voormalig hoofdeconoom bij het IMF, schreef in mei 2009 een artikel dat uitlegde dat het probleem van de meeste derde wereld landen ("opkomende markteconomieën") is dat de regeringen zo nauw verwant zijn met de bedrijfs- en bankelite, dat ze een financiële oligarchie vormen en dat dit in wezen hetzelfde probleem is in de Verenigde Staten. Hij schreef dat “de financiële industrie onze overheid effectief gevangen heeft,” en “herstel zal falen tenzij we de financiële oligarchie die de essentiële hervormingen blokkeert, doorbreken.”[56]

In maart 2009 verscheen in de Washington Post een artikel geschreven door Desmond Lachman, een lid van het American Enterprise Institute, voorheen een opkomende-marktstrateeg bij Salomon Smith Barney en adjunct-directeur van de afdeling Policy and Review van het IMF, waarin hij verwees naar Amerika als “werelds meest angstaanjagende opkomende markt." Met andere woorden, Amerika lijkt op een derde wereld schuldenland, van haar corrupte bankelite tot de onzinnige politieke klasse en een enorme buitenlandse schuld, begint Amerika op “Argentinië, Rusland en andere zogenaamde opkomende markten te lijken, zowel op vlak van wat tot de crisis leidde als op vlak van hoe we hem proberen te herstellen.”[57]

Gemeenten, steden en staten in heel Amerika nemen hun toevlucht tot drastische maatregelen om hun schulden te verminderen zoals het sluiten van brandweerkazernes, terugschroeven van vuilnisomhalingsdiensten, uitschakelen van straatverlichting, stopzetten van busdiensten en openbaar vervoer, bezuinigen op openingsuren van bibliotheek of ze helemaal sluiten, school districten korten de schooldagen, -weken of -jaren in, en in september 2010 werd gemeld dat "de lokale overheden volgend fiscaal jaar ongeveer een half miljoen werknemers zullen schrappen, waarbij openbare veiligheid, openbare werken, openbare gezondheidszorg, sociale diensten, en parken en recreatie het hardst getroffen zullen worden door de bezuinigingen." Dit treed gelijktijdig op met een dramatische verhoging van het aantal privatiseringen of "publiekprivate vennootschappen” waarin zelfs bibliotheken worden geprivatiseerd [58].

Structurele aanpassing en “Sociale Explosie”

Het opleggen van 'structurele aanpassing' in de 'Derde Wereld' resulteerde in een explosie van sociale onrust toen de plattelandsarmen, de stedelijke armen en de stedelijke middenklasse samenkwamen om tegen dit beleid te protesteren, [59] en "tussen 1976 en 1992 waren er 146 protesten tegen de door het IMF ondersteunde bezuinigingsmaatregelen in 39 landen over de hele wereld. Deze namen de vorm aan van politieke demonstraties, stakingen en rellen.” [60] Naarmate "fiscale bezuinigingen” en ‘structurele aanpassing' worden opgelegd aan het Westen, kunnen we  dezelfde gevolgen verwachten. Dit proces is in feite al begonnen.

Bij het begin van de wereldwijde economische crisis in 2008 waarschuwde het IMF dat Westerse regeringen "gewelddadige onlusten op straat" zouden kunnen ervaren, omdat "gewelddadige protesten zouden uitbreken in landen over de hele wereld als het financiële systeem niet werd geherstructureerd om iedereen te baten in plaats van een kleine elite.” [61] Een cynische verklaring van het IMF gezien het een van de centrale instellingen is die de belangen van die “kleine elite” ondersteunt en behartigt. Begin 2009 ervoer Oost-Europa al sociale onrust tegen de bezuinigingspakketten, en Letland ondervond de grootste protesten sinds de massale demonstraties tegen het Sovjet heerschappij in de late jaren 1980. [62]

Soortgelijke spanningen waren voelbaar in heel West-Europa in 2009, met name in Frankrijk waar massale stakingen en protesten werden gehouden, en verschillende commentatoren zeiden dat de sociale onlusten in plaatsen als IJsland en Oost-Europa "een teken waren van wat ons te wachten staat: een nieuw tijdperk van rebellie.” [63] Op 1 mei 2009 braken grote protesten en rellen uit in Duitsland, Griekenland, Turkije, Frankrijk en Oostenrijk, en er waren meer protesten en rellen die uitbraken in Rusland, Italië en Spanje, en sommige politici spraken zelfs over een revolutiedreiging. [64] In februari 2009 vertelde Dennis Blair, de directeur van National Intelligence in de nieuw gevormde Obama regering (de hoogste veiligheidspositie in het land), aan het Amerikaanse Congres wat de grote ‘nationale veiligheidsbedreigingen’ van de Verenigde Staten waren, en legde uit dat de ‘economische crisis’ een grotere bedreiging vormde dan het terrorisme.

Ik wil graag beginnen met de wereldwijde economische crisis, omdat het al oprijst als de meest ernstige in decennia, zoniet in eeuwen ... Economische crisissen verhogen het risico op regimebedreigende instabiliteit als ze een of twee jaar aanhouden ... En instabiliteit kan de fragiele greep die vele ontwikkelingslanden op orde en gezag hebben verzwakken, wat op een gevaarlijke manier kan doorsijpelen in de internationale gemeenschap. [65]

In dezelfde maand ordende de hoogste generaal in de Verenigde Staten, Adm Michael Mullen, voorzitter van de Joint Chiefs of Staff, "de financiële crisis een hogere prioriteit toe en een groter risico voor de veiligheid dan de huidige oorlogen in Irak en Afghanistan." Hij verklaarde, "Het is een wereldcrisis. En vermits dat leidt tot veiligheidsproblemen of grotere instabiliteit voed, denk ik dat het gevolgen zal hebben op onze nationale veiligheid op manieren die we nog niet helemaal begrijpen.”[66] Opnieuw in dezelfde maand waarschuwde het hoofd van de World Trade organisatie (WTO) dat "de wereldwijde economische crisis politieke onrust kan veroorzaken die te vergelijken is met wat we zagen in de jaren 1930.” Hij zei verder “de crisis van vandaag verspreid zich zelfs sneller (dan de Grote Depressie) en tast meer landen tegelijkertijd aan.” [67]

In februari 2009 voorspelde de bekende economische historicus en Harvard professor Niall Ferguson “aanhoudende financiële problemen, zelfs burgeroorlog, voordat de ‘Grote Recessie” eindigt,” en dat “de wereldcrisis verre van voorbij is, [ze] is nog maar net begonnen.” Hij zei verder:

Er zal bloed worden vergoten, in die zin dat door een crisis van deze omvang zowel politiek als economisch [conflict] zal toenemen . Het zal bepaalde landen destabiliseren. Het zal burgeroorlogen die slapende waren veroorzaken. Het zal regeringen die matig waren omverwerpen en extreme regeringen binnenhalen. Dit soort zaken is nogal voorspelbaar. [68]

In mei 2009 waarschuwde het hoofd van de Wereldbank dat "de wereldwijde economische crisis kan leiden tot ernstige sociale onrust," vermits er "een risico is op een ernstige menselijke en sociale crisis met zeer ernstige politieke implicaties."[69] Zbigniew Brzezinski, voormalig Nationaal Security adviseur, mede-oprichter van de Trilaterale Commissie en een belangrijke architect van 'globalisering' waarschuwde dat, "Er een groeiend conflict zal zijn tussen de klassen en als mensen werkloos zijn en echt pijn gaan lijden, hel, er zelfs rellen kunnen zijn!" [70]

In december 2009 waarschuwde Moody's - een van werelds belangrijkste kredietbeoordelingsbureaus - dat "toekomstige belastingverhogingen en bezuinigingen sociale onrust op gang zouden kunnen brengen in een aantal landen, van de ontwikkelingslanden tot de ontwikkelde wereld,” wat resulteert in “politieke en sociale spanningen.” 71] In maart 2010 waarschuwde Moody’s dat de VS, het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Frankrijk, Spanje en andere Westerse landen waarschijnlijk “sociale onrust” zouden kunnen zien als een gevolg van het opleggen van ‘fiscale bezuinigingen’ die “de sociale samenhang zullen testen.” [72]

Een artikel in de Financial Times in mei 2010 waarschuwde voor de opkomst van "een tijdperk van woede”, waarin de eerste schok van een economische neergang afneemt en sociale onrust opkomt, omdat er meestal een vertraging is tussen een economische ineenstorting en "sociale razernij," en dat het uiteindelijk "een test zal zijn van de sterkte van de democratische instellingen in een tijd van extreme fiscale stress." [73]

In september 2010 heeft de IMF topman Dominique Strauss-Kahn gezegd dat Amerika en Europa, in het midden van de ergste jobcrisis sinds de Grote Depressie, een “explosie van sociale onrust” te wachten staat. Toen hij sprak op de International Labour Federation Top, meldde hij: "De arbeidsmarkt zit in onheilspellend water. De Grote Recessie heeft een braakliggend terrein van werkloosheid achtergelaten," en dat "de Grote Recessie gapende wonden heeft achtergelaten. Hoge en langdurige werkloosheid vormt een risico voor de stabiliteit van de bestaande democratieën." De hoofdeconoom van het IMF, Olivier Blanchard, legde uit dat "de langdurige werkloosheid schrikbarend hoog is: in de VS zijn de helft van de werklozen meer dan zes maanden zonder werk, iets dat we niet meer gezien hebben sinds de Grote Depressie.” [74]

Op 29 september 2010 vonden in heel Europa massale protesten plaats tegen de bezuinigingsmaatregelen die door de Europese regeringen werden opgelegd, met een algemene staking in Spanje die vrijwel het hele Spaanse transportsysteem lam legde. Verder voerden ongeveer 100000 demonstranten de grootste Brusselse mars in een decennium op en oproerpolitie barricadeerden het EU hoofdkwartier terwijl demonstranten uit 30 landen toetraden tot het verzet tegen de brutale bezuinigingen.” [75]

Deze protesten bleven de hele oktober 2010 maand duren, vooral in Frankrijk, waar miljoenen mensen gingen staken, protesteerden, en in sommige gevallen in opstand kwamen tegen president Sarkozy’s fiscale bezuinigingsplannen en hem tot de meest impopulaire president maakten in meer dan 50 jaar. [76]

De G20 Top in Korea

Om het proces van wereldwijde economisch bestuur verder te versnellen is het van essentieel belang voor de belangrijkste economische instellingen en machten om China ten volle te integreren in dit systeem. China is al een ondertekenaar van de Wereldhandelsorganisatie, die haar banksector voor buitenlandse investeringen opende, met zijn economie die volledig geïntegreerd is met en grotendeels afhankelijk is van het Westen, is het van cruciaal belang om China op te nemen in het wereldbestuurssysteem. China is vertegenwoordigd in de Bank voor Internationale Betalingen (BIS), die het IMF aanduidde als "het centrale en het oudste instantie voor de coördinatie van de wereldwijde bestuurreglementen.” [77] De raad van bestuur van de BIS heeft 19 leden, bestaande uit de presidenten van de centrale banken van België, Frankrijk, Duitsland, Italië en het Verenigd Koninkrijk en de voorzitter van de Raad van Bestuur van het US Federal Reserve System, evenals de bestuurders van de centrale banken van Brazilië, Canada, China, Japan , Nederland, Zweden en Zwitserland en de president van de ECB (Europese Centrale Bank). China is ook vertegenwoordigd in de G20, waar de voorzitter van de Europese Centrale Bank, Jean-Claude Trichet, naar refereerde als "de eerste groep voor economisch wereldbestuur op het niveau van ministers, presidenten en staatshoofden of regeringen." [78] In 2009 werden China en India uitgenodigd als officiële leden van de Trilaterale Commissie, [79] een internationale denktank die in 1973 werd opgericht door David Rockefeller en Zbigniew Brzezinski met als doel het creëren van een "gemeenschap van industrielanden" bestaande uit West-Europa, Noord-Amerika en Japan, voornamelijk met het oog op het beheer van het globaliseringproces.

In november 2010 treedt Zuid-Korea op als gastheer voor de G20, waar ze zullen samenkomen om opnieuw het wereldbestuursproces en de wereldwijde sociale genocide te bevorderen. Voorafgaand aan de officiële bijeenkomst van de staatshoofden, vond een veel belangrijkere voorbereidende vergadering plaats tussen de ministers van Financiën en de centralebankpresidenten van de G20-landen. Dit vond plaats eind oktober 2010 in Seoul, Zuid Korea, in een tijd waarin de wereld wordt ondergedompeld in een wereldwijde muntoorlog. De muntoorlog heeft zijn weerslag op verschillende grote landen, van Amerika tot Brazilië en China, die hun munt willen doen dalen in waarde om de export aantrekkelijker te maken, zodat hun centrale banken (die allemaal meewerken aan een wereldbestuur bij de BIS), elkaars valuta kopen en verkopen, in een poging tot daling van de waarde van hun eigen munt terwijl de waarde van de concurrerende munten stijgt. Kortom, het is een race naar de bodem. Om China te overtuigen om zijn munt te laten stijgen, moeten stimulansen worden gegeven. Als China de voorschriften van de wereldwijde financiële machten wil volgen, vereist haar economisch gewicht in de wereld dat China beter vertegenwoordigd moet zijn en meer betrokken moet zijn bij het beheer van deze instellingen. Dit betekent dat als China wordt geïntegreerd in een wereldbestuurssysteem, het uitgenodigd moet worden aan de bestuurstafel.

De G20 is het eens over de uitvoering van een historische hervorming van het IMF, waar voor het eerst sinds haar oprichting in 1944 de bestuurstructuur van het IMF [licht] gewijzigd werd. De significantie is dat de Europese landen hebben afgesproken om twee van hun zetels in de 24 delige Raad van Bestuur op te geven om plaats te maken voor China en India, en meer dan 6 procent van het IMF stemrecht zal worden overgedragen aan ondervertegenwoordigde landen in het fonds. Zoals de Financial Times rapporteerde:

Na het in werking treden van de wijzigingen, zullen Brazilië, Rusland, India en China worden opgenomen in de 10 grootste aandeelhouders van het fonds. De VS, met een 17,67 procent aandeel van de IMF-quota, behoudt zijn vetorecht voor belangrijke beslissingen van het fonds vermits ze een super-meerderheid van 85 procent blijven vereisen. [80]

Dit is een belangrijke opmerking omdat het duidelijk aangeeft dat Amerika nog steeds de ‘Peetvader’ blijft van het wereldwijde financiële systeem. Het IMF eist 85% stemmen om het eens worden over eventuele wijzigingen of beslissingen, en omdat de VS 17,67% van de aandelen heeft, zal als de VS tegen iets stemt het IMF er niet mee door kunnen gaan, wat de VS vetomacht geeft over het IMF. Toch zijn deze veranderingen nog altijd een incrementele poging om China in dit wereldbestuurssysteem te brengen. Tegelijkertijd verklaarde een Chinese topbankier dat "de yuan moet worden opgenomen in het valutamandje dat deel uitmaakt van de Bijzondere Trekkingsrechten (SDR)van het Internationaal Monetair Fonds." [81] Dit zou China een meer directe participatie geven in de vorming van een wereldmunt, waarvan de centrale bankpresident alvast een groot voorstander is.

Conclusie

Herman Van Rompuy werd president van de Europese Unie in 2009, een nieuwe positie die door het Verdrag van Lissabon werd opgericht en hetzelfde jaar werd aangenomen. Van Rompuy werd geselecteerd als president na zijn deelname aan een bijeenkomst van de Bilderberg Groep. [82] Kort nadat hij de positie kreeg, gaf Van Rompuy een toespraak waarin hij verklaarde dat 2009 "het eerste jaar is van wereldbestuur." [83] Zoals Denis Healey, een van de oprichters en voormalig lid van het bestuurscomité van de Bilderberg Groep gedurende meer dan 30 jaar, in 2001 verklaarde, "Om te zeggen dat we streven naar één wereldregering is overdreven, maar niet geheel onrechtvaardig. Sommige van ons van Bilderberg voelden dat we niet eeuwig konden doorgaan met elkaar te bevechten voor niets en mensen te doden en miljoenen dakloos te maken. Dus we vonden dat we dat een enkele gemeenschap over de hele wereld een goede zaak zou zijn.” [84]

Dus terwijl wereldbestuursinstellingen en wereldbestuursorganisaties zichzelf meer macht blijven toekennen en hun controle en gezag over de hele wereld blijven uitbreiden, moeten de mensen van de wereld wakker worden voor dit proces en trachten zijn bevordering tegen te houden en te blokkeren. Een wereldregering zou de mensen van de wereld nog minder vertegenwoordigen dan ze momenteel al niet vertegenwoordigd zijn in hun nationale regeringen. Wereldwijde bestuursinstellingen zijn volledig onverantwoordelijk voor de mensen, volledig ondemocratisch en zijn onafscheidelijk totalitair. Zoals Gideon Rachman schreef voor de Financial Times in december 2008, “voor de eerste keer in mijn leven denk ik dat de vorming van een soort van wereldregering aannemelijk is.” Terwijl hij de noodzaak van een wereldregering spelde, modelleerde naar model van de Europese Unie die “wereldwijd ging”, onderzocht hij de tegenslagen die de EU had in dit proces en bedacht dat hetzelfde waarschijnlijk het geval zou zijn in het wereldbestuursproces. Hij identificeerde meer bepaald dat wanneer mensen betrokken waren bij het proces, ze op zouden treden om het integratieproces uit te stellen of af te wijzen. Op deze manier besloot Rachman vorderde de Europese Unie “het snelst wanneer vergaande transacties werden overeengekomen door technocraten en politici – en vervolgens doorgedrukt werden zonder directe verwijzing naar de stemmers. Internationaal bestuur lijkt enkel doeltreffend te zijn wanneer het antidemocratisch is.” [85] Met andere woorden, als we wereldbestuur wensen, moeten we de democratie doden in het proces.

Wat dit dan impliceert, is dat de mensen de mogelijkheid hebben om dit proces te beletten, maar alleen als ze rechtstreeks worden betrokken bij de afwijzing. Dit betekent dat mensenbewegingen op moeten houden met de erkenning van de legitimiteit van deze internationale organisaties en instellingen, enkel maar klagen dat ze niet opgenomen zijn in de discussies en in plaats daarvan eisen dat ze volledig worden ontmanteld ten behoeve van de vorming van nieuwe – politieke, economische en sociale – bestuursovereenkomsten die actief de mensen vertegenwoordigen en macht geven boven de gevestigde waarden. Dit is geen eenvoudige taak, eigenlijk is het waarschijnlijk de grootste, meest monumentale en uitdagende taak die de mensheid ooit heeft gekend. Dus is het nodig dat de mensen hun tijd niet verspillen, hun stemmen niet verspillen, hun spraak of ideeën, en samenwerken om een echte progressieve humane verandering te bewerkstelligen. Er is nog altijd hoop voor de mensheid, maar zolang we de machtigen toestaan meer macht voor zichzelf te verzamelen, kunnen we niet verwachten dat dingen beter worden voor de meerderheid. We moeten profiteren van onze vrijheid om ervoor te vechten en ze te behouden. We kunnen ofwel vrije denkers zijn die de leiding nemen over ons eigen leven, of we kunnen slaven zijn van de bankiers.


© Andrew Gavin Marshall
Bron: Global research 26 oktober 2010

Voor een aktief werkend notenapparaat: klik hier 

Vertaald door ‘t Vertalercollectief

Noten

[1]        Dominique Strauss-Kahn, Concluding Remarks by Dominique Strauss-Kahn, Managing Director of the International Monetary Fund, at the High-Level Conference on the International Monetary System, Zurich, 11 May 2010:
http://www.imf.org/external/np/speeches/2010/051110.htm

[2]        George T. Crane, Abla Amawi, The Theoretical evolution of international political economy. Oxford University Press US, 1997: pages 50-51

[3]        Get ready for the phoenix. The Economist: Vol. 306: January 9, 1988: pages 9-10

[4]        ECB, The euro and the dollar - new imperatives for policy co-ordination. Speeches and Interviews: September 18, 2000:
http://www.ecb.int/press/key/date/2000/html/sp000918.en.html

[5]        Jeffrey E. Garten, Needed: A Fed for the World. The New York Times: September 23, 1998:
http://www.nytimes.com/1998/09/23/opinion/needed-a-fed-for-the-world.html

[6]        Jeffrey Garten, Global authority can fill financial vacuum. The Financial Times: September 25, 2008:
http://www.ft.com/cms/s/0/7caf543e-8b13-11dd-b634-0000779fd18c.html?nclick_check=1

[7]        Jeffrey Garten, We Need a Bank Of the World. Newsweek: October 25, 2008:
http://www.newsweek.com/id/165772

[8]        CNBC, Morgan's Mack: Firm Was Excessively Leveraged. CNBC: October 16, 2008:
http://www.cnbc.com/id/27216678

[9]        Robert Winnett, Financial Crisis: Gordon Brown calls for 'new Bretton Woods'. The Telegraph, 13 October 2008:
http://www.telegraph.co.uk/finance/financetopics/financialcrisis/3189517/Financial-Crisis-Gordon-Brown-calls-for-new-Bretton-Woods.html

[10]      Gordon Brown, Out of the Ashes. The Washington Post: October 17, 2008:
http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2008/10/16/AR2008101603179.html

[11]      Gordon Rayner, Global financial crisis: does the world need a new banking 'policeman'? The Telegraph: October 8, 2008:
http://www.telegraph.co.uk/finance/financetopics/financialcrisis/3155563/Global-financial-crisis-does-the-world-need-a-new-banking-policeman.html

[12]      Itar-Tass, Russia proposes creation of global super-reserve currency. ITAR-TASS News Agency: March 16, 2009:
http://www.itar-tass.com/eng/level2.html?NewsID=13682035&PageNum=0

[13]      Jamil Anderlini, China calls for new reserve currency. The Financial Times: March 23, 2009:
http://www.ft.com/cms/s/0/7851925a-17a2-11de-8c9d-0000779fd2ac.html

[14]      CFR, A Conversation with Timothy F. Geithner. Council on Foreign Relations Transcripts: March 25, 2009:
http://www.cfr.org/publication/18925/

[15]      UN backs new new global currency reserve. The Sunday Telegraph: March 29, 2009:
http://www.news.com.au/business/story/0,27753,25255091-462,00.html

[16]      Ambrose Evans-Pritchard, The G20 moves the world a step closer to a global currency. The Telegraph: April 3, 2009:
http://www.telegraph.co.uk/finance/comment/ambroseevans_pritchard/5096524/The-G20-moves-the-world-a-step-closer-to-a-global-currency.html

[17]      Anthony Faiola, A Bigger, Bolder Role Is Imagined For the IMF, The Washington Post, 20 April 2009:
http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2009/04/19/AR2009041902242.html?hpid=topnews

[18]      Izabella Kaminska, IMF blueprint for a global currency – yes really, Financial Times Blog, 4 August 2010:
http://ftalphaville.ft.com/blog/2010/08/04/306346/imf-blueprint-for-a-global-currency-yes-really/

[19]      Amar Bhattacharya, A Tangled Web, Finance and Development, March 2009, Vol. 46, No. 1:
http://www.imf.org/external/pubs/ft/fandd/2009/03/bhattacharya.htm

[20]      Jean-Claude Trichet, Global Governance Today, Keynote address by Mr Jean-Claude Trichet, President of the European Central Bank, at the Council on Foreign Relations, New York, 26 April 2010:
http://www.bis.org/review/r100428b.pdf

[21]      Ibid.

[22]      Jean-Claude Trichet, Central bank cooperation after the global financial crisis, Video address by Jean-Claude Trichet, President of the European Central Bank, at the Bank of Korea International Conference 2010, Seoul, 31 May 2010:
http://www.ecb.int/press/key/date/2010/html/sp100531.en.html

[23]      Ambrose Evans-Pritchard, Greece defies Europe as EMU crisis turns deadly serious. The Telegraph: December 13, 2009:
http://www.telegraph.co.uk/finance/comment/ambroseevans_pritchard/6804156/Greece-defies-Europe-as-EMU-crisis-turns-deadly-serious.html
; Elena Becatoros, Greece prepares economic crisis plan. The Globe and Mail: December 14, 2009:
http://www.theglobeandmail.com/report-on-business/greece-prepares-economic-crisis-plan/article1399496/; LOUISE STORY, LANDON THOMAS Jr.  and NELSON D. SCHWARTZ, Wall St. Helped to Mask Debt Fueling Europe’s Crisis. The New York Times: February 13, 2010:
http://www.nytimes.com/2010/02/14/business/global/14debt.html?adxnnl=1&adxnnlx=1266501631-XefUT62RSKhWj6xKSCX37Q

[24]      Richard Wray, EU ministers agree Greek bailout terms. The Guardian: April 11, 2010:
http://www.guardian.co.uk/world/2010/apr/11/eu-greece-bailout-terms

[25]      Economist, Now comes the pain. The Economist: March 4, 2010:
http://www.economist.com/world/europe/displaystory.cfm?story_id=15603267

[26]      Nelson D. Schwartz and Eric Dash, Banks Bet Greece Defaults on Debt They Helped Hide. The New York Times: February 24, 2010:
http://www.nytimes.com/2010/02/25/business/global/25swaps.html?ref=business

[27]      Louise Story, Wall St. was partner in Greece’s debt crisis. The Boston Globe: February 14, 2010:
http://www.boston.com/.../wall_street_helped_greece_land_deeper_in_debt/

[28]      Nelson D. Schwartz and Eric Dash, Banks Bet Greece Defaults on Debt They Helped Hide. The New York Times: February 24, 2010:
http://www.nytimes.com/2010/02/25/business/global/25swaps.html?ref=business

[29]      Barrie McKenna and Joanna Slater, Role of banks eyed in Greek debt crisis. The Globe and Mail: February 25, 2010:
http://www.theglobeandmail.com/report-on-business/role-of-banks-eyed-in-greek-debt-crisis/article1481750/

[30]      Stephen G. Cecchetti, M.S. Mohanty and Fabrizio Zampolli, The Future of Public Debt: Prospects and Implications. BIS Working Papers, No 300, Monetary and Economic Department, March 2010: page 2

[31]      Ibid, page 12.

[32]      Ambrose Evans-Pritchard, Derivatives still pose huge risk, says BIS. The Telegraph: September 13, 2009:
http://www.telegraph.co.uk/finance/newsbysector/banksandfinance/6184496/Derivatives-still-pose-huge-risk-says-BIS.html

[33]      Report on Business, Is Japan hurtling toward a debt crisis? The Globe and Mail: April 14, 2010:
http://www.theglobeandmail.com/report-on-business/economy/is-japan-hurtling-toward-a-debt-crisis/article1534498/

[34]      Brett Arends, What a Sovereign-Debt Crisis Could Mean for You. The Wall Street Journal: December 18, 2009:
http://online.wsj.com/article/SB10001424052748703323704574602030789251824.html

[35]      Edmund Conway, 'Significant chance' of second financial crisis, warns World Economic Forum. The Telegraph: January 14, 2010:
http://www.telegraph.co.uk/finance/financetopics/davos/6990433/Significant-chance-of-second-financial-crisis-warns-World-Economic-Forum.html

[36]      Nina Koeppen, ECB Official Warns of Potential Sovereign Debt Crisis. The Wall Street Journal: April 15, 2010:
http://blogs.wsj.com/economics/2010/04/15/ecb-official-warns-of-potential-sovereign-debt-crisis/

[37]      Niall Ferguson, A Greek crisis is coming to America. The Financial Times: February 10, 2010:
http://www.ft.com/cms/s/0/f90bca10-1679-11df-bf44-00144feab49a.html

[38]      G20 communique after meeting in South Korea, Reuters, 5 June 2010:
http://www.reuters.com/article/idUSTRE6540VN20100605

[39]      David Lawder, Global rebalancing policies need coordination-IMF, Reuters, 5 June 2010:
http://www.reuters.com/article/idUSN0514799020100605

[40]      Sewell Chan and Jackie Calmes, World Leaders Agree on Timetable for Cutting Deficits, The New York Times, 27 June 2010:
http://www.nytimes.com/2010/06/28/business/global/28summit.html

[41]      Toby Helm, Ian Traynor and Paul Harris, Europe embraces the cult of austerity – but at what cost? The Observer, 13 June 2010:
http://www.guardian.co.uk/business/2010/jun/13/europe-embraces-cult-of-austerity

[42]      Simon Johnson, Fiscal Austerity and America’s Future, The New York Times Economix Blog, 26 August 2010:
http://economix.blogs.nytimes.com/2010/08/26/fiscal-austerity-and-americas-future/

[43]      Izabella Kaminska, Bible code, finance edition, The Financial Times Blog, 18 May 2010:
http://ftalphaville.ft.com/blog/2009/05/18/55977/bible-code-finance-edition/

[44]      Joseph A. Giannone, UBS banker sees next U.S. privatizations smaller, Reuters, 6 May 2009:
http://www.reuters.com/article/idUSTRE54562G20090506

[45]      CCGA, Board of Directors, The Chicago Council on Global Affairs:
http://www.thechicagocouncil.org/dynamic_page.php?id=117

[46]      Emerging Leaders Perspectives, No Free Money: Is the Privatization of Infrastructure in the Public Interest? The Chicago Council on Global Affairs, September 2010: p. 4

[47]      Ibid, page 7.

[48]      Ibid, page 11.

[49]      Matt Taibbi, Exclusive Excerpt: America on Sale, From Matt Taibbi's 'Griftopia', Rolling Stone, 18 October 2010:
http://www.rollingstone.com/politics/news/17390/222206?RS_show_page=0

[50]      Andrew Willis and Boyd Erman, Ontario ponders sale of Crown corporations to beat down deficit, The Globe and Mail, 15 December 2009:
http://www.theglobeandmail.com/report-on-business/ontario-ponders-sale-of-crown-corporations-to-beat-down-deficit/article1401807/

[51]      Simone Meier, BIS Sees Risk Central Banks Will Raise Interest Rates Too Late, Bloomberg, 29 June 2009:
http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=newsarchive&sid=aOnSy9jXFKaY

[52]      Ambrose Evans-Pritchard, BIS plays with fire, demands double-barrelled monetary and fiscal tightening, The Telegraph, 28 June 2010:
http://www.telegraph.co.uk/finance/comment/ambroseevans_pritchard/7859800/BIS-plays-with-fire-demands-double-barrelled-monetary-and-fiscal-tightening.html

[53]      Ibid.

[54]      Stephen G. Cecchetti, M.S. Mohanty and Fabrizio Zampolli, The Future of Public Debt: Prospects and Implications. BIS Working Papers, No 300, Monetary and Economic Department, March 2010: page 14

[55]      Gabor Steingart, The Shrinking Influence of the US Federal Reserve, Der Spiegel, 26 June 2008:
http://www.spiegel.de/international/world/0,1518,562291,00.html

[56]      Simon Johnson, The Quiet Coup, The Atlantic, May 2009:
http://www.theatlantic.com/magazine/archive/2009/05/the-quiet-coup/7364/

[57]      Desmond Lachman, Welcome to America, the World's Scariest Emerging Market, The Washington Post, 29 March 2009:
http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2009/03/25/AR2009032502226.html

[58]      Luiza Ch. Savage, Third World America, Macleans, 14 September 2010:
http://www2.macleans.ca/2010/09/14/third-world-america/

[59]      Juha Y. Auvinen, “IMF Intervention and Political Protest in the Third World: A Conventional Wisdom Refined,” Third World Quarterly, Vol. 17, No. 3, (1996), p. 377

[60]      Firoze Manji and Carl O’Coill, “The Missionary Position: NGOs and Development in Africa,” International Affairs, Vol. 78, No. 3, (2002), p. 578

[61]      Angela Balakrishnan, IMF chief issues stark warning on economic crisis. The Guardian: December 18, 2008:
http://www.guardian.co.uk/business/2008/dec/16/imf-financial-crisis

[62]      Jason Burke, Eastern Europe braced for a violent 'spring of discontent'. The Observer: January 18, 2009:
http://www.guardian.co.uk/world/2009/jan/18/eu-riots-vilinius
; Philip P. Pan, Economic Crisis Fuels Unrest in E. Europe. The Washington Post: January 26, 2009:
http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2009/01/25/AR2009012502516.html

[63]      Adrian Michaels, Europe's winter of discontent. The Telegraph: January 27, 2009:
http://www.telegraph.co.uk/comment/personal-view/4363750/Europes-winter-of-discontent.html
; Ian Traynor, Governments across Europe tremble as angry people take to the streets. The Guardian: January 31, 2009:
http://www.guardian.co.uk/business/2009/jan/31/global-recession-europe-protests
; Ben Hall, French workers stage strike in protest at job losses and reforms. The Financial Times: January 29, 2009:
http://www.ft.com/cms/s/0/71c25576-eda6-11dd-bd60-0000779fd2ac.html
; Roger Boyes, World Agenda: riots in Iceland, Latvia and Bulgaria are a sign of things to come. The Times: January 21, 2009:
http://www.timesonline.co.uk/tol/news/world/europe/article5559773.ece

[64]      Henry Samuel, Riots across Europe fuelled by economic crisis. The Telegraph: May 1, 2009:
http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/5258634/Riots-across-Europe-fuelled-by-economic-crisis.html

[65]      Stephen C. Webster, US intel chief: Economic crisis a greater threat than terrorism. Raw Story: February 13, 2009:
http://rawstory.com/news/2008/US_intel_chief_Economic_crisis_greater_0213.html

[66]      Tom Philpott, MILITARY UPDATE: Official: Financial crisis a bigger security risk than wars. Colorado Springs Gazette: February 1, 2009:
http://www.gazette.com/articles/mullen-47273-military-time.html

[67]      AFP, WTO chief warns of looming political unrest. AFP: February 7, 2009:
http://www.google.com/hostednews/afp/article/ALeqM5gpC1Q4gXJfp6EwMl1rMGrmA_a7ZA

[68]      Heather Scoffield, 'There will be blood'. The Globe and Mail: February 23, 2009:
http://www.theglobeandmail.com/report-on-business/article973785.ece

[69]      BBC, World Bank warns of social unrest. BBC News: May 24, 2009:
http://news.bbc.co.uk/2/hi/business/8066037.stm

[70]      Press TV, Economic Crisis: Brzezinski warns of riots in US. Global Research: February 21, 2009:
http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=12392

[71]      Edmund Conway, Moody’s warns of 'social unrest’ as sovereign debt spirals, The Telegraph, 15 December 2009:
http://www.telegraph.co.uk/finance/economics/6819470/Moodys-warns-of-social-unrest-as-sovereign-debt-spirals.html

[72]      Ambrose Evans-Pritchard, Moody's fears social unrest as AAA states implement austerity plans. The Telegraph: March 15, 2010:
http://www.telegraph.co.uk/finance/economics/7450468/Moodys-fears-social-unrest-as-AAA-states-implement-austerity-plans.html

[73]      Simon Schama, The world teeters on the brink of a new age of rage, The Financial Times, 22 May 2010:
http://www.ft.com/cms/s/0/45796f88-653a-11df-b648-00144feab49a.html

[74]      Ambrose Evans-Pritchard, IMF fears 'social explosion' from world jobs crisis, The Telegraph, 13 September 2010:
http://www.telegraph.co.uk/finance/financetopics/financialcrisis/8000561/IMF-fears-social-explosion-from-world-jobs-crisis.html

[75]      Roddy Thomson, European cities hit by anti-cuts protests, AFP, 29 September 2010:
http://www.google.com/hostednews/afp/article/ALeqM5iGPFQn-DOcZkJmTK5anC4nfopDZA?docId=CNG.a9e7345890360219e1ae3413e8fe2974.8b1

[76]      Peter Allen, Nicolas Sarkozy most unpopular French president in more than 50 years, The Telegraph, 25 October 2010:
http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/france/8086078/Nicolas-Sarkozy-most-unpopular-French-president-in-more-than-50-years.html

[77]      Amar Bhattacharya, A Tangled Web, Finance and Development, March 2009, Vol. 46, No. 1:
http://www.imf.org/external/pubs/ft/fandd/2009/03/bhattacharya.htm

[78]      Jean-Claude Trichet, Global Governance Today, Keynote address by Mr Jean-Claude Trichet, President of the European Central Bank, at the Council on Foreign Relations, New York, 26 April 2010:
http://www.bis.org/review/r100428b.pdf

[79]      About the Trilateral Commission, The Pacific Asia Group, The Trilateral Commission:
http://www.trilateral.org/go.cfm?do=Page.View&pid=13

[80]      Song Jung-a, G20 agrees historic reform of IMF, Financial Times, 23 October 2010:
http://www.ft.com/cms/s/0/816ee036-dea2-11df-9b4a-00144feabdc0.html?ftcamp=rss

[81]      China Bureau, China Banker Urges IMF To Include Yuan In SDR Basket – Report, Wall Street Journal, 25 October 2010:
http://online.wsj.com/article/BT-CO-20101025-700112.html

[82]      Ian Traynor, Who speaks for Europe? Criticism of 'shambolic' process to fill key jobs. The Guardian, 17 November 2009:
http://www.guardian.co.uk/world/2009/nov/17/top-european-job-selection-process

[83]      Herman Von Rompuy, Speech Upon Accepting the EU Presidency, BBC News, 22 November 2009:
http://www.youtube.com/watch?v=pzm_R3YBgPg

[84]      Jon Ronson, Who pulls the strings? (part 3), The Guardian, 10 March 2001:
http://www.guardian.co.uk/books/2001/mar/10/extract1

[85]      Gideon Rachman, And now for a world government, Financial Times, 8 December 2010:
http://us.ft.com/ftgateway/superpage.ft?news_id=fto120820081424026754





©2007 www.wijwordenwakker.org